Hoe AI-leningen obligatierentes opdrijven — en waarom Pimco kansen ziet

De AI-boom is allang niet meer alleen een verhaal over aandelenkoersen. Technologiebedrijven lenen op ongekende schaal om datacenters, chips, rekenkracht en andere infrastructuur te financieren. Daarmee verandert AI ook de krediet- en obligatiemarkten.

Marc Seidner van vermogensbeheerder Pimco omschreef de situatie als ‘te veel, te snel’. De enorme uitgiftegolf veroorzaakt volgens hem ‘indigestie’ op de markt voor vastrentende waarden. Het is volgens Seidner ‘heel goed mogelijk’ dat de schuldenstroom heeft bijgedragen aan de stijging van het rendement op de tienjarige Amerikaanse staatslening tot ongeveer 4,75% eerder in augustus. Dat is echter slechts één factor, geen volledige verklaring.

Big Tech is een grote obligatie-uitgever geworden

De omvang van de nieuwe schuld maakt de omslag duidelijk. Amazon, Alphabet, Meta en Oracle gaven tot en met 7 juli 2026 samen ongeveer 194 miljard dollar aan obligaties uit. In heel 2025 was dat nog circa 108 miljard dollar, blijkt uit een analyse van Reuters op basis van gegevens van LSEG. 17

De obligatie-uitgifte van Amazon in juli laat zien hoe groot de financieringsbehoefte is én dat beleggers nog altijd belangstelling hebben voor schuld van kredietwaardige technologiebedrijven. Amazon wilde 25 miljard dollar ophalen via acht verschillende obligatieleningen, met looptijden van 2029 tot 2066. De vraag liep volgens berichten op tot ongeveer 62 miljard dollar. 18

Andere ramingen komen op hogere of lagere bedragen uit. Dat komt doordat analisten verschillende bedrijven, perioden en definities van ‘AI-schuld’ gebruiken. Morgan Stanley verwachtte bijna 570 miljard dollar aan wereldwijde AI-gerelateerde schuldemissies in 2026, tegenover ongeveer 236 miljard dollar tot en met 31 mei. Goldman Sachs schatte afzonderlijk dat er in 2026 tot dusver bijna 500 miljard dollar aan AI-gerelateerde schuld was uitgegeven. Hyperscalers — grote aanbieders van cloud- en datacenterinfrastructuur — waren goed voor ongeveer 40% daarvan.

De cijfers zijn dus niet één op één vergelijkbaar. Ze wijzen wel allemaal in dezelfde richting: de financiering van AI-infrastructuur is een belangrijke nieuwe bron van aanbod op de obligatiemarkt.

Waarom extra bedrijfsschuld de rente kan opdrijven

Het mechanisme is in de kern een kwestie van vraag en aanbod.

Langlopende bedrijfsobligaties leggen bij beleggers meer duration neer: ze worden gevoeliger voor veranderingen in de rente. Wanneer hyperscalers grote hoeveelheden schuld met lange looptijden uitgeven, terwijl overheden tegelijkertijd veel staatsleningen verkopen, moeten beleggers beslissen hoeveel extra renterisico zij in hun portefeuille willen opnemen.

Als de vraag niet even snel groeit als het aanbod, moeten bedrijven doorgaans een hoger rendement bieden of een ruimere kredietopslag betalen. Obligatiekoersen en rendementen bewegen tegengesteld: bij lagere vraag dalen de koersen en lopen de rendementen op. Nieuwe leningen kunnen bovendien een extra premie nodig hebben — een zogenoemde new-issue concession — om beleggers over de streep te trekken.

Reuters meldde dat de golf aan AI-schuld de vraag van beleggers op de proef stelt. Volgens de marktanalyse van het persbureau was het grotere aanbod van bedrijfsobligaties ook één van de factoren die de rente op langer lopende Amerikaanse staatsleningen beïnvloedden. Pimco wees in eigen kredietonderzoek eveneens op de recorduitgifte van hyperscalers in dollars en op hun groeiende gewicht in investment-grade-indexen, waarin relatief kredietwaardige bedrijfsobligaties zijn opgenomen.

Dat betekent niet dat iedere geleende dollar van een technologiebedrijf de rente op Amerikaanse staatsleningen rechtstreeks verhoogt. Bedrijfsobligaties en staatsobligaties zijn verschillende producten. Ze putten echter wel uit deels dezelfde kapitaalbron. Beleggers vergelijken daarbij rendement, kredietkwaliteit en looptijd.

