De resultaten verschenen op 12 augustus 2026 online in Nature: een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² behaalde 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en leverde stabiel 158,4 watt. Het productieproces combineerde 2 methoxyethanol, 1,3 dioxolaan en dimethylsulfoxide (DMSO) met vacuümgestuu...
Gepubliceerd doorBewerkt met GPT-5.6 LunaAfbeeldingen gegenereerd met GPT Image 1.5
Research answer

Create a landscape editorial hero image for this Studio Global article: What did the Nanjing University team led by Xiao Ke and Hairen Tan, working with Renshine, achieve in their Nature paper published online on. Article summary: The team demonstrated a commercially relevant, meter-scale single-junction perovskite module: a 0.72 m² module certified at 22.0% full-area efficiency and delivering 158.4 W steady-state output. It is a major scale-up re. Topic tags: general, education, general web, academic, user generated. Style: premium digital editorial illustration, source-backed research mood, clean composition, high detail, modern web publication hero. Use reference image context only for broad subject, composition, and topical grounding; do not copy the exact image. Avoid: logos, brand marks, copyrighted characters, real person likenesses, fake screenshots, UI text, readable text, water
De groep van Xiao Ke en Hairen Tan aan de Universiteit van Nanjing heeft samen met Renshine Solar een belangrijke stap gezet richting grotere perovskietzonnepanelen. In een Nature-artikel dat op 12 augustus 2026 online verscheen, beschrijven de onderzoekers een loodcarboxylaat-passivering waarmee zij een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² produceerden. Die module behaalde een gecertificeerd rendement van 22,0% over het volledige oppervlak en leverde onder standaardtestomstandigheden 158,4 watt aan stabiel vermogen. 10
14
15
De betekenis van het resultaat zit vooral in de schaal. Perovskietzonnecellen kunnen in het laboratorium hoge rendementen halen, maar het is aanzienlijk moeilijker om die prestaties te behouden op modules die richting een vierkante meter gaan en bovendien aan formele betrouwbaarheidsnormen moeten voldoen.
De onderzoekers gebruikten een precursoroplossing met drie oplosmiddelen:
In combinatie met vacuümgestuurde kristallisatie vormde dit proces naar verluidt spontaan een oppervlak met een hoge concentratie formamidiniumjodide (FAI). Die laag werd beschreven als een beschermende basislaag voor de perovskietfilm. Vervolgens brachten de onderzoekers loodcarboxylaten aan als passiveringsmiddel. 1
Passivering is bedoeld om defecten in het materiaal en aan de grensvlakken tussen de perovskiet en de aangrenzende transportlagen te verminderen. Zulke defecten kunnen leiden tot ladingsrecombinatie en daardoor tot energieverlies. Onder de gebruikte loodcarboxylaten viel onder meer lood dioleaat, genoteerd als Pb(OA)₂. 5
6
Het onderzoek rapporteert twee belangrijke resultaten, gemeten op modules met verschillende afmetingen:
De grote module leverde daarnaast 158,4 watt stabiel elektrisch vermogen onder standaardtestomstandigheden. 5
14
Het onderscheid tussen apertuuroppervlak en volledig oppervlak is belangrijk. Het rendement van 24,0% geldt voor het kleinere, actieve apertuuroppervlak. De 22,0% betreft het totale oppervlak van de grotere module. De twee cijfers zijn daarom niet zonder meer één-op-één te vergelijken.
Een passiveringslaag aanbrengen op een kleine cel is relatief eenvoudig. Op een plaat van bijna een vierkante meter moet de behandeling echter overal gelijkmatig zijn. Kleine verschillen in dekking of kristalgroei kunnen daar een groter effect hebben op de uiteindelijke prestaties.
Volgens de beschikbare beschrijvingen verschilt loodcarboxylaat chemisch van conventionele ammoniumgebaseerde passiveringsmiddelen. Het materiaal zou niet alleen als een oppervlakkige coating fungeren, maar met het perovskietoppervlak reageren en chemische bindingen vormen. De onderzoekers koppelen de aanpak aan een betere energetische afstemming aan het grensvlak, efficiënter ladings transport en een gelijkmatigere behandeling van grote modules. 15
Dat biedt een aannemelijke verklaring voor de schaalbaarheidswinst. De aangeleverde bronnen bevatten echter geen volledige, kwantitatieve vergelijking met ammoniumhalogeniden. Ook ontbreken afzonderlijke, volledig uitgewerkte degradatiecijfers voor vocht, warmte, langdurige belichting en thermische cycli. De stevigste onderbouwing betreft daarom de gemeten moduleprestaties en de betrouwbaarheidstests, niet een bewezen superioriteit onder iedere denkbare belastingsconditie.
