Azjatyckie rynki podzielone: słabsze oczekiwania wobec Fedu kontra droższa ropa i wyprzedaż obligacji

Dolar pomógł, ale nie wszystkim

Reakcja rynków była korzystna tylko w ograniczonym zakresie. Słabnące oczekiwania dotyczące wrześniowej podwyżki stóp przez amerykańską Rezerwę Federalną osłabiły dolara i wsparły część walut azjatyckich rynków wschodzących. Zyski ograniczały jednak droższa ropa, wiązana z napięciami na Bliskim Wschodzie, oraz globalna wyprzedaż obligacji. 18 sierpnia rentowność 30-letnich obligacji skarbowych USA wzrosła do najwyższego poziomu od 2007 r., podnosząc koszty finansowania rynków wschodzących.

Prawdopodobieństwo podwyżki stóp Fedu we wrześniu inwestorzy oceniali 17 sierpnia na około 33%, wobec około 75% pod koniec lipca. Taka zmiana zwykle sprzyja aktywom rynków rozwijających się, ponieważ zmniejsza presję na ich waluty i zwiększa apetyt na ryzyko.

Zyski walut były wybiórcze

Najmocniejsze ruchy koncentrowały się w kilku walutach:

• Won południowokoreański wzrósł o 0,3%, osiągając najwyższy poziom od tygodnia, a ringgit malezyjski zyskał 0,2%.
• Dolar tajwański umocnił się nawet o 0,2% i osiągnął poziom bliski dwuletniemu maksimum.
• Traciły peso filipińskie, baht tajski i dolar singapurski. Nieznacznie osłabiła się również rupia indonezyjska przed posiedzeniem Bank Indonesia.
• Indeks walut rynków wschodzących MSCI praktycznie się nie zmienił 18 sierpnia, mimo wzrostów odnotowanych przez poszczególne waluty.

To pokazuje, że słabszy dolar nie wystarczył do uruchomienia szerokiego, regionalnego rajdu. Wyniki poszczególnych gospodarek nadal zależały od ich podatności na ceny energii, przepływów kapitałowych i lokalnych czynników ryzyka.

Obligacje i ropa ograniczyły poprawę nastrojów

Korzystny dla Azji scenariusz walutowy zderzył się z trudniejszym otoczeniem stóp procentowych i energii. Rentowność 30-letnich obligacji USA osiągnęła najwyższy poziom od 2007 r. Była to część szerszej wyprzedaży obligacji na świecie, która podniosła koszty finansowania i zmniejszyła zainteresowanie bardziej ryzykownymi aktywami rynków wschodzących.

Drugim obciążeniem były ceny ropy. Według relacji rynkowych ich wzrost wiązał się z napięciami na Bliskim Wschodzie oraz obawami, że droższa energia ponownie nasili presję inflacyjną.

Dla gospodarek azjatyckich silnie uzależnionych od importu energii oznacza to jednoczesną presję na inflację, bilans handlowy i kurs walutowy. Dostępne materiały nie zawierają porównywalnych danych o rachunku bieżącym poszczególnych państw, dlatego należy traktować to jako regionalną podatność, a nie potwierdzoną prognozę dla konkretnej gospodarki.

Akcje bez wspólnego kierunku

18 sierpnia azjatyckie giełdy były określane jako mieszane lub słabsze. Inwestorzy równoważyli nadzieję na mniej restrykcyjną politykę Fedu z obawami dotyczącymi rosnących rentowności obligacji. Dostępne źródła nie przedstawiają pełnego i wiarygodnego zestawu zmian z tej samej sesji dla indeksu akcji rynków wschodzących MSCI, indonezyjskich i tajwańskich akcji ani południowokoreańskiego indeksu Kospi.

Wcześniejsza sesja przyniosła wyraźnie lepsze wyniki. 13 sierpnia szeroki indeks MSCI akcji z regionu Azji i Pacyfiku z wyłączeniem Japonii wzrósł o 0,97%, a akcje południowokoreańskie zyskały 4,4% po tym, jak dane o inflacji w USA zmniejszyły oczekiwania na szybkie podwyżki stóp Fedu. Tego wcześniejszego rajdu nie należy jednak utożsamiać z ostrożniejszą sesją z 18 sierpnia.

Indonezja: status utrzymany, problem nie zniknął

Indonezja nie została w sierpniu 2026 r. zdegradowana przez MSCI z grupy rynków wschodzących. Organizacja nie zmieniła listy państw zaliczanych do tej kategorii, choć zmodyfikowała skład indeksów indonezyjskich akcji.

Ryzyko dotyczące klasyfikacji nadal jednak pozostaje. W czerwcu MSCI przedłużyło przegląd i poinformowało, że w listopadzie 2026 r. może rozważyć zmianę statusu Indonezji na rynek graniczny, jeśli postępy okażą się niewystarczające. Wśród wskazanych problemów znalazły się mało przejrzyste struktury własnościowe, trudności z przepływem informacji oraz ograniczenia na rynku walutowym.

Dla inwestorów są to dwa odrębne zagadnienia: status kraju na razie się nie zmienił, ale kwestie dostępności rynku i składu indeksów mogą nadal wpływać na przepływy kapitału oraz nastawienie do indonezyjskich akcji. Dostarczone źródła nie potwierdzają niezależnie oczekiwania, że Bank Indonesia utrzyma stopę referencyjną na poziomie 5,75%, dlatego tę konkretną prognozę konsensusu należy traktować jako niepotwierdzoną.

Perspektywy: ulga, ale nie pełny tryb „risk-on”

Bezpośredni sygnał z rynku pozostaje mieszany. Mniejsze oczekiwania dotyczące podwyżki stóp Fedu i słabszy dolar pomogły azjatyckim walutom, a dolar tajwański i ringgit należały do najwyraźniejszych beneficjentów. Jednocześnie rekordowa rentowność 30-letnich obligacji skarbowych USA, droższa ropa i nierówne zachowanie giełd przemawiały przeciwko uznaniu ruchu za szeroki zwrot w stronę ryzyka.

Kolejny etap będzie zależał od tego, czy dolar nadal będzie się osłabiał bez dalszego wzrostu długoterminowych rentowności. Jeśli presja na rynku obligacji i koszty energii pozostaną wysokie, mogą nadal przeważać nad korzyścią wynikającą z mniejszych oczekiwań na szybkie zaostrzenie polityki Fedu — szczególnie w gospodarkach importujących energię oraz na rynkach obciążonych dodatkowymi, lokalnymi problemami, takich jak Indonezja.