Jideytro toont respons van 94% in eerste-lijnsstudie bij ROS1-positieve longkanker

GSK heeft op de World Conference on Lung Cancer 2026 in Seoul nieuwe resultaten gepresenteerd van Jideytro (zidesamtinib) als mogelijke eerste behandeling voor gevorderde of uitgezaaide ROS1-positieve niet-kleincellige longkanker (NSCLC). Bij patiënten die niet eerder een ROS1-tyrosinekinaseremmer (TKI) hadden gebruikt, reageerden 88 van de 94 beoordeelbare deelnemers op de behandeling: een objectieve respons van 94%. 723

Dat is een sterk vroeg signaal, vooral ook door de gerapporteerde activiteit bij hersenuitzaaiingen. Tegelijk is voorzichtigheid nodig: ARROS-1 is een fase 1/2-studie zonder gerandomiseerde vergelijkingsgroep. De uitkomsten bewijzen dus niet dat Jideytro beter werkt dan bestaande middelen in de eerste lijn. 23

Wat waren de belangrijkste uitkomsten?

De analyse omvatte 94 patiënten met meetbare ziekte en voldoende follow-up in de wereldwijde ARROS-1-studie. Na een mediane follow-up van 15,2 maanden meldde GSK:

• Objectieve respons (ORR): 94% — 88 van 94 patiënten (95%-BI: 87%-98%)
• Complete respons: 15% — 14 van 94 patiënten
• Progressievrij na 12 maanden: 90%
• Nog in respons na 12 maanden: 86%
• Mediane duur van respons en mediane progressievrije overleving (PFS): nog niet bereikt bij de data-afsluiting 7

Met een objectieve respons wordt bedoeld dat tumoren volgens de beoordelingscriteria volledig of gedeeltelijk kleiner zijn geworden. De nog niet bereikte mediane PFS en responsduur zijn positief, maar betekenen ook dat langere follow-up nodig is om vast te stellen hoelang het voordeel gemiddeld aanhoudt.

Opvallende resultaten bij hersenuitzaaiingen

Hersenuitzaaiingen vormen bij gevorderde ROS1-positieve NSCLC een belangrijke behandelingsuitdaging. Van de 10 beoordeelbare patiënten met meetbare hersenuitzaaiingen bij aanvang reageerden alle 10 op zidesamtinib in de hersenen. Bij 7 patiënten, ofwel 70%, verdwenen de aantoonbare hersentumoren volledig. Na twaalf maanden behield 78% een intracraniële respons. GSK meldde ook geen progressie in het centrale zenuwstelsel bij patiënten die bij de start geen hersenuitzaaiingen hadden. 7

Die cijfers wijzen op relevante activiteit in de hersenen, maar de subgroep is zeer klein. De intracraniële respons van 100% moet daarom worden gelezen in het licht van de brede onzekerheidsmarge en slechts 10 beoordeelbare patiënten. 37

Bijwerkingen en aanpassingen van de behandeling

De meest gemelde behandelgerelateerde bijwerkingen waren perifeer oedeem (vochtophoping, vaak in armen of benen), gewichtstoename, verhoogd creatinefosfokinase, smaakverandering en verhoogd aspartaataminotransferase. GSK beschreef de meeste behandelgerelateerde bijwerkingen als licht van ernst. 7

In de gerapporteerde veiligheidspopulatie leidde een behandelgerelateerde bijwerking bij 11% van de patiënten tot een dosisverlaging en bij 1% tot definitief stoppen met Jideytro. 715

Dat zijn potentieel relevante percentages voor een doelgerichte behandeling die doorgaans langdurig wordt gebruikt. Een volledig beeld van de verdraagbaarheid vraagt echter om langere follow-up en gedetailleerde, peer-reviewed veiligheidsgegevens.

Vergelijking met bestaande ROS1-remmers: nog geen harde conclusie

De respons van 94% ligt cijfermatig boven historische responspercentages die vaak worden genoemd voor bestaande eerste-lijns ROS1-gerichte middelen, zoals crizotinib en entrectinib. Maar zulke vergelijkingen tussen afzonderlijke studies zijn geen betrouwbare maat voor de onderlinge werkzaamheid. Patiëntkenmerken, de aanwezigheid van hersenuitzaaiingen bij de start, duur van follow-up, beeldbeoordeling en studieopzet kunnen verschillen.

ARROS-1 is een niet-gerandomiseerde fase 1/2-studie met één behandelarm, zonder placebo of actieve vergelijkende behandeling. De studie ondersteunt daarom verdere klinische en regulatorische beoordeling, maar toont geen superioriteit ten opzichte van een bestaande ROS1-remmer aan. 23

Welke patiënten deden mee?

ARROS-1 is een wereldwijde fase 1/2-studie met één behandelarm bij gevorderde of gemetastaseerde ROS1-positieve NSCLC. In het cohort zonder eerdere ROS1-TKI was maximaal één eerdere lijn chemotherapie en/of immunotherapie toegestaan. Volgens GSK had 27% eerder chemotherapie ontvangen, onder wie 17% zowel chemotherapie als immunotherapie; 17% had bij aanvang uitzaaiingen in het centrale zenuwstelsel. 7

ROS1-positieve ziekte is zeldzaam: GSK schat dat ROS1-afwijkingen voorkomen bij ongeveer 2% van de gevallen van NSCLC. Dat onderstreept het belang van moleculaire diagnostiek bij het kiezen van een gerichte behandeling. 7

Goedkeuring in de VS geldt nog niet voor eerste lijn

De Amerikaanse geneesmiddelenautoriteit FDA keurde Jideytro op 22 juli 2026 goed voor volwassenen met lokaal gevorderde of gemetastaseerde ROS1-positieve NSCLC die al minstens één ROS1-TKI hadden gekregen. In de groep van 117 eerder behandelde patiënten waarop die goedkeuring rustte, was de bevestigde objectieve respons 44%. Van de responders behield 82% de respons ten minste zes maanden en 69% ten minste twaalf maanden. 1

Volgens GSK ging de goedkeuring vooraf aan toekenningen van de FDA voor Breakthrough Therapy en Orphan Drug. 20

De in Seoul gepresenteerde gegevens gaan over een andere, mogelijke toepassing: behandeling vóór een eerdere ROS1-TKI. GSK heeft aangegeven in 2026 een aanvullende FDA-aanvraag te willen indienen voor gebruik in de eerste lijn. Tot een toezichthouder dat gebruik goedkeurt, is Jideytro in de Verenigde Staten niet toegelaten als eerstelijnsbehandeling. 17

Conclusie

De eerste-lijnsgegevens uit ARROS-1 vormen een krachtig, maar nog vroeg bewijsdossier voor Jideytro: 94% objectieve respons, 90% progressievrij na twaalf maanden en intracraniële responsen bij alle 10 beoordeelbare patiënten met meetbare hersenuitzaaiingen bij aanvang. 7

De belangrijkste beperking is de rijpheid van het bewijs. Het gaat om een geselecteerde analyse van 94 patiënten in één behandelarm, niet om een gerandomiseerde vergelijking met bestaande ROS1-behandelingen. Langere follow-up en beoordeling door toezichthouders moeten uitwijzen of deze veelbelovende signalen leiden tot een nieuwe eerstelijnsoptie.