Beijing bekritiseert ook het taalgebruik in het Japanse beleid, zoals ‘zelfverdediging’ en ‘tegenaanvalscapaciteiten’. China stelt dat deze begrippen worden misbruikt om een grotere en agressievere militaire rol te rechtvaardigen.

Gezien Japanse oorlogsverleden in Azië roept China regionale landen op om alert te blijven en weerstand te bieden aan wat het ‘neo-militarisme’ noemt. De kritiek weerspiegelt de bredere strategische ongerustheid in Peking over de transformatie van Japan tot een conventionele militaire macht die nauw is geïntegreerd in de door de VS geleide veiligheidsstructuren.

Japanse defensie-uitgaven stijgen snel

Japan hield historisch gezien de militaire uitgaven relatief laag – decennialang rond de 1% van het bbp – maar die trend is de afgelopen jaren ingrijpend gewijzigd.

Recente cijfers tonen de omvang van de stijging:

• Japan gaf in 2024 ongeveer 55,3 miljard dollar uit aan defensie, volgens SIPRI.
• Dat was 21% meer dan in 2023 en 49% meer dan in 2015, de grootste jaarlijkse stijging sinds 1952.
• In 2025 bereikten de uitgaven ruwweg 62,2 miljard dollar, waarmee de snelle opwaartse trend werd voortgezet.

Tokio is al van plan de totale veiligheidsuitgaven tegen 2027 op te schroeven naar circa 2% van het bbp, een verdubbeling ten opzichte van de traditionele naoorlogse norm.

De regerende Liberaal-Democratische Partij van Japan bestudeert nu of de uitgaven nog verder moeten stijgen – mogelijk naar 3 à 5% van het bbp – mede naar aanleiding van de defensie-uitgavendebatten binnen de NAVO en bij bondgenoten.

Wapenimport en capaciteitsuitbreiding

Japan breidt ook zijn militaire capaciteiten en aanschafprogramma’s uit. Volgens SIPRI-analyses stegen de Japanse wapenimporten tussen 2019–2023 met ongeveer 155% ten opzichte van 2014–2018, waarmee het een van de grootste wapenimporteurs ter wereld werd.

Een groot deel van de uitgaven is bestemd voor nieuwe capaciteiten, zoals:

• Langeafstands-‘tegenaanvals’-raketsystemen
• Verbeterde raketverdediging
• Onbemande systemen en geavanceerde surveillance

Deze programma’s moeten de afschrikking versterken en de zuidwestelijke eilanden en omringende wateren van Japan beschermen te midden van oplopende regionale spanningen.

De rol van de Verenigde Staten en alliantiedruk

Het Amerikaanse beleid speelt eveneens een rol in het debat. Washington moedigt bondgenoten al langer aan om meer in hun eigen defensie te investeren. Recente voorstellen in westerse veiligheidsdiscussies – waaronder NAVO-uitgavennormen – hebben de gesprekken in Tokio beïnvloed over de vraag of de uitgaven boven de 2% moeten uitkomen.

De defensiehervormingen van Japan zijn nauw verbonden met de VS-Japan-alliantie, die de hoeksteen vormt van zijn veiligheidsstrategie. Het versterken van de militaire capaciteiten wordt deels gezien als een manier om de gezamenlijke afschrikking te vergroten en de Amerikaanse betrokkenheid in de regio te waarborgen.

Waarom Japan de opbouw noodzakelijk acht

Japanse leiders benadrukken dat de veranderingen defensief van aard zijn en worden ingegeven door een snel verslechterende regionale veiligheidssituatie.

In strategiedocumenten van de overheid staat dat Japan zich geconfronteerd ziet met ‘de meest ernstige en complexe veiligheidsomgeving sinds de Tweede Wereldoorlog’, wat een fundamentele versterking van de defensiecapaciteiten vereist.

Verschillende factoren spelen hierbij een rol:

• China’s groeiende militaire macht en druk rond Taiwan en de Oost-Chinese Zee
• Noord-Korea’s voortschrijdende ballistische raketprogramma’s
• bredere regionale instabiliteit en technologische vooruitgang op het gebied van raketoorlogvoering

De Nationale Veiligheidsstrategie van Japan identificeert China als ‘de grootste strategische uitdaging’ en Noord-Korea als een ‘ernstige en onmiddellijke dreiging’.

Vanuit Tokio’s perspectief helpt een sterkere afschrikking – inclusief het vermogen om tegenaanvallen uit te voeren op raketlanceerplaatsen – conflicten te voorkomen in plaats van uit te lokken.

Een groeiende strategische rivaliteit

Het meningsverschil benadrukt een bredere strategische rivaliteit tussen China en Japan. Voor Peking roept de Japanse militaire expansie historische en geopolitieke zorgen op. Voor Tokio is het versterken van de defensie een noodzakelijke reactie op toenemende dreigingen.

Nu beide landen hun militaire capaciteiten blijven uitbreiden, weerspiegelt het debat over de Japanse defensie-uitgaven diepere verschuivingen in het machtsevenwicht in de regio Azië-Pacific.

