Ng beschouwt de missie als een direct resultaat van de steun van de centrale overheid en noemt het een bewijs van het "één land, twee systemen"-principe . Zonder deze steun, schrijft hij, zou een payload specialist uit Hongkong zich niet aan boord van het Tiangong-station bevinden. De samenwerking geeft aan dat de deur openstaat voor instellingen uit Hongkong om bij te dragen aan nationale wetenschappelijke doelen.
De kern van zijn betoog is dat de prestatie van Dr. Lai "meer is dan een persoonlijke triomf"—het is een verhaal van Hongkong over het potentieel van zijn jonge mensen . Ng gebruikt de missie om een breder punt te maken: de universiteiten van Hongkong kunnen een betekenisvolle rol spelen in het ruimtevaartprogramma van het land, van onderzoek tot talentontwikkeling. De boodschap, schrijft hij, is dat Hongkongers thuishoren in de baan van wetenschappelijke inspanning en dat "de lucht niet de limiet is"
.
Ng combineert zijn optimisme met een waarschuwing. Hij merkt op dat innovatie en technologie zijn verankerd in het 15e vijfjarenplan van het land en cruciaal zijn voor de langetermijnontwikkeling van de stad, maar waarschuwt dat één enkele missie niet genoeg is. Als Hongkong een duurzame rol wil in China's ruimtevaartontwikkeling, "dan kan dit geen eenmalige viering zijn." Aanhoudende investeringen in onderwijs, onderzoek en innovatie zijn noodzakelijk om van deze mijlpaal een blijvende capaciteit te maken .
Comments
0 comments