De belangrijkste wijziging is dat ontwikkelaars en gebouweigenaren al tijdens de ontwerpfase geschikte Mobile Installation Space (MIS) zouden moeten aanwijzen. Dat is ruimte voor apparatuur van mobiele netwerkoperators.

De eigenaar reserveert die ruimte en verwerkt de benodigde passieve infrastructuur in de bouwplannen. Mobiele netwerkoperators — in Singapore aangeduid als MNO’s — zouden al tijdens het ontwerp meedenken over technisch geschikte locaties en later hun apparatuur daar installeren.

Volgens de IMDA kan deze aanpak onderhandelingen achteraf, aanpassingen aan een voltooid gebouw en overlast voor bewoners en huurders beperken. Operators krijgen bovendien een duidelijker traject om dekking te activeren zodra een gebouw in gebruik wordt genomen.

Daken blijven de voorkeurslocatie

Waar dat technisch mogelijk is, wil de IMDA het dak als voorkeurslocatie voor mobiele installaties behouden. De relevante ruimte zou zonder huur ter beschikking worden gesteld voor de mobiele apparatuur. Dakinstallaties kunnen niet alleen de dekking in het gebouw verbeteren, maar eventueel ook het omliggende gebied bedienen.

Dat betekent niet dat op elk dak automatisch apparatuur komt te staan. De gebouweigenaar moet de ruimte plannen en beschikbaar stellen, maar de operator beoordeelt of de locatie technisch geschikt is en beslist hoe het netwerk wordt uitgerold.

De voorstellen bevatten ook waarborgen voor de bouwkundige veiligheid. Zo zouden MNO’s op eigen kosten een bevoegde professional moeten inschakelen om te certificeren dat een geplande mobiele installatie constructief veilig is voordat de werkzaamheden beginnen.

Lantaarnpalen kunnen kleine 5G-cellen ondersteunen

De consultatie kijkt daarnaast naar kosteloze ruimte op straatmeubilair, waaronder lantaarnpalen. Zulke locaties kunnen worden gebruikt voor kleinere mobiele installaties wanneer daken niet beschikbaar zijn of onvoldoende dekking op straatniveau bieden.

Dat is relevant voor dicht op elkaar geplaatste 5G-installaties, die nodig kunnen zijn om in drukke buitengebieden voldoende capaciteit te leveren. In eerdere consultatiedocumenten worden onder meer parken, groene corridors en snelwegen genoemd.

De planning zou daarmee verder reiken dan het gebouw zelf. Eigenaren van relevant straatmeubilair zouden rekening moeten houden met telecomapparatuur en toegang mogelijk moeten maken. De operators blijven verantwoordelijk voor de installatie en exploitatie van hun netwerken.

Nieuwe gebouwen zouden voorbereid moeten zijn op verbinding in B1-parkeergarages

Voor nieuwe gebouwen stelt de IMDA voor om telecomstijgschachten door te trekken tot de parkeergarage op basement one (B1) en daar telecomkabelgoten aan te leggen, naast de elektrische kabelgoten.

Een stijgschacht is een verticale route die telecomkabels tussen verdiepingen voert en beschermt. Kabelgoten bieden vervolgens een horizontaal traject voor de verdere distributie. Door deze infrastructuur al tot B1 aan te leggen, kunnen operators de mobiele en vaste verbindingen in ondergrondse parkeergarages gemakkelijker verbeteren zonder afgewerkte constructies open te breken.

B1 krijgt daarbij bijzondere aandacht omdat deze verdieping vaak wordt gebruikt voor ritten met vervoersdiensten, het ophalen van eten en pakketten en toegang voor hulpdiensten. Betrouwbare verbindingen zijn daar nuttig voor bewoners, huurders, bezoekers en dienstverleners. Onder de huidige voorstellen wordt de verplichting niet verder onder B1 doorgetrokken, omdat daar doorgaans minder en meer tijdelijk publiek komt.

Wat zouden gebouweigenaren en telecombedrijven moeten doen?