De modules zouden de volledige testreeksen van IEC 61215 en IEC 61730 hebben doorstaan. IEC 61215 omvat betrouwbaarheidstests voor fotovoltaïsche modules; IEC 61730 richt zich onder meer op de elektrische veiligheid. Het doorstaan van beide reeksen tilt het resultaat boven een losse rendementmeting uit. 1
9
Een verslag over het onderzoek meldt bovendien dat de modules na 2.200 uur tracking op het maximale vermogenspunt nog 96% van hun oorspronkelijke rendement behielden. 4 Dat is een relevante aanwijzing voor de duurzaamheid, maar de beschikbare informatie specificeert niet alle testomstandigheden. Een directe vergelijking met een silicium module die onder exact dezelfde omstandigheden is getest, kan op basis van het aangeleverde materiaal daarom niet worden gemaakt.
Verschillende berichten stellen dat demonstraties met grote grondopstellingen een hogere opbrengst per geïnstalleerde capaciteit lieten zien dan kristallijne-siliciummodules op dezelfde locatie. 11
14
15
De beschikbare bronnen onderbouwen echter niet de volledige, gedetailleerde vergelijking voor maart tot en met mei 2026 tussen een perovskietinstallatie van 1 MW en een siliciuminstallatie van 3,5 MW. Ook ontbreken de maandelijkse opbrengsten per eenheid vermogen en voldoende gegevens om vast te stellen hoe een eventueel voordeel precies samenhing met temperatuur en lichtintensiteit.
De verdedigbare conclusie is dus beperkt: de aangeleverde bronnen melden praktijkgegevens die de perovskietmodules qua opbrengst per geïnstalleerde capaciteit bevoordelen, maar ze bevatten niet genoeg onderliggende data om de complete maand-tot-maandvergelijking te verifiëren.
Deze Nature-publicatie kan het best worden gezien als een mijlpaal voor grote modules en procesintegratie. Het resultaat is niet rechtstreeks vergelijkbaar met elke rendementsprestatie van kleine laboratoriumcellen, tandemcellen of modules waarbij een andere oppervlakte-definitie is gebruikt.
De aangeleverde bewijzen bevestigen evenmin de gevraagde vergelijking met een eerder Science-resultaat van het team met 17,2% rendement. Ook is de genoemde, gecertificeerde recordwaarde van 28,04% voor een perovskiet-organische tandemcel, toegeschreven aan de Chinese Academy of Sciences, in deze bewijsset niet vastgesteld. Die claims kunnen daarom niet met dezelfde zekerheid aan de huidige moduleprestatie worden gekoppeld.
De kernprestatie staat overeind: de Universiteit van Nanjing en Renshine combineerden een oplosmiddelsysteem van 2-methoxyethanol, 1,3-dioxolaan en DMSO, vacuümgestuurde kristallisatie en loodcarboxylaat-passivering. Daarmee maakten zij een perovskietmodule van 0,72 m² met 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en 158,4 watt stabiel uitgangsvermogen. Een kleinere module kwam uit op 24,0% gecertificeerd rendement, terwijl de modules naar verluidt de IEC 61215- en IEC 61730-testreeksen doorstonden. 1
4
5
14
Dat maakt het onderzoek tot een opvallend resultaat voor perovskietmodules op meterschaal. De bredere beweringen over degradatie, praktijkopbrengst, effecten van temperatuur en lichtintensiteit, eerdere records en tandemcellen vragen echter om de volledige publicatie of aanvullende primaire meetgegevens.
Studio Global AI
This page includes a source-backed answer you can continue inside Studio Global.
De resultaten verschenen op 12 augustus 2026 online in Nature: een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² behaalde 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en leverde stabiel 158,4 watt.
De resultaten verschenen op 12 augustus 2026 online in Nature: een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² behaalde 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en leverde stabiel 158,4 watt. Het productieproces combineerde 2 methoxyethanol, 1,3 dioxolaan en dimethylsulfoxide (DMSO) met vacuümgestuurde kristallisatie, gevolgd door passivering met chemisch stabiele loodcarboxylaten.
Een kleinere module van 810 cm² haalde 24,0% gecertificeerd rendement. Na 2.200 uur tracking op het maximale vermogenspunt behielden de modules naar verluidt 96% van hun oorspronkelijke rendement, maar volledige verge...
