Daarmee maakte Toyota een einde aan de recente dominantie van Ferrari. De Italiaanse fabrikant had de prestigieuze race in 2023, 2024 en 2025 gewonnen .
| Positie | Startnummer | Team | Coureurs | Auto | Achterstand |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 7 | Toyota Racing | Mike Conway, Kamui Kobayashi, Nyck de Vries | Toyota TR010 Hybrid | — |
| 2 | 20 | BMW M Team WRT | Robin Frijns, René Rast, Sheldon van der Linde | BMW M Hybrid V8 | +10,9 seconden |
| 3 | 8 | Toyota Racing | Sébastien Buemi, Brendon Hartley, Ryō Hirakawa | Toyota TR010 Hybrid | +20,4 seconden |
| 4 | 12 | Cadillac Hertz Team JOTA | Louis Delétraz, Will Stevens, Norman Nato | Cadillac V-Series.R | +32,4 seconden |
| 5 | 51 | Ferrari AF Corse | Alessandro Pier Guidi, James Calado, Antonio Giovinazzi | Ferrari 499P | — |
Lange tijd wisselde de leiding tussen Toyota, BMW en Cadillac. De #8 Toyota leek aanvankelijk de belangrijkste troef van het Japanse team, maar verloor in de ochtend kostbare tijd door een wijziging aan de bevestiging van een remtrommel . Daardoor schoof de zusterauto, de #7, naar voren.
De beslissing viel pas in de sloturen. In het 22e uur nam de #7 Toyota definitief de leiding over. Dat zorgde intern bij Toyota nog voor de nodige spanning: volgens berichtgeving volgde de #8 niet meteen de teaminstructie om van positie te wisselen .
Voor de laatste stint nam Kamui Kobayashi het stuur over. De Japanner moest de snelle #20 BMW van Robin Frijns, René Rast en Sheldon van der Linde van zich afhouden. Kobayashi hield het hoofd koel en bezorgde Toyota de overwinning met een marge van 10,9 seconden .
De editie van 2026 viel ook op door de beperkte hoeveelheid neutralisaties. Bijna acht uur lang bleef de race onder groene vlag rijden. De eerste en enige safetycar werd pas kort voor middernacht ingezet, nadat de #54 Vista AF Corse Ferrari en de #88 Proton Competition Ford Mustang betrokken waren geraakt bij een incident in de Forest Esses .
De safetycar bracht veertien auto's uit de kopgroep opnieuw bij elkaar en gooide daarmee de tactische verhoudingen overhoop . Toch bleef de strijd daarna bijzonder spannend: in de slotfase waren Toyota en BMW nog altijd binnen enkele seconden van elkaar te vinden.
Voor Ferrari werd het een weekend om snel te vergeten. Na drie opeenvolgende overwinningen kwam geen enkele Ferrari op het podium terecht. De #51 Ferrari 499P van Alessandro Pier Guidi, James Calado en Antonio Giovinazzi was met de vijfde plaats de best geklasseerde fabrieksauto .
De tweede fabrieksinschrijving, de #50 van Antonio Fuoco, Miguel Molina en Nicklas Nielsen, haalde de finish niet. De gele, privé ingeschreven #83 AF Corse Ferrari — de winnaar van het voorgaande jaar — eindigde als zevende .
BMW liet in Le Mans zien dat het opnieuw een serieuze kandidaat is in de hoogste klasse van de langeafstandsracerij. De fabrikant pakte met de #15 de poleposition en bleef gedurende een groot deel van de race voorin meedoen. Die auto viel echter in de slotfase uit met mechanische problemen .
De #20 BMW groeide vervolgens uit tot de blikvanger van het team. De auto vocht vrijwel de hele race met Toyota om de overwinning en miste maar net de kans om de eerste Hypercar volgens de LMDh-specificatie te worden die Le Mans wint .
Ook Cadillac maakte indruk. De #12 V-Series.R van Cadillac Hertz Team JOTA zat lange tijd in de strijd om de leiding en werd uiteindelijk vierde, op 32,4 seconden van de winnaar .
De zege betekende een belangrijke persoonlijke mijlpaal voor de bemanning van de #7 Toyota. Kamui Kobayashi en Mike Conway wonnen Le Mans voor de tweede keer; hun eerste gezamenlijke overwinning dateerde uit 2021 .
Voor Nyck de Vries was het zijn eerste overwinning in de beroemdste langeafstandsrace ter wereld . De voormalige Formule 1-coureur mocht zich daarmee voor het eerst winnaar van de 24 uur van Le Mans noemen.