Gebouweigenaren en ontwikkelaars

Onder het voorgestelde kader zouden zij:

• aangewezen MIS-ruimte moeten reserveren zonder huur te rekenen voor de betreffende mobiele toepassing;
• geschikte daklocaties of andere mobiele locaties in het ontwerp moeten opnemen, waar dat van toepassing is;
• telecomstijgschachten en kabelgoten tot B1 moeten plannen; en
• de passieve voorzieningen voor mobiele en vaste netwerken moeten coördineren.

Het gaat hierbij om ruimte, kabelroutes en andere bouwkundige voorzieningen. Eigenaren zouden niet verantwoordelijk worden voor de keuze van netwerkapparatuur of het ontwerp van het netwerk van een operator.

Mobiele en andere telecomoperators

MNO’s zouden eerder bij het ontwerpproces worden betrokken, technisch geschikte locaties helpen bepalen en hun netwerkapparatuur in de gereserveerde ruimten installeren. Voor mobiele werkzaamheden zouden zij ook aan de eisen rond constructieve veiligheid moeten voldoen.

De verdeling is duidelijk: de eigenaar zorgt voor een gebouw dat op telecominstallaties is voorbereid, terwijl de operator bepaalt hoe het eigen netwerk technisch wordt aangelegd en geëxploiteerd.

Waarom wil de IMDA deze wijzigingen?

De herziening moet de aanleg en vernieuwing van mobiele en vaste telecominfrastructuur ondersteunen, ook in gebouwen die essentiële diensten huisvesten.

Een vroegere planning kan volgens de voorgestelde aanpak helpen om:

• discussies over de locatie van apparatuur te voorkomen;
• dure en ingrijpende aanpassingen achteraf te beperken;
• mobiele dekking in nieuwe gebouwen sneller beschikbaar te maken;
• de verbinding in B1-parkeergarages en andere lastige locaties te verbeteren; en
• extra buitenlocaties te creëren voor mobiele netwerken met een hoge capaciteit.

Voor bewoners en huurders kan dat betekenen dat de mobiele verbinding bij de ingebruikname van een gebouw betrouwbaarder is. Dat is praktisch bij het regelen van verhuizers en aannemers, het ontvangen van bezorgingen, thuiswerken en contact met anderen. Een voorbereide B1-infrastructuur kan bovendien helpen bij ritten, bezorgingen en noodcommunicatie in parkeergarages.

Toekomstige toepassingen zijn een doel, geen belofte

De IMDA koppelt een hogere netwerkdichtheid en meer capaciteit op straatniveau aan een toekomst waarin ook toepassingen zoals autonome voertuigen en bezorgrobots mogelijk worden. Dat zijn voorbeelden van diensten die baat kunnen hebben bij betere connectiviteit, geen garantie dat de COPIF-wijzigingen zulke toepassingen daadwerkelijk zullen opleveren.

De voorstellen regelen vooral de fysieke voorwaarden voor netwerkuitrol: ruimte, toegang en kabelroutes. De uiteindelijke dekking, capaciteit en beschikbare diensten blijven afhankelijk van investeringen van operators, technisch ontwerp, de vraag en andere factoren.

Wanneer gaan de wijzigingen in?

In het aangehaalde consultatiemateriaal uit 2026 staat geen bevestigde ingangsdatum. De IMDA moet eerst de reacties beoordelen en vervolgens besluiten of zij een aangepaste COPIF uitvaardigt. Tot die tijd zijn de voorstellen niet bindend. De meest recente gepubliceerde COPIF 2018 en de bijbehorende richtlijnen gelden volgens de IMDA sinds 15 december 2018.

Voor projectteams is de boodschap daarom vooral praktisch: houd nieuwe telecomruimte, toegang tot daken en lantaarnpalen en kabelroutes naar B1 al vroeg in het ontwerpproces rekening. Dat is de richting die de IMDA voorstelt, maar de definitieve eisen en startdatum staan nog niet vast.