De resultaten verschenen op 12 augustus 2026 online in Nature: een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² behaalde 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en leverde stabiel 158,4 watt. Het productieproces combineerde 2 methoxyethanol, 1,3 dioxolaan en dimethylsulfoxide (DMSO) met vacuümgestuu...
Gepubliceerd doorBewerkt met GPT-5.6 LunaAfbeeldingen gegenereerd met GPT Image 1.5
Research answer

Create a landscape editorial hero image for this Studio Global article: What did the Nanjing University team led by Xiao Ke and Hairen Tan, working with Renshine, achieve in their Nature paper published online on. Article summary: The team demonstrated a commercially relevant, meter-scale single-junction perovskite module: a 0.72 m² module certified at 22.0% full-area efficiency and delivering 158.4 W steady-state output. It is a major scale-up re. Topic tags: general, education, general web, academic, user generated. Style: premium digital editorial illustration, source-backed research mood, clean composition, high detail, modern web publication hero. Use reference image context only for broad subject, composition, and topical grounding; do not copy the exact image. Avoid: logos, brand marks, copyrighted characters, real person likenesses, fake screenshots, UI text, readable text, water
De groep van Xiao Ke en Hairen Tan aan de Universiteit van Nanjing heeft samen met Renshine Solar een belangrijke stap gezet richting grotere perovskietzonnepanelen. In een Nature-artikel dat op 12 augustus 2026 online verscheen, beschrijven de onderzoekers een loodcarboxylaat-passivering waarmee zij een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² produceerden. Die module behaalde een gecertificeerd rendement van 22,0% over het volledige oppervlak en leverde onder standaardtestomstandigheden 158,4 watt aan stabiel vermogen. 10
14
15
De betekenis van het resultaat zit vooral in de schaal. Perovskietzonnecellen kunnen in het laboratorium hoge rendementen halen, maar het is aanzienlijk moeilijker om die prestaties te behouden op modules die richting een vierkante meter gaan en bovendien aan formele betrouwbaarheidsnormen moeten voldoen.
De onderzoekers gebruikten een precursoroplossing met drie oplosmiddelen:
In combinatie met vacuümgestuurde kristallisatie vormde dit proces naar verluidt spontaan een oppervlak met een hoge concentratie formamidiniumjodide (FAI). Die laag werd beschreven als een beschermende basislaag voor de perovskietfilm. Vervolgens brachten de onderzoekers loodcarboxylaten aan als passiveringsmiddel. 1
Passivering is bedoeld om defecten in het materiaal en aan de grensvlakken tussen de perovskiet en de aangrenzende transportlagen te verminderen. Zulke defecten kunnen leiden tot ladingsrecombinatie en daardoor tot energieverlies. Onder de gebruikte loodcarboxylaten viel onder meer lood dioleaat, genoteerd als Pb(OA)₂. 5
6
Het onderzoek rapporteert twee belangrijke resultaten, gemeten op modules met verschillende afmetingen:
De grote module leverde daarnaast 158,4 watt stabiel elektrisch vermogen onder standaardtestomstandigheden. 5
14
Het onderscheid tussen apertuuroppervlak en volledig oppervlak is belangrijk. Het rendement van 24,0% geldt voor het kleinere, actieve apertuuroppervlak. De 22,0% betreft het totale oppervlak van de grotere module. De twee cijfers zijn daarom niet zonder meer één-op-één te vergelijken.
Een passiveringslaag aanbrengen op een kleine cel is relatief eenvoudig. Op een plaat van bijna een vierkante meter moet de behandeling echter overal gelijkmatig zijn. Kleine verschillen in dekking of kristalgroei kunnen daar een groter effect hebben op de uiteindelijke prestaties.
Volgens de beschikbare beschrijvingen verschilt loodcarboxylaat chemisch van conventionele ammoniumgebaseerde passiveringsmiddelen. Het materiaal zou niet alleen als een oppervlakkige coating fungeren, maar met het perovskietoppervlak reageren en chemische bindingen vormen. De onderzoekers koppelen de aanpak aan een betere energetische afstemming aan het grensvlak, efficiënter ladings transport en een gelijkmatigere behandeling van grote modules. 15
Dat biedt een aannemelijke verklaring voor de schaalbaarheidswinst. De aangeleverde bronnen bevatten echter geen volledige, kwantitatieve vergelijking met ammoniumhalogeniden. Ook ontbreken afzonderlijke, volledig uitgewerkte degradatiecijfers voor vocht, warmte, langdurige belichting en thermische cycli. De stevigste onderbouwing betreft daarom de gemeten moduleprestaties en de betrouwbaarheidstests, niet een bewezen superioriteit onder iedere denkbare belastingsconditie.
