Fed, BOJ, ECB i Bank Anglii: dlaczego we wrześniu 2026 r. polityka pieniężna staje się bardziej jastrzębia

Cztery banki, jeden problem: inflacja po szoku energetycznym

Wrześniowe posiedzenia najważniejszych banków centralnych wskazują na nierównomierne, ale ogólnie bardziej jastrzębie nastawienie. Europejski Bank Centralny już podniósł stopy. Bank Japonii jest niemal powszechnie oczekiwany jako kolejny. Bank Anglii prawdopodobnie utrzyma stopy bez zmian, co nie musi oznaczać łagodniejszego kursu. W przypadku Rezerwy Federalnej rynek skłania się ku podwyżce, choć wśród ekonomistów nadal nie ma pełnej zgody.

Wspólnym mianownikiem nie jest optymizm dotyczący wzrostu gospodarczego. Jest nim obawa, że szok podażowy — przede wszystkim ropa kosztująca ponad 100 USD za baryłkę — może na dłużej utrzymać inflację powyżej celu i przenieść się na płace, ceny usług oraz oczekiwania inflacyjne.

Bank centralny	Wrześniowe nastawienie	Decyzja lub oczekiwanie	Najważniejsza kwestia
Rezerwa Federalna (Fed)	Decyzja jeszcze przed nami	Rynek wyceniał podwyżkę o 25 pb do 3,75–4,00%, lecz większość ekonomistów ankietowanych przez Reuters oczekiwała utrzymania stóp	Czy Fed postawi na walkę z inflacją mimo politycznych nacisków na niższe stopy
Bank Japonii (BOJ)	Decyzja jeszcze przed nami	Dominującym scenariuszem jest podwyżka o 25 pb do 1,25%	Czy BOJ zasygnalizuje szybszą normalizację polityki
Europejski Bank Centralny (ECB)	Zacieśnienie już nastąpiło	Stopa depozytowa podniesiona o 25 pb do 2,50%	Inflacja ma pozostawać powyżej celu 2% przez dłuższy czas
Bank Anglii (BoE)	Oczekiwana pauza	Bank Rate ma pozostać na poziomie 3,75%	Czy utrzymująca się inflacja zwiększy prawdopodobieństwo późniejszej podwyżki

Fed: podwyżka jest wyceniana, ale nie przesądzona

Fed rozpoczął posiedzenie 15–16 września ze stopą funduszy federalnych w przedziale 3,50–3,75%. Z protokołu opublikowanego w sierpniu wynikało, że rynek w pełni wyceniał podwyżkę o 25 punktów bazowych do wrześniowego posiedzenia. 1

10 września kontrakty futures na stopę funduszy federalnych wskazywały około 70% prawdopodobieństwa podwyżki o 25 punktów bazowych, do przedziału 3,75–4,00%. 3 Nie był to jednak jednoznaczny konsensus: w badaniu Reutersa 65 z 93 ekonomistów oczekiwało pozostawienia stóp bez zmian. 2

Podwyżka byłaby sygnałem, że decydenci uznają zagrożenie inflacyjne za wystarczająco poważne, by zacieśniać politykę mimo publicznych apeli prezydenta Donalda Trumpa i przedstawicieli administracji o niższe stopy. 11 Z kolei brak ruchu mógłby zostać odczytany jako ocena, że droższa energia nie przełożyła się jeszcze na trwały, szeroki problem inflacyjny.

Dla rynków liczyć się będzie nie tylko sama decyzja, lecz także komunikat po niej. Jednorazowa podwyżka uzasadniona bieżącymi danymi może zostać odebrana zupełnie inaczej niż ruch połączony z zapowiedzią dalszego zacieśniania.

Bank Japonii: najbardziej klarowny oczekiwany ruch

Wśród decyzji, które jeszcze nie zapadły, najsilniejszy konsensus dotyczy Banku Japonii. Według badania Reutersa 97% ekonomistów oczekiwało podwyżki o 25 punktów bazowych do 1,25%. 18

Stawką jest jednak nie tylko wrześniowy ruch. Utrzymująca się presja cenowa i słabość jena zwiększają obawy przed wyraźniejszym przekroczeniem celu inflacyjnego. Reuters informował, że jeśli te ryzyka się nasilą, BOJ może zasugerować szybsze tempo dalszych podwyżek. 17

Dla inwestorów kluczowa będzie zatem perspektywa po wrześniu. Bardziej zdecydowany sygnał normalizacji mógłby wesprzeć jena i utrudnić transakcje finansowane tanią walutą japońską, tzw. carry trade. Ostrożny przekaz oznaczałby natomiast, że BOJ nadal chce działać stopniowo.

