IEA Global Hydrogen Review 2026: Midden-Oosten crisis ontwricht toeleveringsketens, kunstmestmarkten en groei van emissiearme waterstof

Effecten op kunstmestmarkten en industriële productie

Kunstmestmarkten en industriële grondstoffen worden direct getroffen. Het IEA merkt op dat sectoren die sterk afhankelijk zijn van waterstofderivaten – met name kunstmest, raffinage en chemische productie – zijn verstoord .

De bredere energiecontext verergerde de impact: de LNG-markten zullen naar verwachting "krap" blijven gedurende 2026 en 2027 als gevolg van het conflict, waarbij scheepvaartverstoringen bijna 20% van het wereldwijde LNG-aanbod hebben weggenomen en het complex Ras Laffan in Qatar offline is .

Emissiearme waterstof: Groei ondanks een krimpende pijplijn

De wereldwijde vraag naar waterstof overschreed in 2025 de 100 miljoen ton . De productie van emissiearme waterstof groeide met 20% jaar-op-jaar tot bijna 1 miljoen ton . Investeringen in emissiearme waterstof bereikten in 2025 wereldwijd $8 miljard, een stijging van 80% jaar-op-jaar . De wereldwijde elektrolysecapaciteit bedroeg eind 2025 bijna 5 GW, waarvan China ongeveer 40% voor zijn rekening nam .

De projectpijplijn krimpt echter. De verwachte productiecapaciteit voor emissiearme waterstof in 2030 is gedaald tot 27 miljoen ton, en het aantal projecten dat een definitieve investeringsbeslissing (FID) heeft bereikt, is gedaald tot iets meer dan 6 miljoen ton – een daling ten opzichte van eerder 10 miljoen ton .

De zwakte aan de vraagzijde houdt aan. Slechts ongeveer 20% van het nieuwe waterstofafnamevolume in 2025 was gedekt door vaste contractuele verplichtingen, wat investeringen beperkt en projectontwikkeling vertraagt .

Economische en geopolitieke ontwikkelingen

De crisis heeft de belangstelling voor waterstof als langetermijnoplossing voor energiezekerheid nieuw leven ingeblazen, maar het IEA benadrukt dat sterkere beleidsondersteuning en snellere uitrol nodig zijn om een betekenisvol effect te sorteren .

Het IEA wees op kansen voor regio's zoals Afrika om uit te breiden naar hoogwaardigere industrieën zoals staalproductie en lokale kunstmestproductie, op voorwaarde dat de financieringskosten dalen en waterstofstrategieën aansluiten bij bredere economische plannen .

Blijvende barrières blijven bestaan: hoge productiekosten, onzekere vraag, complexe regelgeving en beperkte infrastructuur vertragen de groei van de sector . Veel nationale waterstofdoelstellingen voor 2030 komen steeds meer in gevaar nu de aangekondigde projectpijplijn blijft krimpen .