De belangrijkste onderdelen zijn:

• Een voorwaardelijk stiltegime: Er werd direct een bredere stopzetting van de vijandelijkheden aangekondigd, maar de voortzetting ervan is expliciet gekoppeld aan naleving door Hezbollah. Dat is een verschuiving ten opzichte van eerdere bestanden, die zonder zulke voorwaarden ingingen en vervolgens op grote schaal werden geschonden .
• ‘Pilotzones’ in Zuid-Libanon: Israël en Libanon willen snel proefgebieden instellen waar de Libanese strijdkrachten exclusieve controle krijgen. Niet-statelijke gewapende groepen, waaronder Hezbollah, zouden daar niet mogen opereren . Het idee is bedoeld als concreet instrument om het staatsgezag uit te breiden naar gebieden waar Hezbollah lange tijd vrij kon opereren.
• Voortzetting van directe gesprekken: De bijeenkomst in Washington was de vierde rechtstreekse trilaterale gespreksronde onder Amerikaanse leiding. De politieke en veiligheidsoverleggen moeten in de week van 22 juni worden hervat .

Hezbollah wijst het akkoord af

Hezbollah is geen ondertekenaar van de overeenkomst en heeft directe onderhandelingen tussen Libanon en Israël herhaaldelijk afgewezen. De leiding van de beweging stelt dat zij niet gebonden is aan besluiten die zijn genomen tijdens gesprekken waaraan zij niet deelnam.

Op 1 juni riep Hezbollah-leider Naim Qassem de Libanese regering op de directe gesprekken met Israël te beëindigen. Hij noemde die onderhandelingen een “gratis concessie” . Een dag later wees plaatsvervangend hoofd Mahmoud Qomati een gedeeltelijk bestand van de hand. Volgens hem zou een Israëlische aanval op de zuidelijke buitenwijken van Beiroet een “diepere en sterkere reactie” uitlokken .

Senior functionaris Wafiq Safa had al in april verklaard dat Hezbollah zich niet zou houden aan eventuele akkoorden die uit de directe gesprekken tussen Libanon en Israël voortkomen .

De kloof tussen diplomatie en werkelijkheid was zichtbaar op dezelfde dag dat het akkoord werd afgerond. Volgens het Institute for the Study of War vuurde Hezbollah op 3 juni raketten af op posities van de Israëlische strijdkrachten in het noorden van Israël, enkele uren voordat het staakt-het-vuren werd aangekondigd .

Hoe escaleerde de oorlog?

De huidige oorlog begon op 2 maart 2026, nadat Hezbollah raketten op Israël had afgevuurd als reactie op een Amerikaanse en Israëlische aanval op Iran op 28 februari. Israël antwoordde met zware luchtaanvallen en een grondoffensief dat de lijn van de Litani-rivier bereikte. Israëlische troepen bezetten naar schatting 14 tot 20 procent van het Libanese grondgebied, verspreid over meer dan 55 plaatsen .

De humanitaire gevolgen zijn groot. Het Libanese ministerie van Volksgezondheid meldde per 1 juni 3.412 doden en 10.269 gewonden . Meer dan één miljoen mensen — ongeveer een vijfde van de Libanese bevolking — zijn ontheemd geraakt . Aan Israëlische zijde melden officiële bronnen ten minste 28 gedode militairen, naast één werknemer die betrokken was bij sloopwerkzaamheden, en 1.180 gewonde militairen .

Ook eerdere diplomatieke pogingen hielden geen stand. Het bestand van november 2024 liep op 2 maart 2026 volledig vast . Een door de VS bemiddelde wapenstilstand van tien dagen ging op 16 april in en werd op 15 mei met 45 dagen verlengd. Toch werden vrijwel dagelijks schendingen gemeld en vielen er ook na het aangekondigde bestand honderden doden .

De volgende test: gesprekken vanaf 22 juni

De nieuwe onderhandelingsronde moet in de week van 22 juni beginnen. Het staakt-het-vuren moet daarvoor ruimte creëren en uiteindelijk de weg vrijmaken voor een bredere politieke en veiligheidsovereenkomst. Maar de belangrijkste tegenstellingen zijn nog altijd niet opgelost.

De Libanese regering eist dat Israël zich volledig uit Libanees grondgebied terugtrekt. President Joseph Aoun zei op 25 mei dat Libanon de voortdurende Israëlische bezetting niet zou aanvaarden en omschreef een volledige terugtrekking als een “onveranderlijke, constante nationale eis” . Premier Nawaf Salam verklaarde in april eveneens dat Libanon geen akkoord kan ondertekenen zonder een volledige Israëlische terugtrekking: “We kunnen niet leven met een zogenoemde bufferzone” .

Daarmee ligt de kern van de impasse bloot. Het akkoord van 3 juni stelt voorwaarden aan Hezbollah die de beweging uitdrukkelijk verwerpt. Tegelijk verlangt Beiroet een Israëlische terugtrekking die Israël vooralsnog niet lijkt te accepteren. De gesprekken van 22 juni moeten uitwijzen of beide standpunten te overbruggen zijn — of dat dit bestand, net als zijn voorgangers, al vóór een duurzame vrede bezwijkt.