ECB już reaguje na droższą energię

ECB 10 września podniósł trzy podstawowe stopy procentowe o 25 punktów bazowych. Od 16 września stopa depozytowa wynosi 2,50%, stopa podstawowych operacji refinansujących 2,65%, a stopa kredytu marginalnego 2,90%. 64

Bank centralny strefy euro bezpośrednio połączył tę decyzję z konfliktem na Bliskim Wschodzie i wzrostem cen, wskazując, że inflacja prawdopodobnie przez dłuższy czas będzie przewyższać jego cel 2%. 49 ECB podniósł też prognozę wzrostu gospodarczego na 2026 r. do 0,9% z 0,8%, a prognozę średniej inflacji ustalił na 3,0% w 2026 r. i 2,5% w 2027 r. 51

Połączenie wyższej prognozowanej inflacji i nieco lepszej perspektywy wzrostu daje ECB większe pole do priorytetowego traktowania stabilności cen. Christine Lagarde zaznaczyła jednak, że Rada Prezesów nie omawiała przyszłej ścieżki stóp, więc wrześniowa podwyżka nie jest zobowiązaniem do całej serii kolejnych ruchów. 51

Bank Anglii: pauza też może być jastrzębia

Bank Anglii ma 17 września pozostawić główną stopę Bank Rate na poziomie 3,75%. 21 Taka decyzja odróżniałaby go od ECB i prawdopodobnie BOJ, ale nie oznaczałaby automatycznie zwrotu w stronę łagodniejszej polityki.

Najważniejszy będzie opis trwałości inflacji i skutków szoku energetycznego. Przed posiedzeniem Goldman Sachs prognozował podwyżkę o 25 punktów bazowych w listopadzie, argumentując to uporczywą inflacją i odpornym wzrostem. To jednak prognoza rynkowa, a nie zapowiedź Banku Anglii. 25

Wrześniową pauzę należy więc rozumieć przede wszystkim jako decyzję „poczekajmy i oceńmy sytuację” przy wciąż restrykcyjnym poziomie stóp — nie jako dowód, że ryzyko inflacyjne zniknęło.

Dlaczego ropa i obligacje łączą te decyzje

Droższa ropa grozi utrwaleniem inflacji

Ropa Brent zakończyła 14 września notowania na poziomie 105,68 USD za baryłkę, po wzroście o niemal 9% w poprzednim tygodniu. Reuters wiązał ten skok z zakłóceniami podaży na Bliskim Wschodzie, w tym czasowym zamknięciem saudyjskiego rurociągu East-West po ataku dronowym. 37

Banki centralne nie są w stanie zwiększyć podaży ropy, więc podwyżki stóp nie odwrócą bezpośrednio energetycznego szoku. Obawiają się jednak efektów drugiej rundy: wyższe koszty paliw i energii mogą podnosić ceny w całej gospodarce, wpływać na negocjacje płacowe i zmieniać oczekiwania gospodarstw domowych oraz firm. ECB wyraźnie wskazał na to ryzyko w swoim komunikacie. 49

Rosnące rentowności już zaostrzają warunki finansowe

Rentowności obligacji skarbowych rosły na świecie jeszcze przed wrześniowymi decyzjami. 1 września dochodowość 10-letnich obligacji USA sięgnęła chwilowo 4,798%, najwyższego poziomu od stycznia 2025 r. 33 Reuters zwracał też uwagę, że szeroka wyprzedaż obligacji podniosła koszty finansowania dla rządów, firm i gospodarstw domowych w dużych gospodarkach. 34

To istotne również dla osób i przedsiębiorstw poza USA czy strefą euro: wyższe rynkowe stopy procentowe przenoszą się na koszty kredytów hipotecznych, finansowanie firm, obsługę długu publicznego i wyceny akcji. Warunki finansowe mogą więc stawać się bardziej restrykcyjne nawet wtedy, gdy któryś bank centralny zdecyduje się na utrzymanie stóp.

Co to może oznaczać do końca 2026 roku

Najbardziej prawdopodobny scenariusz nie zakłada idealnie zsynchronizowanego globalnego cyklu podwyżek. Decyzja Fedu pozostaje sporna, Bank Anglii ma raczej pauzować, a ECB nie zadeklarował dalszej ścieżki. Cztery instytucje zbliżają się jednak do wspólnej zasady: nie dopuścić, by szok energetyczny na nowo zakotwiczył wyższe oczekiwania inflacyjne w średnim terminie.

Rynki będą przede wszystkim śledzić:

• rozwój sytuacji podażowej na rynku ropy — dalsze zakłócenia mogłyby wydłużyć szok inflacyjny;
• dane o inflacji i płacach — pokażą, czy wyższe koszty energii przenikają do krajowych cen;
• komunikację banków centralnych — wskazówki dotyczące kolejnych posiedzeń mogą znaczyć więcej niż oczekiwany ruch o 25 punktów bazowych;
• rentowności obligacji i kursy walut — wyższe rentowności samodzielnie zaostrzają warunki finansowe, a bardziej jastrzębi BOJ może silnie wpłynąć na jena.

Dla akcji, kredytu wysokiego ryzyka i innych aktywów ryzykownych oznacza to mniej sprzyjające otoczenie płynnościowe, jeśli rentowności nadal będą rosły, a polityka pieniężna pozostanie restrykcyjna. Reakcja będzie jednak zależeć od tego, co rynek zdążył już wycenić: większym zaskoczeniem może być nieoczekiwane wstrzymanie się Fedu, bardziej agresywna ścieżka Fedu albo komunikat BOJ sugerujący istotnie szybszą normalizację.

Dostępne materiały nie dają podstaw, by uznać przepływy do funduszy ETF opartych na Bitcoinie za główny czynnik decyzji banków centralnych. Dla aktywów cyfrowych — podobnie jak dla akcji i kredytu — bezpośrednio ważniejsze pozostaje to, czy bardziej restrykcyjne globalne warunki finansowe ograniczą apetyt na ryzyko.