SpaceSail haalt opnieuw miljoenen op om strijd aan te gaan met Starlink

Uitbreidingsplannen: van 144 naar 15.000 satellieten

SpaceSail bouwt zijn constellatie in fases uit. Na een lancering van 18 nieuwe satellieten in mei 2026 telde het netwerk 144 satellieten . Sociale media berichten van medio juni 2026 suggereren dat het er inmiddels zo'n 200 zouden kunnen zijn, maar dat is niet onafhankelijk bevestigd .

De nabije doelstelling is om tegen eind 2025 648 satellieten in de lucht te hebben – een doel dat gezien de huidige 144 in midden 2026 al niet meer haalbaar lijkt . Het uiteindelijke doel is een megaconstellatie van 10.000 tot 15.000 satellieten in een lage baan om de aarde tegen 2030 .

Fase één: 648 satellieten voor regionale dekking. Fase twee: nog eens 648 satellieten voor wereldwijde dekking tegen 2027. Fase drie: ongeveer 15.000 satellieten voor mobiele direct-to-device en geïntegreerde diensten tegen 2030 . In het Songjiang-district van Shanghai bouwt aannemer Genesat een fabriek die tot 300 satellieten per jaar moet kunnen produceren .

Internationaal gezien is Brazilië het eerste Latijns-Amerikaanse land dat commerciële SpaceSail-diensten heeft goedgekeurd; telecomtoezichthouder Anatel gaf begin 2026 groen licht . SpaceSail heeft een akkoord voor uitbreiding naar Brazilië, is gestart in Kazachstan en onderhandelt met meer dan dertig landen .

Concurrentiepositie versus Starlink: een enorme kloof

Schaalverschil

SpaceSail's constellatie is ruwweg 1 à 2 procent van de omvang van Starlinks huidige vloot. Starlink begon in 2019 met lanceren en heeft een voorsprong van jaren op het gebied van productie, gebruikersapparatuur en wereldwijde vergunningen .

Technologiekloof

SpaceSail's diensten lijken sterk op die van Starlink: breedband, direct-to-device (D2D) en IoT-oplossingen. Intern wordt het netwerk daarom ook wel "G60 Starlink" genoemd . Starlink profiteert echter van SpaceX' eigen raketten (Falcon 9/Starship), wat de lanceerkosten enorm drukt en de uitrol versnelt. SpaceSail is aangewezen op Chinese Lange Mars-raketten en een commercieel lanceer-ecosysteem met een lager tempo . Analisten van Analysys Mason stellen dat SpaceSail weliswaar de meest Starlink-achtige soevereine constellatie is, maar dat Starlink en Amazon Kuiper voorlopig de toon zetten wat prestaties en dekking betreft .

Marktstrategie

SpaceSail zoekt bewust markten op waar Starlink vastloopt op regels, politieke weerstand of een dienstverbod – vooral in het mondiale Zuiden . Peking koppelt SpaceSail aan het Belt and Road Initiative (BRI) en positioneert het als een geopolitiek instrument om partnerlanden soevereine internetinfrastructuur te bieden . Belangrijke doelwitten: Brazilië, Kazachstan, Maleisië, Zuid-Afrika en meer dan dertig andere landen . SpaceSail zou in Zuid-Afrika vóór Starlink van start kunnen gaan . Verwacht wordt dat het bedrijf goedkopere gebruikersapparatuur aanbiedt en zich profileert als een niet-Amerikaans alternatief, aantrekkelijk voor overheden die huiverig zijn voor Amerikaanse controle over satellietnetwerken .

Conclusie

SpaceSail heeft een geweldige ambitie (10.000+ satellieten) en stevige staatssteun, maar staat nog in de kinderschoenen – slechts ~144 satellieten in de lucht tegenover Starlinks ~7.800+. De strategie is niet om Starlink nu te overtreffen op technologie of snelheid, maar om te winnen in onderbediende markten door Chinese diplomatieke relaties te benutten en een soeverein alternatief te bieden waar Starlink wordt geblokkeerd of niet welkom is. De meeste analisten verwachten niet dat SpaceSail voor 2030 een serieuze bedreiging vormt voor Starlinks wereldwijde dominantie .