Tegelijkertijd hernieuwde Trump zijn kritiek op Taiwan's dominantie in halfgeleiders en riep hij Taiwanese chipmakers op om meer productie naar de Verenigde Staten te verplaatsen. Deze uitspraken passen in een consistente lijn van zijn industriële beleid: het herstellen van de binnenlandse productie van halfgeleiders en het verminderen van de afhankelijkheid van buitenlandse toeleveringsketens.
Analisten en beleidswaarnemers interpreteren de retoriek over het algemeen als gericht op meerdere doelgroepen:
Het is belangrijk te vermelden dat er geen duidelijk bewijs is dat Xi Jinping Trumps hernieuwde opmerkingen rechtstreeks heeft uitgelokt. Onderzoek naar het Amerikaanse beleid ten aanzien van Taiwan merkt op dat hoewel Trump de halfgeleiderdominantie van Taiwan bekritiseert, dit niet noodzakelijkerwijs wijst op een voornemen om het eiland politiek of strategisch in de steek te laten.
Taiwan's regering heeft de beschuldiging dat zij de Amerikaanse halfgeleiderindustrie heeft ‘gestolen’ resoluut van de hand gewezen. Ambtenaren zeggen dat de chipsector van het eiland is ontstaan door tientallen jaren van binnenlandse investeringen, industrieel beleid en innovatie door de private sector.
Taiwan staat tegenwoordig in het middelpunt van het wereldwijde halfgeleider-ecosysteem en produceert een groot deel van de chips in de wereld. Het bedrijf domineert de geavanceerde productie via bedrijven zoals Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC).
Vanuit het perspectief van Taiwan weerspiegelt de opkomst van de industrie een langetermijnstrategie en niet de verdringing van de Amerikaanse technologische leiderschap.
Het directe effect van de retoriek is waarschijnlijk politieke druk om meer halfgeleiderproductie in de Verenigde Staten te vestigen.
TSMC heeft al enorme uitbreidingsplannen in de VS aangekondigd. In 2025 beloofde het bedrijf een extra $100 miljard aan investeringen in Amerikaanse halfgeleiderfaciliteiten, waarmee de totale geplande investering in de VS op ongeveer $165 miljard komt, inclusief nieuwe productiefabrieken en geavanceerde verpakkingsfaciliteiten in Arizona.
De bedrijfsleiding heeft benadrukt dat deze investeringen voornamelijk worden gedreven door klantvraag en de kernactiviteiten in Taiwan niet zullen vervangen.
Desalniettemin verandert de politieke omgeving de calculus voor toekomstige uitbreiding:
Voor kleinere Taiwanese halfgeleiderbedrijven kunnen de implicaties breder zijn. Leveranciers, apparatuurfabrikanten en verpakkingsbedrijven kunnen onder druk komen te staan om ankerklanten zoals TSMC te volgen naar opkomende Amerikaanse halfgeleiderhubs.
Ondanks de retoriek is een grote breuk in de halfgeleidersamenwerking onwaarschijnlijk. De Verenigde Staten en Taiwan blijven diep afhankelijk van elkaar in de wereldwijde chiptoeleveringsketen.
De toon van de relatie zou echter op verschillende manieren kunnen evolueren:
Meer transactioneel beleid. Samenwerking op het gebied van halfgeleiders kan steeds meer worden gekoppeld aan investeringsverplichtingen, tarieven of defensiepolitiek.
Diversificatie van de toeleveringsketen. Washington heeft aangedrongen op meer binnenlandse productiecapaciteit om de afhankelijkheid van Taiwanese productie te verminderen.
Grotere geopolitieke gevoeligheid. Het koppelen van halfgeleiderbeleid aan onderhandelingen tussen de VS en China vergroot de onzekerheid voor bedrijven die actief zijn in beide markten.
Voor de halfgeleidersector van Taiwan is de meest waarschijnlijke weg diversificatie in plaats van verplaatsing.
TSMC en zijn concurrenten zullen waarschijnlijk:
Met andere woorden, de retoriek van Trump betekent niet noodzakelijkerwijs het einde van Taiwan's halfgeleiderdominantie. Maar het benadrukt wel hoe chips – ooit een puur industrieel verhaal – een van de centrale strategische kwesties in de wereldwijde geopolitiek zijn geworden.
Het resultaat is een halfgeleiderindustrie waarin investeringsbeslissingen steeds meer worden bepaald door niet alleen technologie en economie, maar ook door diplomatie en nationale veiligheid.