Chińskie „centrum danych na orbicie” nie jest jednym wielkim urządzeniem krążącym wokół Ziemi. To raczej zestaw rozwijanych osobno elementów: satelitów analizujących dane, oprogramowania do zarządzania zadaniami oraz łączy, które mają przesyłać dane między statkami i na Ziemię. Według stanu na wrzesień 2026 roku poszczególne testy przyniosły wyniki, ale dostępne źródła nie potwierdzają istnienia jednej, zintegrowanej chmury kosmicznej działającej na dużą skalę.
6
11
46
Three-Body: obliczenia AI i łączność między satelitami
Pierwsze 12 satelitów konstelacji Three-Body Computing Constellation trafiło na orbitę w maju 2025 roku. Po miesiącach prób Zhejiang Lab poinformowało o wdrożeniu 10 modeli AI i nawiązaniu połączeń między satelitami. Opisy projektu wymieniają model o 8 miliardach parametrów oraz deklarowaną wydajność 744 bilionów operacji na sekundę na satelitę. Są to podawane parametry, a nie pomiar wydajności usługi dostępnej w całej flocie.
11
32
16
Twórcy zgłosili też, że dwa satelity utrzymywały połączenie laserowe przez ponad osiem dni, przy dostępności wynoszącej 99,99%. To istotny wynik próby między dwoma statkami, lecz nie dowód, że cała konstelacja osiąga takie same rezultaty. Plany rozbudowy sieci do tysięcy satelitów nie opisują możliwości obecnej, początkowej grupy.
4
41
Lijian-1 Y18: dane z jednego satelity przetwarzane przez drugi
Rakieta Lijian-1 Y18 wyniosła 20 września 2026 roku dziewięć satelitów, w tym Qinling-1 i Qinling-2. Według doniesień wystrzelony wówczas Chaozhisuan-1 rozpoczął na orbicie analizę danych z obserwacji Ziemi — także danych odebranych od innych satelitów przez łącze optyczne.
1
3
45
To krok w stronę rozproszonych obliczeń: zadanie nie musi pozostawać na satelicie, który zebrał dane. Nie oznacza jednak, że nowe urządzenia tworzą już stale działającą chmurę, która automatycznie przydziela zadania wielu statkom. Na pokładzie tej samej rakiety znalazł się również PEGA-SUS1, przeznaczony do testowania połączenia komunikacji, obserwacji, obliczeń i inteligentnego przetwarzania na jednym satelicie.
3
44
TianSuan: jak zlecić zadanie i zarządzać usługą
TianSuan koncentruje się na warstwie programowej i sieciowej. Badacze opisali test uruchomienia sieci szkieletowej 5G na satelicie TY20, obejmujący wymianę sygnalizacji z prywatną siecią 5G na Ziemi. Był to eksperyment dotyczący działania sieci, a nie demonstracja powszechnego dostępu do 5G z orbity.
17
W sierpniu 2026 roku twórca TianSuan poinformował, że jego chmura obliczeniowa zaczęła regularnie świadczyć usługi eksperymentalne na orbicie. Opisany system koordynuje zgłaszanie, wdrażanie, wykonywanie i monitorowanie zadań z udziałem satelitów, serwerów kosmicznych, stacji naziemnych i ziemskich centrów danych. Na liście celów prób TianSuan-2 są m.in. wnioskowanie na satelicie z użyciem KubeEdge — narzędzia do zarządzania oprogramowaniem na urządzeniach brzegowych — oraz aktualizacja lekkiej sieci szkieletowej 5G. Lista celów nie jest potwierdzeniem, że wszystkie te próby zakończyły się sukcesem na orbicie.
46
23
AIRSAT-02: szybkie łącze z orbitą, ale nie cała sieć
Chińska Akademia Nauk poinformowała o stabilnym laserowym połączeniu satelity AIRSAT-02 ze stacją naziemną. W eksperymencie przekroczono 100 Gb/s, a szczytowa prędkość wyniosła 120 Gb/s. Według osobnej relacji wyższy wynik uzyskano po zmianie oprogramowania satelity na orbicie, bez wymiany sprzętu.
21
22
To wynik dotyczący przesyłania danych na Ziemię. Nie dowodzi, że każdy satelita obliczeniowy ma równie szybkie łącze z pozostałymi ani że cała usługa utrzymuje taką prędkość od przyjęcia zadania po dostarczenie wyniku.
21
22
Co musi jeszcze zadziałać razem?
Z tych programów wyłania się sposób działania przyszłej infrastruktury: analizować dane blisko miejsca ich zebrania, przydzielać pracę satelitom i systemom naziemnym, a następnie szybko przesyłać wyniki na Ziemię.
3
46
21 Przytoczone źródła nie wykazują jednak trwałej wydajności całej floty, niezawodnego przydzielania zadań na dużą skalę ani działania czterech opisanych programów jako jednej usługi. Wyniki testów i zapowiadane rozmiary konstelacji warto więc odróżniać od parametrów centrum danych, które już dziś działałoby w kosmosie.
4
41
46