Beijing bekritiseert ook het taalgebruik in het Japanse beleid, zoals ‘zelfverdediging’ en ‘tegenaanvalscapaciteiten’. China stelt dat deze begrippen worden misbruikt om een grotere en agressievere militaire rol te rechtvaardigen.

Gezien Japanse oorlogsverleden in Azië roept China regionale landen op om alert te blijven en weerstand te bieden aan wat het ‘neo-militarisme’ noemt. De kritiek weerspiegelt de bredere strategische ongerustheid in Peking over de transformatie van Japan tot een conventionele militaire macht die nauw is geïntegreerd in de door de VS geleide veiligheidsstructuren.

Japanse defensie-uitgaven stijgen snel

Japan hield historisch gezien de militaire uitgaven relatief laag – decennialang rond de 1% van het bbp – maar die trend is de afgelopen jaren ingrijpend gewijzigd.

Recente cijfers tonen de omvang van de stijging:

• Japan gaf in 2024 ongeveer 55,3 miljard dollar uit aan defensie, volgens SIPRI.
• Dat was 21% meer dan in 2023 en 49% meer dan in 2015, de grootste jaarlijkse stijging sinds 1952.
• In 2025 bereikten de uitgaven ruwweg 62,2 miljard dollar, waarmee de snelle opwaartse trend werd voortgezet.

Tokio is al van plan de totale veiligheidsuitgaven tegen 2027 op te schroeven naar circa 2% van het bbp, een verdubbeling ten opzichte van de traditionele naoorlogse norm.

De regerende Liberaal-Democratische Partij van Japan bestudeert nu of de uitgaven nog verder moeten stijgen – mogelijk naar 3 à 5% van het bbp – mede naar aanleiding van de defensie-uitgavendebatten binnen de NAVO en bij bondgenoten.

Wapenimport en capaciteitsuitbreiding

Japan breidt ook zijn militaire capaciteiten en aanschafprogramma’s uit. Volgens SIPRI-analyses stegen de Japanse wapenimporten tussen 2019–2023 met ongeveer 155% ten opzichte van 2014–2018, waarmee het een van de grootste wapenimporteurs ter wereld werd.

Een groot deel van de uitgaven is bestemd voor nieuwe capaciteiten, zoals:

• Langeafstands-‘tegenaanvals’-raketsystemen
• Verbeterde raketverdediging
• Onbemande systemen en geavanceerde surveillance

Deze programma’s moeten de afschrikking versterken en de zuidwestelijke eilanden en omringende wateren van Japan beschermen te midden van oplopende regionale spanningen.

De rol van de Verenigde Staten en alliantiedruk

Het Amerikaanse beleid speelt eveneens een rol in het debat. Washington moedigt bondgenoten al langer aan om meer in hun eigen defensie te investeren. Recente voorstellen in westerse veiligheidsdiscussies – waaronder NAVO-uitgavennormen – hebben de gesprekken in Tokio beïnvloed over de vraag of de uitgaven boven de 2% moeten uitkomen.

De defensiehervormingen van Japan zijn nauw verbonden met de VS-Japan-alliantie, die de hoeksteen vormt van zijn veiligheidsstrategie. Het versterken van de militaire capaciteiten wordt deels gezien als een manier om de gezamenlijke afschrikking te vergroten en de Amerikaanse betrokkenheid in de regio te waarborgen.

Waarom Japan de opbouw noodzakelijk acht

Japanse leiders benadrukken dat de veranderingen defensief van aard zijn en worden ingegeven door een snel verslechterende regionale veiligheidssituatie.

In strategiedocumenten van de overheid staat dat Japan zich geconfronteerd ziet met ‘de meest ernstige en complexe veiligheidsomgeving sinds de Tweede Wereldoorlog’, wat een fundamentele versterking van de defensiecapaciteiten vereist.

Verschillende factoren spelen hierbij een rol:

• China’s groeiende militaire macht en druk rond Taiwan en de Oost-Chinese Zee
• Noord-Korea’s voortschrijdende ballistische raketprogramma’s
• bredere regionale instabiliteit en technologische vooruitgang op het gebied van raketoorlogvoering

De Nationale Veiligheidsstrategie van Japan identificeert China als ‘de grootste strategische uitdaging’ en Noord-Korea als een ‘ernstige en onmiddellijke dreiging’.

Vanuit Tokio’s perspectief helpt een sterkere afschrikking – inclusief het vermogen om tegenaanvallen uit te voeren op raketlanceerplaatsen – conflicten te voorkomen in plaats van uit te lokken.

Een groeiende strategische rivaliteit

Het meningsverschil benadrukt een bredere strategische rivaliteit tussen China en Japan. Voor Peking roept de Japanse militaire expansie historische en geopolitieke zorgen op. Voor Tokio is het versterken van de defensie een noodzakelijke reactie op toenemende dreigingen.

Nu beide landen hun militaire capaciteiten blijven uitbreiden, weerspiegelt het debat over de Japanse defensie-uitgaven diepere verschuivingen in het machtsevenwicht in de regio Azië-Pacific.