The Adventures of Elliot: The Millennium Tales Review – Een grootse, imperfecte HD-2D-avontuur

Square Enix en Claytechworks' nieuwste HD-2D-titel, The Adventures of Elliot: The Millennium Tales, verschijnt op 18 juni 2026 voor de Nintendo Switch 2, PS5, Xbox Series X|S en PC. Het embargo op recensies werd op 17 juni opgeheven, en het kritische beeld is nu duidelijk: dit is een leuk, prachtig vormgegeven avontuur dat fans van actie-RPG's waarschijnlijk zullen omarmen, ook al reiken het verhaal en de structuur niet tot hetzelfde hoge niveau als de gevechten en de ontdekkingstocht.

Het spel bevindt zich momenteel in het 89e percentiel op OpenCritic, met individuele scores variërend van een 75/100 tot een 90/100 . Het vroege Metacritic-gemiddelde zweeft rond de 79 à 80, veroorzaakt door een handvol lagere scores naast de meer enthousiaste recensies .

Wat de critici zeggen: de recensiescores

Een breed scala aan media heeft het spel beoordeeld. Dit is een overzicht van de belangrijkste recensies:

• Famitsu kende een 34/40 (8/8/9/8) toe, wat het in de categorie "sterk, maar geen must-have" plaatst. Het tijdschrift prees het leuke real-time wisselen van wapens en het golvende, ronddraaiende HD-2D-achtergrondeffect .
• Vice noemde het "Square Enix' beste originele IP in jaren," een perfecte blend van klassieke Zelda en Final Fantasy Adventure met een duizelingwekkende tijdreismonteur. Het oordeel was een 9/10 .
• Temple of Geek gaf een 8/10 en beschreef het ongeveer twintig uur durende avontuur als "een van de beste games van het jaar" die het DNA van Final Fantasy Adventure met moderne mechanieken combineert .
• Gamereactor gaf binnen zijn netwerk een 7/10, met lof voor het "solide vechtsysteem, geweldige verplichte kerkers en uitstekende eindbazen", maar kritiek op de "flinterdunne" plot en vier vrijwel identieke tijdperken .
• IGN Japan gaf een 70/100, wat aan de onderkant van het recensiespectrum ligt .
• Kotaku gaf geen score, maar noemde "leuke gevechten, open verkenning, precies de juiste hoeveelheid verzamelobjecten en een tof upgradesysteem" als pluspunten. De minpunten waren een "veilig verhaal, eendimensionale personages, voorspelbare conclusie en een irritante fee" als metgezel .
• GamesRadar omschreef de ervaring als "uitgestrekt zonder intimiderend te zijn, gevarieerd zonder overweldigend te raken, en vertrouwd zonder vermoeid aan te voelen" .

De grootste pluspunten

Uitstekende real-time gevechten

Het vechtsysteem is het stralende middelpunt van de game. Recensenten benadrukken consequent het real-time wisselen van wapens en het schildmechanisme, die samen een snelle, bevredigende gameplay-loop creëren. Eindbaasgevechten en verplichte kerkers worden breed geroemd als uitstekend en een absoluut hoogtepunt .

Strak tempo en toegankelijke verkenning

De wereld is open en niet-lineair, maar met een "precies de juiste" hoeveelheid verzamelobjecten en een bevredigend upgradesysteem dat nooit overdadig aanvoelt. Bleacher Report merkte op dat het spel "simpel genoeg is voor een jonger publiek, maar met een verrassende diepgang voor degenen die het op een hogere moeilijkheidsgraad willen proberen" . De speelduur van ongeveer twintig uur zorgt voor een goed getimede reis die niet te lang duurt .

Een adembenemende HD-2D-showcase

De HD-2D-engine van Square Enix blijft indrukwekkend. Het golvende, ronddraaiende achtergrondeffect geeft het klassieke top-down perspectief een opvallend gevoel van verticale diepte, wat specifieke lof kreeg van Famitsu en andere media . Dit wordt algemeen beschouwd als een van de best ogende HD-2D-titels tot nu toe.

Waar het tekortschiet

Een flinterdun verhaal

Het verhaal wordt routinematig als de zwakste schakel genoemd. Kotaku vermeldde expliciet "veilig verhaal" en "eendimensionale personages" bij de minpunten, terwijl Gamereactor de plot "flinterdun" noemde . De consensus is dat het verhaal simpelweg niet het niveau van de gameplay haalt.

Eentonig tijdreis-wereldontwerp

Ondanks de centrale tijdreismonteur worden de vier verschillende tijdperken die je bezoekt door Gamereactor omschreven als "vrijwel identiek" , waardoor het kernconcept onderbenut aanvoelt. De publicatie noemde de algehele structuur "bizar", en een gebrek aan voldoende puzzels in sommige gebieden versterkt het gevoel van gemiste kansen .

Onevenwichtige moeilijkheidsgraad en verwarrende eindes

Sommige recensenten merken onvoorspelbare moeilijkheidspieken op. Een videorecensie haalt ook de drie eindes van het spel aan en beschrijft er een als "verschrikkelijk onbevredigend", een tweede als een happy end dat geen echte antwoorden geeft, en een waar einde dat "onwaarschijnlijk moeilijk te ontgrendelen" is .

Eindoordeel: is het de moeite waard?

De kritische consensus leidt tot een duidelijke, zij het genuanceerde, aanbeveling. The Adventures of Elliot: The Millennium Tales haalt geen meesterwerkstatus, maar slaagt waar het er voor de doelgroep het meest toe doet. De uitstekende gevechten, verkenning en HD-2D-artistiek dragen een titel waarvan het verhaal en het wereldontwerp niet in de buurt komen van de spelpieken. Zoals een recensie het samenvatte, is het "een grootse, imperfecte avontuur" — een onevenwichtige maar uiteindelijk bevredigende titel die fans van actie-RPG's, vooral degenen met een voorliefde voor klassieke Zelda en Final Fantasy Adventure, bijzonder zullen waarderen, ondanks de ruwe randjes .