DeepSeek-engineer waarschuwt: AI kan ook de experts vervangen die haar bouwen

Shengyu Liu, de DeepSeek-engineer die online bekendstaat als interestingLSY, schreef zijn essay I Have No Choice but to Bury My Talent in Yesterday niet alleen als voorspelling over programmeertools. Het is ook een persoonlijke reflectie: wat gebeurt er als iemand die AI bouwt, ziet dat die technologie juist het gespecialiseerde vak dreigt over te nemen waaraan zijn werk betekenis ontleent? Daarnaast is het een politiek betoog tegen de concentratie van geavanceerde AI-capaciteit bij een klein aantal gesloten bedrijven.

Liu vermeldt op zijn openbare profiel dat hij bij DeepSeek werkt aan machine-learningsystemen en aan het ontwerp en de optimalisatie van kernels: zeer laagliggende software die onder meer bepaalt hoe efficiënt berekeningen op GPU's worden uitgevoerd. 7

Van assistent naar mogelijke gelijke

Liu's kernvrees is niet simpelweg dat AI routinematig programmeerwerk automatiseert. Hij beschrijft een snelle ontwikkeling: systemen hielpen eerst bij het vinden van documentatie en het opsporen van fouten, maar zouden inmiddels ook GPU-code kunnen bestuderen, de implementatie en prestatiebeperkingen van een software-operator kunnen begrijpen en optimalisaties kunnen voorstellen of uitvoeren. 1 11

Voor een engineer die kernels optimaliseert, is dat ingrijpend. De waarde van het werk zit juist in specialistisch en nauwgezet oordeelsvermogen over prestaties op laag niveau. Liu vreest dat steeds capabelere systemen uiteindelijk juist het deel van het vak kunnen uitvoeren dat hij het belangrijkst vindt.

Dat hoeft volgens hem niet meteen massaal ontslag te betekenen. Een ingenieur kan zijn baan behouden, maar verschuiven van iemand die zelf creëert naar iemand die AI-agenten aanstuurt en controleert. Die mogelijke verschraling van het vak ligt besloten in de titel van zijn essay. 1 3

Dit blijft nadrukkelijk een persoonlijke inschatting van een engineer aan de voorhoede, geen bewijs dat AI kernel-engineers in echte productieomgevingen nu al zelfstandig kan vervangen.

Waarom Liu zich verzet tegen geconcentreerde AGI-macht

Liu koppelt zijn angst voor automatisering aan een vraag over eigendom en toegang. Hij schreef dat hij niet wil dat Anthropic de meest geavanceerde AI of AGI ter wereld controleert. AGI staat voor artificial general intelligence: AI met breed, mensachtig probleemoplossend vermogen.

Daarbij gebruikte Liu bewust extreem taalgebruik. Hij vergeleek de inzet met een scenario waarin Hitler vóór de geallieerden toegang zou hebben gekregen tot atoomwapentechnologie. 2 9

Die vergelijking is Liu's retoriek en geen feitelijke vergelijking tussen Anthropic en nazi-Duitsland. Zijn onderliggende punt is helderder: als één private organisatie een beslissende voorsprong krijgt in zeer krachtige AI, kan dat leiden tot een uitzonderlijke en onvoldoende gecontroleerde concentratie van economische en geopolitieke macht.

Zijn voorkeursantwoord is frontier-AI die open en betaalbaar genoeg is om breed toegankelijk te zijn. Liu presenteert de open-sourceoriëntatie van DeepSeek als tegenwicht tegen gesloten westerse AI-labs, en als een reden waarom hij daar werkt. 1 3

Dat is een normatief pleidooi, geen vaststaande veiligheidsconclusie. Brede toegang kan macht spreiden, maar kan krachtige mogelijkheden ook toegankelijker maken voor kwaadwillende of onverantwoordelijke gebruikers.

Wantrouwen tegenover Anthropic en OpenAI

Liu's wantrouwen tegenover Anthropic en OpenAI is zowel politiek als commercieel. Hij zet vraagtekens bij de vraag of bedrijven die gesloten frontiermodellen ontwikkelen én beleid bepleiten dat concurrenten kan beperken in hun toegang tot geavanceerde rekenkracht, neutrale beheerders van AGI kunnen zijn.