De belangrijkste wijziging is dat ontwikkelaars en gebouweigenaren al tijdens de ontwerpfase geschikte Mobile Installation Space (MIS) zouden moeten aanwijzen. Dat is ruimte voor apparatuur van mobiele netwerkoperators.

De eigenaar reserveert die ruimte en verwerkt de benodigde passieve infrastructuur in de bouwplannen. Mobiele netwerkoperators — in Singapore aangeduid als MNO’s — zouden al tijdens het ontwerp meedenken over technisch geschikte locaties en later hun apparatuur daar installeren.

Volgens de IMDA kan deze aanpak onderhandelingen achteraf, aanpassingen aan een voltooid gebouw en overlast voor bewoners en huurders beperken. Operators krijgen bovendien een duidelijker traject om dekking te activeren zodra een gebouw in gebruik wordt genomen.

Daken blijven de voorkeurslocatie

Waar dat technisch mogelijk is, wil de IMDA het dak als voorkeurslocatie voor mobiele installaties behouden. De relevante ruimte zou zonder huur ter beschikking worden gesteld voor de mobiele apparatuur. Dakinstallaties kunnen niet alleen de dekking in het gebouw verbeteren, maar eventueel ook het omliggende gebied bedienen.

Dat betekent niet dat op elk dak automatisch apparatuur komt te staan. De gebouweigenaar moet de ruimte plannen en beschikbaar stellen, maar de operator beoordeelt of de locatie technisch geschikt is en beslist hoe het netwerk wordt uitgerold.

De voorstellen bevatten ook waarborgen voor de bouwkundige veiligheid. Zo zouden MNO’s op eigen kosten een bevoegde professional moeten inschakelen om te certificeren dat een geplande mobiele installatie constructief veilig is voordat de werkzaamheden beginnen.

Lantaarnpalen kunnen kleine 5G-cellen ondersteunen

De consultatie kijkt daarnaast naar kosteloze ruimte op straatmeubilair, waaronder lantaarnpalen. Zulke locaties kunnen worden gebruikt voor kleinere mobiele installaties wanneer daken niet beschikbaar zijn of onvoldoende dekking op straatniveau bieden.

Dat is relevant voor dicht op elkaar geplaatste 5G-installaties, die nodig kunnen zijn om in drukke buitengebieden voldoende capaciteit te leveren. In eerdere consultatiedocumenten worden onder meer parken, groene corridors en snelwegen genoemd.

De planning zou daarmee verder reiken dan het gebouw zelf. Eigenaren van relevant straatmeubilair zouden rekening moeten houden met telecomapparatuur en toegang mogelijk moeten maken. De operators blijven verantwoordelijk voor de installatie en exploitatie van hun netwerken.

Nieuwe gebouwen zouden voorbereid moeten zijn op verbinding in B1-parkeergarages

Voor nieuwe gebouwen stelt de IMDA voor om telecomstijgschachten door te trekken tot de parkeergarage op basement one (B1) en daar telecomkabelgoten aan te leggen, naast de elektrische kabelgoten.

Een stijgschacht is een verticale route die telecomkabels tussen verdiepingen voert en beschermt. Kabelgoten bieden vervolgens een horizontaal traject voor de verdere distributie. Door deze infrastructuur al tot B1 aan te leggen, kunnen operators de mobiele en vaste verbindingen in ondergrondse parkeergarages gemakkelijker verbeteren zonder afgewerkte constructies open te breken.

B1 krijgt daarbij bijzondere aandacht omdat deze verdieping vaak wordt gebruikt voor ritten met vervoersdiensten, het ophalen van eten en pakketten en toegang voor hulpdiensten. Betrouwbare verbindingen zijn daar nuttig voor bewoners, huurders, bezoekers en dienstverleners. Onder de huidige voorstellen wordt de verplichting niet verder onder B1 doorgetrokken, omdat daar doorgaans minder en meer tijdelijk publiek komt.

Wat zouden gebouweigenaren en telecombedrijven moeten doen?

