Waarom goud 25% crashte tijdens de oorlog met Iran

Goud heeft de reputatie van ultieme crisisverzekering, maar tijdens de Amerikaans-Israëlische militaire campagne tegen Iran deed het tegenovergestelde. Van een recordhoogte van $5.594,82 per ounce eind januari 2026 crashte goud met grofweg 25% tot een koers van ongeveer $4.100 eind maart. De verkoopgolf zette door tot in juni, waarbij de prijzen kortstondig bijna $4.024 per ounce raakten.

De uitverkoop is geen afwijzing van gouds veiligehavenlogica. Het is een geval waarin de secundaire effecten van een conflict – een aanbodschok in olie, een piek in inflatieverwachtingen en een agressieve herprijzing van het beleid van de Federal Reserve – het traditionele crisisbod van het edelmetaal overschaduwden.

De olieschok die het verhaal kaapte

Elke geopolitieke crisis heeft een primair markttransmissiemechanisme. In dit conflict was dat de bijna volledige afsluiting van de Straat van Hormuz, een knelpunt dat ongeveer een vijfde van de wereldwijde olie- en gastransporten faciliteert. Iran verklaarde de zeestraat gesloten voor olietankers na Amerikaanse aanvallen, en hoewel het Amerikaanse leger de effectiviteit van de blokkade betwistte, bleven de olietransporten ernstig beperkt.

Het resultaat was een aanhoudende stijging van de ruwe-olieprijzen. Brent-olie, de internationale benchmark, bewoog zich begin juni 2026 in een volatiele bandbreedte van $94 tot $98 per vat, na tijdens eerdere sessies van het conflict boven de $108 te zijn gepiekt. Dit was geen korte piek; het was een langdurige aanbodschok die direct bijdroeg aan de vrees voor een hoge algemene inflatie.

Hoe inflatievrees het rentepad deed omslaan

Goud is een niet-renderend actief. Het floreert wanneer de reële rentetarieven dalen of naar verwachting zullen dalen. Maar de olieschok gaf het tegenovergestelde signaal. De piek in energieprijzen overtuigde de markten ervan dat de inflatie langer hoog zou blijven, wat een gewelddadige hawkish herprijzing van het rentepad van de Federal Reserve afdwong.

De CME FedWatch-tool toonde dat de waarschijnlijkheid van ten minste één renteverhoging in december 2026 steeg tot boven de 67%, inclusief een kans van 42,5% op een verhoging van 25 basispunten en een kans van 20,6% op een verhoging van 50 basispunten. Latere metingen stuwden de impliciete waarschijnlijkheid van een verhoging nog hoger, waarbij rapporten na belangrijke banencijfers een kans van 68,4% op een monetaire verkrapping voor het einde van het jaar lieten zien.

Deze verwachting van een renteverhoging is de kernreden dat goud daalde. Rapporten linkten de daling van goud expliciet aan het feit dat het hernieuwde conflict de inflatievrees aanwakkerde en de vooruitzichten voor de rentetarieven vertroebelde. Hoger dan verwachte rentes verhogen de alternatieve kosten van het aanhouden van goud en stuwen de Amerikaanse dollar omhoog, beide factoren die negatief zijn voor het edelmetaal.

De rol van de dollar als geprefereerde veilige haven

Tijdens deze crisis vluchtten veiligehavenstromen niet massaal naar goud. Ze gingen naar de Amerikaanse dollar. Rapporten van CNBC en Republic World beschreven hoe goud daalde terwijl de dollar en olie samen stegen door de hernieuwde Amerikaans-Iraanse vijandelijkheden. Omdat de goudprijs in dollars wordt uitgedrukt, zorgt een sterkere dollar voor een directe neerwaartse druk.

Goud "daalde voor de derde dag op rij nadat de VS nieuwe aanvallen op Iran hadden uitgevoerd, wat de oorlog dreigde te verlengen die de wereldwijde markten had verstoord en inflatie had aangewakkerd", aldus Bloomberg. "Het edelmetaal daalde met maar liefst 1,2% tot bijna $4.024 per ounce, waarmee een terugval van 4,4% werd verlengd."

De aantrekkingskracht van de dollar werd versterkt door de verwachting dat de Amerikaanse rente zou stijgen, waardoor opbrengsten in dollars aantrekkelijker werden ten opzichte van goud. Het was een zichzelf versterkende cyclus: oorlog dreef de olieprijs op, olie dreef inflatieverwachtingen op, inflatieverwachtingen verhoogden de kans op renteverhogingen, en die kansen dreven beleggers naar de dollar en uit het goud.

Waarom langetermijnondersteuners er nu even niet toe doen

Het argument dat goud zou moeten stijgen door aankopen van centrale banken, zorgen over valutadevaluatie of reservediversificatie is structureel geldig, maar tactisch irrelevant tijdens deze schok. Die factoren zijn achterlopende, niet leidende, indicatoren. Ze kunnen goud over een horizon van meerdere jaren ondersteunen, maar ze bepalen niet de dagelijkse prijsactie wanneer de markt de volledige Fed-verwachting bijna dagelijks moet herprijzen.

Zelfs de gunstige kern-CPI-meting van 0,2% op maandbasis in mei was bijzaak. De nieuwsberichten en marktacties concentreerden zich op het algemene inflatierisico dat veroorzaakt werd door de energieprijs-doorwerking, niet op een stabiele kernmeting. Markten waren bezig met het onmiddellijke effect van de aanbodschok, en die herprijzing is wat goud lager dreef.

De waarschuwing van Citi: meer pijn voor een reset

Analisten van Citigroup gaven de meest ontnuchterende prognose voor de nabije toekomst. Ze waarschuwden dat als de Straat van Hormuz tot het einde van de zomer geblokkeerd blijft, de goudprijs nog eens 20% kan dalen van $4.357,90 tot een dieptepunt van $3.500 per ounce. Dit suggereert dat het risico op een verdere daling groot is voordat de structurele bull case weer de kop kan opsteken.

Het langetermijnverhaal van goud blijft intact, maar het houdt een winterslaap. Zodra de renteverhogingsverwachtingen hun piek bereiken, of de blokkade van Hormuz tekenen van resolutie vertoont, kunnen de omstandigheden die goud aantrekkelijk maken – geopolitieke onzekerheid, fiscale zorgen en uiteindelijke versoepeling door de Fed – terugkeren. Tot die tijd is de olie-renteval het enige verhaal dat telt.