Dat is Liu's oordeel. De beschikbare berichtgeving toont niet aan dat een van beide bedrijven nu al als ongecontroleerde beheerder van AGI optreedt. Evenmin bewijst die dat Liu's model van brede open toegang veiliger is. De kern van het conflict is welke risico's voorrang verdienen: machtsconcentratie, snelle verspreiding van capaciteiten, competitieve ongelijkheid of catastrofaal misbruik.

Onderdeel van het AI-conflict tussen de VS en China

Liu's essay verscheen in een periode waarin de publieke confrontatie tussen Amerikaanse en Chinese AI-belangen verscherpt.

Anthropic stelt dat DeepSeek, Moonshot en MiniMax op grote schaal zonder toestemming modeldistillatie hebben toegepast met uitkomsten van Claude om eigen modellen te verbeteren. Volgens Anthropic ging het om meer dan 16 miljoen Claude-interacties via ongeveer 24.000 frauduleuze accounts. Dit zijn beschuldigingen van Anthropic, geen juridisch vastgestelde bevindingen in deze context.

Tegelijkertijd riep Anthropic-topman Dario Amodei de sector op om de snelheid waarmee frontiermodellen sterker worden te verlagen. Volgens hem is extra tijd nodig voor veiligheidsonderzoek, toezicht en risicobeheer. Hij pleitte ook voor het handhaven van beperkingen op de export naar China van de geavanceerdste AI-chips en apparatuur voor chipproductie. Een Chinese AI-voorsprong zou volgens hem ernstige risico's opleveren voor de Verenigde Staten en de rest van de wereld.

Chinese functionarissen en staatsgesteunde media hebben die redenering verworpen. Het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken bekritiseerde Amodei's oproep om China's AI-capaciteiten in te perken. De Global Times noemde zijn voorstel om te vertragen een "Koude Oorlog-draaiboek" dat bedoeld zou zijn om het technologische voordeel van de VS te behouden.

Ook kritiek op de race zelf

Het debat laat zich niet simpel verdelen in westerse veiligheidspleiters tegenover Chinese voorstanders van versnelling. Jacob Coxon, voormalig onderzoeker bij Anthropic en OpenAI, nam in september 2026 ontslag bij Anthropic en verliet de AI-sector. Hij stelde dat beide bedrijven zonder verantwoord te handelen racen richting zelfverbeterende superintelligentie, en noemde die race „gokken met ons leven”. 17

Coxons kritiek verschilt van die van Liu. Coxon richt zich op het gevaar van te snelle ontwikkeling van steeds krachtigere AI. Liu legt de nadruk op het risico dat een gesloten Amerikaans lab de technologie gaat domineren. Maar beiden verwerpen het idee dat de huidige AI-wedloop vanzelf legitiem of onschadelijk is.

De vraag zonder eenvoudig antwoord

Liu maakt van een persoonlijke zorg over zijn vak een veel groter bestuursvraagstuk. Als AI zeer gespecialiseerde menselijke vaardigheden kan absorberen, wie bepaalt dan de regels voor inzet ervan? Als enkele bedrijven de krachtigste systemen beheersen, hoe wordt hun macht begrensd? En als die systemen breed worden opengesteld, hoe voorkom je misbruik en ongecontroleerde verspreiding?

Er bestaat geen breed gedragen antwoord. Liu ziet openheid en betaalbaarheid als noodzakelijk tegenwicht tegen private concentratie. Anthropic pleit voor een beheerster ontwikkeling, strengere veiligheidsmaatregelen en beperkingen die een Amerikaanse voorsprong moeten beschermen. Chinese critici beschouwen die beperkingen als inperking van China.

Wat Liu toevoegt, is het perspectief van iemand die aan de systemen in het hart van dit conflict werkt: de eerste grote ontwrichting door AI kan niet alleen gewone banen treffen, maar ook het specialistische ambacht van de experts die AI zelf vooruithelpen.