De modules zouden de volledige testreeksen van IEC 61215 en IEC 61730 hebben doorstaan. IEC 61215 omvat betrouwbaarheidstests voor fotovoltaïsche modules; IEC 61730 richt zich onder meer op de elektrische veiligheid. Het doorstaan van beide reeksen tilt het resultaat boven een losse rendementmeting uit. 1
9
Een verslag over het onderzoek meldt bovendien dat de modules na 2.200 uur tracking op het maximale vermogenspunt nog 96% van hun oorspronkelijke rendement behielden. 4 Dat is een relevante aanwijzing voor de duurzaamheid, maar de beschikbare informatie specificeert niet alle testomstandigheden. Een directe vergelijking met een silicium module die onder exact dezelfde omstandigheden is getest, kan op basis van het aangeleverde materiaal daarom niet worden gemaakt.
Verschillende berichten stellen dat demonstraties met grote grondopstellingen een hogere opbrengst per geïnstalleerde capaciteit lieten zien dan kristallijne-siliciummodules op dezelfde locatie. 11
14
15
De beschikbare bronnen onderbouwen echter niet de volledige, gedetailleerde vergelijking voor maart tot en met mei 2026 tussen een perovskietinstallatie van 1 MW en een siliciuminstallatie van 3,5 MW. Ook ontbreken de maandelijkse opbrengsten per eenheid vermogen en voldoende gegevens om vast te stellen hoe een eventueel voordeel precies samenhing met temperatuur en lichtintensiteit.
De verdedigbare conclusie is dus beperkt: de aangeleverde bronnen melden praktijkgegevens die de perovskietmodules qua opbrengst per geïnstalleerde capaciteit bevoordelen, maar ze bevatten niet genoeg onderliggende data om de complete maand-tot-maandvergelijking te verifiëren.
Deze Nature-publicatie kan het best worden gezien als een mijlpaal voor grote modules en procesintegratie. Het resultaat is niet rechtstreeks vergelijkbaar met elke rendementsprestatie van kleine laboratoriumcellen, tandemcellen of modules waarbij een andere oppervlakte-definitie is gebruikt.
De aangeleverde bewijzen bevestigen evenmin de gevraagde vergelijking met een eerder Science-resultaat van het team met 17,2% rendement. Ook is de genoemde, gecertificeerde recordwaarde van 28,04% voor een perovskiet-organische tandemcel, toegeschreven aan de Chinese Academy of Sciences, in deze bewijsset niet vastgesteld. Die claims kunnen daarom niet met dezelfde zekerheid aan de huidige moduleprestatie worden gekoppeld.
De kernprestatie staat overeind: de Universiteit van Nanjing en Renshine combineerden een oplosmiddelsysteem van 2-methoxyethanol, 1,3-dioxolaan en DMSO, vacuümgestuurde kristallisatie en loodcarboxylaat-passivering. Daarmee maakten zij een perovskietmodule van 0,72 m² met 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en 158,4 watt stabiel uitgangsvermogen. Een kleinere module kwam uit op 24,0% gecertificeerd rendement, terwijl de modules naar verluidt de IEC 61215- en IEC 61730-testreeksen doorstonden. 1
4
5
14
Dat maakt het onderzoek tot een opvallend resultaat voor perovskietmodules op meterschaal. De bredere beweringen over degradatie, praktijkopbrengst, effecten van temperatuur en lichtintensiteit, eerdere records en tandemcellen vragen echter om de volledige publicatie of aanvullende primaire meetgegevens.
Studio Global AI
This page includes a source-backed answer you can continue inside Studio Global.
De resultaten verschenen op 12 augustus 2026 online in Nature: een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² behaalde 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en leverde stabiel 158,4 watt.
De resultaten verschenen op 12 augustus 2026 online in Nature: een enkelvoudige perovskietmodule van 0,72 m² behaalde 22,0% gecertificeerd rendement over het volledige oppervlak en leverde stabiel 158,4 watt. Het productieproces combineerde 2 methoxyethanol, 1,3 dioxolaan en dimethylsulfoxide (DMSO) met vacuümgestuurde kristallisatie, gevolgd door passivering met chemisch stabiele loodcarboxylaten.
Een kleinere module van 810 cm² haalde 24,0% gecertificeerd rendement. Na 2.200 uur tracking op het maximale vermogenspunt behielden de modules naar verluidt 96% van hun oorspronkelijke rendement, maar volledige verge...