Het nieuwe Aziatische deviezenspel: Centrale banken beschermen hun munt zonder reserves aan te spreken

Halverwege juli 2026 had de regeling ongeveer $10 miljard aan instroom opgeleverd, waarbij economen $30–50 miljard in totaal verwachten . Sommige rapporten suggereren dat de top drie banken alleen al begin augustus $36,7 miljard hadden opgehaald . Staatsbanken vertelden de regering dat ze bijna $30 miljard verwachtten, en een expert schatte het potentieel op $70–80 miljard . De RBI heeft een vroegtijdige sluiting uitgesloten en houdt de regeling open tot eind september 2026 .

Zuid-Korea: Pensioenfonds als deviezenbuffer

Het National Pension Service (NPS) van Zuid-Korea, 's werelds op twee na grootste pensioenfonds, voert strategische FX-hedging uit door actief dollars te verkopen op de binnenlandse markt om de won te ondersteunen . Dit zorgt voor dollarliquiditeit zonder dat de reserves van de Bank of Korea worden aangesproken.

Het NPS verlengde zijn FX-swapfaciliteit met de BOK (tot $65 miljard) en voerde een flexibelere hedgingaanpak in, waarbij de strategische hedgingratio werd verhoogd naar 15% van de buitenlandse activa als basis plus een tactische marge van 5% . Daarnaast moedigden de autoriteiten de repatriëring van dollars door bedrijven aan .

Indonesië: Obligatieprikkels en coördinatie om rendement te verhogen

Bank Indonesia geeft SRBI (Sekuritas Rupiah Bank Indonesia) uit: in roepia luidende schuldbewijzen die worden gedekt door staatsobligaties die de centrale bank in bezit heeft . Deze bieden aantrekkelijke rendementen: de 12-maands SRBI-rente bereikte halverwege 2026 7,59–7,70% om buitenlandse portfolio-instroom aan te trekken . In juni 2026 kwamen de gouverneur van BI en de minister van Financiën overeen om de rendementen op Indonesische activa te verhogen om kapitaal aan te trekken nadat de roepia een recorddieptepunt had bereikt . BI verstrekte ook macroprudentiële liquiditeitsprikkels ter waarde van in totaal Rp427,1 biljoen begin 2026 om de kredietverlening door banken te ondersteunen zonder monetaire verruiming .

Taiwan: De markt zijn werk laten doen

De centrale bank van Taiwan heeft de munt soms laten versterken en vertrouwde op dollardeposito's van exporteurs om de valutamarkt te stabiliseren, in plaats van direct in te grijpen . De centrale bank heeft enkele derivatenposities die werden gebruikt om de munt te verzwakken, teruggeschroefd, waardoor marktkrachten een grotere rol kunnen spelen.

Japan: Ongekende coördinatie met de VS

Japan voerde een gezamenlijke yen-kopinterventie uit met de VS, een ongekende stap om buitensporige yen-depreciatie een halt toe te roepen. Dit was de eerste keer dat de twee landen direct coördineerden op de valutamarkt, wat een nieuw niveau van bilaterale samenwerking op het gebied van muntstabiliteit signaleert.

China: Buitenlandse leningen en reserveplaatsing

China stond meer buitenlandse leningen toe om de kapitaalstromen te verbeteren, verhoogde de deviezenreserves in Hongkong en gebruikte verbale waarschuwingen naast dagelijkse aanpassingen van de USD/CNY-fixing .

De bredere context: Traditionele instrumenten blijven inzetbaar

Al deze creatieve maatregelen werken naast conventionele hefbomen:

• Renteverhogingen/-bevriezingen: Indonesië hield de BI-Rente in juli 2026 op 5,75% na eerdere verlagingen, waardoor een positief renteverschil behouden bleef . India en andere centrale banken hebben de rente eveneens hoog gehouden.
• Directe spot interventie: Autoriteiten in India, Indonesië, de Filipijnen en Taiwan hebben op verschillende momenten direct ingegrepen op de valutamarkten, maar de nieuwe instrumenten zijn bedoeld om de frequentie en omvang van dergelijke reserve-uitputtende operaties te verminderen .
• Reserveaccumulatie: Grote Aziatische centrale banken hebben in 2025 alleen al meer dan $400 miljard aan hun reserves toegevoegd, waarmee een oorlogskas is opgebouwd die nu in de hele regio bijna $8 biljoen bedraagt .

De rode draad is duidelijk: in plaats van kostbare reserves te verbranden via eenzijdige dollarverkopen, gebruiken Aziatische centrale banken hun grote diaspora-netwerken, staatsgecontroleerde pensioenfondsen en staatsschulduitgifte om dollars aan te trekken en de netto vraag naar dollars te verminderen, terwijl ze de reserves intact houden voor de geopolitieke schokken en rentedruk die nog in het verschiet liggen.