Wat de cijfers wel en niet bewijzen

In de markt circuleren ramingen van ongeveer 182 miljard dollar aan AI-leningen in de eerste helft van 2026, met mogelijk bijna 400 miljard dollar voor het hele jaar. Andere voorspellingen liggen hoger of lager. Het verschil hangt er onder meer van af of analisten Microsoft, datacenterexploitanten, private kredietverlening, leases, projectfinanciering, leningen in buitenlandse valuta en schuld van toeleveranciers meetellen.

De beschikbare gegevens ondersteunen drie conclusies:

• De AI-gerelateerde kredietverlening is sterk toegenomen.
• Het nieuwe aanbod bestaat voor een groot deel uit langlopende, investment-grade schuld die concurreert met andere vastrentende beleggingen.
• Beleggers letten scherper op de prijs, de schuldenlast en het tempo waarin nieuwe leningen op de markt komen.

De cijfers bewijzen niet dat AI-schuld alleen al 10 tot 20 basispunten — 0,10 tot 0,20 procentpunt — heeft toegevoegd aan de langlopende Amerikaanse rente. In een Reuters-commentaar, dat Goldman Sachs aanhaalde, werd het bredere effect eerder op ongeveer 5 basispunten geschat. Dat is marginaal vergeleken met andere krachten.

Ook de bewering dat AI-leningen de tienjarige Amerikaanse staatsrente naar 4,75% hebben geduwd, moet voorzichtig worden geïnterpreteerd. Pimco zei dat dit mogelijk is, maar gaf geen precieze causale bijdrage. Inflatieverwachtingen, het beleid van de Federal Reserve, de uitgifte van Amerikaanse staatsleningen, begrotingszorgen, de termijnpremie en de wereldwijde vraag naar veilige beleggingen kunnen de langetermijnrente tegelijkertijd beïnvloeden. Reuters stelde eveneens dat deze conjuncturele en begrotingsfactoren belangrijker zijn voor de algemene richting van de rente dan AI-financiering.

Zuid-Korea: sterkere chipsector, zwakkere obligatiemarkt

De financiële gevolgen van AI reiken ook tot landen die de benodigde infrastructuur leveren. De economische groei van Zuid-Korea in het eerste kwartaal werd ondersteund door een exportstijging van 5,1%, vooral dankzij IT-componenten zoals halfgeleiders die in AI-infrastructuur worden gebruikt. Na de bekendmaking liep het rendement op de driejarige Zuid-Koreaanse staatslening met 8,8 basispunten op. 3

De overdracht werkt hier anders dan bij de Amerikaanse bedrijfsleningen. Sterkere export van halfgeleiders kan de groei, investeringen en inflatieverwachtingen in Zuid-Korea aanjagen. Beleggers kunnen daardoor verwachten dat de Bank of Korea haar beleid langer krap houdt of de rente verhoogt. Dat duwt de rendementen op staatsobligaties omhoog.

Bloomberg meldde dat Zuid-Koreaanse staatsobligaties in lokale valuta begin juni 2026 7,5% hadden verloren. Dat was de slechtste prestatie van de 44 markten die het persbureau volgde. Het rendement op de toonaangevende driejarige lening kwam uit rond 3,9%. 1 Analisten noemden de chiphausse en de mogelijke inflatoire gevolgen als redenen waarom de rente verder kan stijgen. 2

Dat is een belangrijk onderscheid: in Zuid-Korea zet de AI-boom de obligatiemarkt niet alleen onder druk doordat beleggingen wereldwijd om hetzelfde kapitaal concurreren. Ook de sterkere binnenlandse groei en de verwachting van een strenger monetair beleid spelen daar een directe rol.

Gevolgen voor hypotheken, bedrijven en groeiaandelen

Hogere benchmarkrentes verhogen de financieringsdrempel voor veel leningen. Amerikaanse hypotheekrentes worden beïnvloed door de markten voor staatsleningen en mortgage-backed securities. Bedrijven prijzen hun obligaties doorgaans ten opzichte van staatsleningen. Een aanhoudende stijging van de langetermijnrente kan daardoor de financieringskosten voor huishoudens en bedrijven verhogen.