De belangrijkste onderdelen zijn:

• Een voorwaardelijk stiltegime: Er werd direct een bredere stopzetting van de vijandelijkheden aangekondigd, maar de voortzetting ervan is expliciet gekoppeld aan naleving door Hezbollah. Dat is een verschuiving ten opzichte van eerdere bestanden, die zonder zulke voorwaarden ingingen en vervolgens op grote schaal werden geschonden .
• ‘Pilotzones’ in Zuid-Libanon: Israël en Libanon willen snel proefgebieden instellen waar de Libanese strijdkrachten exclusieve controle krijgen. Niet-statelijke gewapende groepen, waaronder Hezbollah, zouden daar niet mogen opereren . Het idee is bedoeld als concreet instrument om het staatsgezag uit te breiden naar gebieden waar Hezbollah lange tijd vrij kon opereren.
• Voortzetting van directe gesprekken: De bijeenkomst in Washington was de vierde rechtstreekse trilaterale gespreksronde onder Amerikaanse leiding. De politieke en veiligheidsoverleggen moeten in de week van 22 juni worden hervat .

Hezbollah wijst het akkoord af

Hezbollah is geen ondertekenaar van de overeenkomst en heeft directe onderhandelingen tussen Libanon en Israël herhaaldelijk afgewezen. De leiding van de beweging stelt dat zij niet gebonden is aan besluiten die zijn genomen tijdens gesprekken waaraan zij niet deelnam.

Op 1 juni riep Hezbollah-leider Naim Qassem de Libanese regering op de directe gesprekken met Israël te beëindigen. Hij noemde die onderhandelingen een “gratis concessie” . Een dag later wees plaatsvervangend hoofd Mahmoud Qomati een gedeeltelijk bestand van de hand. Volgens hem zou een Israëlische aanval op de zuidelijke buitenwijken van Beiroet een “diepere en sterkere reactie” uitlokken .

Senior functionaris Wafiq Safa had al in april verklaard dat Hezbollah zich niet zou houden aan eventuele akkoorden die uit de directe gesprekken tussen Libanon en Israël voortkomen .

De kloof tussen diplomatie en werkelijkheid was zichtbaar op dezelfde dag dat het akkoord werd afgerond. Volgens het Institute for the Study of War vuurde Hezbollah op 3 juni raketten af op posities van de Israëlische strijdkrachten in het noorden van Israël, enkele uren voordat het staakt-het-vuren werd aangekondigd .

Hoe escaleerde de oorlog?

De huidige oorlog begon op 2 maart 2026, nadat Hezbollah raketten op Israël had afgevuurd als reactie op een Amerikaanse en Israëlische aanval op Iran op 28 februari. Israël antwoordde met zware luchtaanvallen en een grondoffensief dat de lijn van de Litani-rivier bereikte. Israëlische troepen bezetten naar schatting 14 tot 20 procent van het Libanese grondgebied, verspreid over meer dan 55 plaatsen .

De humanitaire gevolgen zijn groot. Het Libanese ministerie van Volksgezondheid meldde per 1 juni 3.412 doden en 10.269 gewonden . Meer dan één miljoen mensen — ongeveer een vijfde van de Libanese bevolking — zijn ontheemd geraakt . Aan Israëlische zijde melden officiële bronnen ten minste 28 gedode militairen, naast één werknemer die betrokken was bij sloopwerkzaamheden, en 1.180 gewonde militairen .

Ook eerdere diplomatieke pogingen hielden geen stand. Het bestand van november 2024 liep op 2 maart 2026 volledig vast . Een door de VS bemiddelde wapenstilstand van tien dagen ging op 16 april in en werd op 15 mei met 45 dagen verlengd. Toch werden vrijwel dagelijks schendingen gemeld en vielen er ook na het aangekondigde bestand honderden doden .

De volgende test: gesprekken vanaf 22 juni

De nieuwe onderhandelingsronde moet in de week van 22 juni beginnen. Het staakt-het-vuren moet daarvoor ruimte creëren en uiteindelijk de weg vrijmaken voor een bredere politieke en veiligheidsovereenkomst. Maar de belangrijkste tegenstellingen zijn nog altijd niet opgelost.

De Libanese regering eist dat Israël zich volledig uit Libanees grondgebied terugtrekt. President Joseph Aoun zei op 25 mei dat Libanon de voortdurende Israëlische bezetting niet zou aanvaarden en omschreef een volledige terugtrekking als een “onveranderlijke, constante nationale eis” . Premier Nawaf Salam verklaarde in april eveneens dat Libanon geen akkoord kan ondertekenen zonder een volledige Israëlische terugtrekking: “We kunnen niet leven met een zogenoemde bufferzone” .

Daarmee ligt de kern van de impasse bloot. Het akkoord van 3 juni stelt voorwaarden aan Hezbollah die de beweging uitdrukkelijk verwerpt. Tegelijk verlangt Beiroet een Israëlische terugtrekking die Israël vooralsnog niet lijkt te accepteren. De gesprekken van 22 juni moeten uitwijzen of beide standpunten te overbruggen zijn — of dat dit bestand, net als zijn voorgangers, al vóór een duurzame vrede bezwijkt.