Gebouweigenaren en ontwikkelaars

Onder het voorgestelde kader zouden zij:

• aangewezen MIS-ruimte moeten reserveren zonder huur te rekenen voor de betreffende mobiele toepassing;
• geschikte daklocaties of andere mobiele locaties in het ontwerp moeten opnemen, waar dat van toepassing is;
• telecomstijgschachten en kabelgoten tot B1 moeten plannen; en
• de passieve voorzieningen voor mobiele en vaste netwerken moeten coördineren.

Het gaat hierbij om ruimte, kabelroutes en andere bouwkundige voorzieningen. Eigenaren zouden niet verantwoordelijk worden voor de keuze van netwerkapparatuur of het ontwerp van het netwerk van een operator.

Mobiele en andere telecomoperators

MNO’s zouden eerder bij het ontwerpproces worden betrokken, technisch geschikte locaties helpen bepalen en hun netwerkapparatuur in de gereserveerde ruimten installeren. Voor mobiele werkzaamheden zouden zij ook aan de eisen rond constructieve veiligheid moeten voldoen.

De verdeling is duidelijk: de eigenaar zorgt voor een gebouw dat op telecominstallaties is voorbereid, terwijl de operator bepaalt hoe het eigen netwerk technisch wordt aangelegd en geëxploiteerd.

Waarom wil de IMDA deze wijzigingen?

De herziening moet de aanleg en vernieuwing van mobiele en vaste telecominfrastructuur ondersteunen, ook in gebouwen die essentiële diensten huisvesten.

Een vroegere planning kan volgens de voorgestelde aanpak helpen om:

• discussies over de locatie van apparatuur te voorkomen;
• dure en ingrijpende aanpassingen achteraf te beperken;
• mobiele dekking in nieuwe gebouwen sneller beschikbaar te maken;
• de verbinding in B1-parkeergarages en andere lastige locaties te verbeteren; en
• extra buitenlocaties te creëren voor mobiele netwerken met een hoge capaciteit.

Voor bewoners en huurders kan dat betekenen dat de mobiele verbinding bij de ingebruikname van een gebouw betrouwbaarder is. Dat is praktisch bij het regelen van verhuizers en aannemers, het ontvangen van bezorgingen, thuiswerken en contact met anderen. Een voorbereide B1-infrastructuur kan bovendien helpen bij ritten, bezorgingen en noodcommunicatie in parkeergarages.

Toekomstige toepassingen zijn een doel, geen belofte

De IMDA koppelt een hogere netwerkdichtheid en meer capaciteit op straatniveau aan een toekomst waarin ook toepassingen zoals autonome voertuigen en bezorgrobots mogelijk worden. Dat zijn voorbeelden van diensten die baat kunnen hebben bij betere connectiviteit, geen garantie dat de COPIF-wijzigingen zulke toepassingen daadwerkelijk zullen opleveren.

De voorstellen regelen vooral de fysieke voorwaarden voor netwerkuitrol: ruimte, toegang en kabelroutes. De uiteindelijke dekking, capaciteit en beschikbare diensten blijven afhankelijk van investeringen van operators, technisch ontwerp, de vraag en andere factoren.

Wanneer gaan de wijzigingen in?

In het aangehaalde consultatiemateriaal uit 2026 staat geen bevestigde ingangsdatum. De IMDA moet eerst de reacties beoordelen en vervolgens besluiten of zij een aangepaste COPIF uitvaardigt. Tot die tijd zijn de voorstellen niet bindend. De meest recente gepubliceerde COPIF 2018 en de bijbehorende richtlijnen gelden volgens de IMDA sinds 15 december 2018.

Voor projectteams is de boodschap daarom vooral praktisch: houd nieuwe telecomruimte, toegang tot daken en lantaarnpalen en kabelroutes naar B1 al vroeg in het ontwerpproces rekening. Dat is de richting die de IMDA voorstelt, maar de definitieve eisen en startdatum staan nog niet vast.