De gevolgen zijn niet voor iedereen gelijk. Kredietwaardige hyperscalers kunnen nog altijd veel vraag aantrekken, maar moeten mogelijk wel een hoger rendement bieden dan beleggers eerder verwachtten. Kleinere bedrijven, zwaar gefinancierde ondernemingen en projecten met onzekere toekomstige kasstromen kunnen te maken krijgen met ruimere kredietopslagen, hogere uitgiftepremies of minder toegang tot de markt.

Voor bedrijven die hun eigen AI-uitbreiding financieren, ontstaat bovendien een tweede toets: leveren de verwachte extra omzet en productiviteitswinst genoeg op om de infrastructuurkosten te rechtvaardigen? Pimco waarschuwde dat de investeringscyclus enorm is, terwijl de uiteindelijke omvang van de AI-uitbouw nog onzeker blijft.

Hogere rendementen beïnvloeden ook de waardering van groeiaandelen. De waarde van een onderneming hangt deels af van de contante waarde van toekomstige kasstromen. Als de discontovoet stijgt, zijn kasstromen die pas ver in de toekomst worden verwacht vandaag minder waard. Dat zet vooral bedrijven onder druk waarvan de winstgroei nog ver weg ligt.

Een AI-strategie die met schuld wordt gefinancierd, voegt daar een balansvraag aan toe: groeien de toekomstige winsten snel genoeg om de nieuwe verplichtingen te compenseren?

Het sterkste tegenargument: begrotingstekorten zijn de hoofdreden

De belangrijkste alternatieve verklaring is dat Amerikaanse begrotingstekorten en de grote hoeveelheid nieuwe staatsleningen de langetermijnrente veel sterker opdrijven dan de schuldfinanciering van AI-bedrijven.

Dat argument heeft een stevige basis. De Amerikaanse overheid geeft vele malen meer schuld uit dan één technologiebedrijf. Bovendien weerspiegelt de rente op langlopende staatsleningen niet alleen vraag en aanbod, maar ook inflatierisico’s, verwachtingen over het Federal Reserve-beleid, de termijnpremie en de vraag naar veilige activa.

In een afzonderlijke analyse stelde Pimco dat de recente stijging van de langer lopende Amerikaanse staatsrente vooral werd veroorzaakt door veranderende beleidsverwachtingen, en niet door een grote AI-gerelateerde herwaardering van de termijnpremie. Ook Reuters concludeerde dat AI-schuld niet als de enige of dominante verklaring voor de zwakte van de obligatiemarkt moet worden gezien.

De meest verdedigbare conclusie is daarom dat AI-financiering vooral een versterker is. De schuldenstroom voegt een grote, cyclische hoeveelheid bedrijfsobligaties met lange looptijden toe aan een markt die al te maken heeft met omvangrijke staatsuitgiftes en onzekerheid over inflatie en monetair beleid.

Waarom Pimco toch kansen ziet

Op korte termijn is het grote aanbod ongemakkelijk voor bestaande obligatiehouders. Als de rente stijgt, dalen de koersen van eerder uitgegeven obligaties doorgaans. Beleggers met langlopende leningen kunnen daardoor boekverliezen lijden.

Voor nieuwe kopers betekenen hogere rendementen echter een aantrekkelijker startpunt. Als de uitgifte later afneemt, de inflatie afzwakt, de groei vertraagt of de markt het extra aanbod heeft verwerkt, kan de rente weer dalen. Obligatiebeleggers kunnen dan naast couponinkomsten ook koerswinst behalen.

Dat is de kans waarop Pimco wijst: de AI-financieringsgolf kan op korte termijn voor volatiliteit en prijsdruk zorgen, maar tegelijk het verwachte rendement op obligaties naar aantrekkelijkere niveaus tillen. Selectiviteit blijft daarbij essentieel. Beleggers moeten financieel sterke uitgevers onderscheiden van bedrijven of projecten die afhankelijk zijn van optimistische aannames over AI-vraag, kasstromen en toekomstige herfinanciering.

De bredere les is dus niet dat AI eigenhandig een uitverkoop op de obligatiemarkt heeft veroorzaakt. Wel is de technologieboom inmiddels groot genoeg om het aanbod, de prijs en het risicoprofiel van vastrentende markten te beïnvloeden. Voorlopig staat ‘te veel, te snel’ vooral voor een absorptieprobleem. Op langere termijn kan datzelfde probleem obligatiekopers meer inkomsten en betere kansen opleveren — zolang zij de aanpassing kunnen uitzitten.