Wat gebeurt er bij 2 °C en 3 °C opwarming?

De klimaatscenario’s uit de studie wijzen op aanzienlijk hogere gemiddelde tarweprijzen:

• Ongeveer 273 dollar per ton bij 2 °C opwarming;
• Ongeveer 364 dollar per ton bij 3 °C opwarming.

Die hoogste raming is ongeveer drie keer zo hoog als de voor inflatie gecorrigeerde wereldwijde tarweprijs uit 2010 die in de studie als vergelijking wordt gebruikt. Het gaat om modelramingen voor scenario’s, niet om een voorspelling voor een specifiek kalenderjaar of om een gegarandeerde marktprijs.

De conclusie is dus niet dat elke ton tarwe automatisch drie keer zo duur wordt. Wel kunnen vaker voorkomende of zwaardere klimaatschokken het gemiddelde prijsniveau verhogen en de kans op scherpe prijspieken vergroten.

Tot 60% van het huidige tarweareaal kan tegelijk met schaarste te maken krijgen

De vooruitzichten voor de langere termijn zijn nog ingrijpender. Zonder klimaatbeleid op een scenario met hoge uitstoot zou tegen het einde van deze eeuw tot 60% van het huidige tarweareaal gelijktijdig met ernstige waterschaarste te maken kunnen krijgen. Onder de huidige omstandigheden gaat het om ongeveer 15%. Klimaatstabilisatie in lijn met het Klimaatakkoord van Parijs zou het risico aanzienlijk verkleinen, maar niet volledig wegnemen.

Deze 60% is het aandeel van het areaal dat aan een gelijktijdige gebeurtenis van waterschaarste wordt blootgesteld. Het is geen voorspelling dat 60% van de tarweproductie verdwijnt. De uiteindelijke gevolgen hangen ook af van aanpassing, gewasveredeling, irrigatie, zaaibeslissingen, handel en het beleid rond voedselvoorraden.

De huidige markt laat zien hoe risico’s zich opstapelen

Recente bewegingen op de tarwemarkt maken duidelijk waarom klimaatrisico niet los kan worden gezien van geopolitiek en logistiek. Volgens CGIAR lagen de tarweprijzen bijna 25% boven het niveau van januari 2026, nadat wijdverspreide droogte en verstoringen van de scheepvaart op de Zwarte Zee de wereldwijde aanvoer onder druk hadden gezet. Reuters meldde later dat tarwefutures in Chicago sinds begin juli meer dan 17% waren gestegen, doordat aanvallen op graaninfrastructuur aan de Zwarte Zee de verwachtingen voor de aanvoer verslechterden.

Deze ontwikkelingen vormen geen zuivere test van de studie in Earth’s Future. De huidige prijsbewegingen zijn het resultaat van een combinatie van droogte, aanvallen, scheepvaartproblemen en veranderende handelsstromen. Ze laten wel zien wat de kern van de studie betekent: een klimaatgerelateerd productieprobleem kan veel ontwrichtender worden wanneer ook de routes tussen exporteurs en importeurs onder druk staan.

Droogte is een internationaal marktrisico

De boodschap voor beleid gaat daarom verder dan waterbeheer op afzonderlijke boerderijen. Overheden en voedingsbedrijven moeten rekening houden met risico’s die in verschillende productieregio’s tegelijk optreden, bijvoorbeeld via:

• betere droogtemonitoring tijdens de gevoeligste groeifasen van tarwe;
• aanpassing van gewassen en ontwikkeling van sterkere rassen;
• klimaatbeleid om de toename van gelijktijdige waterschaarste te beperken;
• meer diversiteit in handelsroutes en importbronnen; en
• noodmaatregelen voor voedsel en voorraadbeheer om kwetsbare consumenten te beschermen.

De kern is eenvoudig: een lokale droogte kan lokaal blijven, maar gelijktijdige droogte in meerdere grote tarweregio’s kan zich door wereldwijde toeleveringsketens verspreiden en voedsel wereldwijd minder betaalbaar maken. Door die gezamenlijke blootstelling te meten, kunnen beleidsmakers een volgende prijsschok beter voorzien.

Wat gebeurt er bij 2 °C en 3 °C opwarming?

De klimaatscenario’s uit de studie wijzen op aanzienlijk hogere gemiddelde tarweprijzen:

• Ongeveer 273 dollar per ton bij 2 °C opwarming;
• Ongeveer 364 dollar per ton bij 3 °C opwarming.

Die hoogste raming is ongeveer drie keer zo hoog als de voor inflatie gecorrigeerde wereldwijde tarweprijs uit 2010 die in de studie als vergelijking wordt gebruikt. Het gaat om modelramingen voor scenario’s, niet om een voorspelling voor een specifiek kalenderjaar of om een gegarandeerde marktprijs.

De conclusie is dus niet dat elke ton tarwe automatisch drie keer zo duur wordt. Wel kunnen vaker voorkomende of zwaardere klimaatschokken het gemiddelde prijsniveau verhogen en de kans op scherpe prijspieken vergroten.

Tot 60% van het huidige tarweareaal kan tegelijk met schaarste te maken krijgen

De vooruitzichten voor de langere termijn zijn nog ingrijpender. Zonder klimaatbeleid op een scenario met hoge uitstoot zou tegen het einde van deze eeuw tot 60% van het huidige tarweareaal gelijktijdig met ernstige waterschaarste te maken kunnen krijgen. Onder de huidige omstandigheden gaat het om ongeveer 15%. Klimaatstabilisatie in lijn met het Klimaatakkoord van Parijs zou het risico aanzienlijk verkleinen, maar niet volledig wegnemen.

Deze 60% is het aandeel van het areaal dat aan een gelijktijdige gebeurtenis van waterschaarste wordt blootgesteld. Het is geen voorspelling dat 60% van de tarweproductie verdwijnt. De uiteindelijke gevolgen hangen ook af van aanpassing, gewasveredeling, irrigatie, zaaibeslissingen, handel en het beleid rond voedselvoorraden.

De huidige markt laat zien hoe risico’s zich opstapelen

Recente bewegingen op de tarwemarkt maken duidelijk waarom klimaatrisico niet los kan worden gezien van geopolitiek en logistiek. Volgens CGIAR lagen de tarweprijzen bijna 25% boven het niveau van januari 2026, nadat wijdverspreide droogte en verstoringen van de scheepvaart op de Zwarte Zee de wereldwijde aanvoer onder druk hadden gezet. Reuters meldde later dat tarwefutures in Chicago sinds begin juli meer dan 17% waren gestegen, doordat aanvallen op graaninfrastructuur aan de Zwarte Zee de verwachtingen voor de aanvoer verslechterden.

Deze ontwikkelingen vormen geen zuivere test van de studie in Earth’s Future. De huidige prijsbewegingen zijn het resultaat van een combinatie van droogte, aanvallen, scheepvaartproblemen en veranderende handelsstromen. Ze laten wel zien wat de kern van de studie betekent: een klimaatgerelateerd productieprobleem kan veel ontwrichtender worden wanneer ook de routes tussen exporteurs en importeurs onder druk staan.

Droogte is een internationaal marktrisico

De boodschap voor beleid gaat daarom verder dan waterbeheer op afzonderlijke boerderijen. Overheden en voedingsbedrijven moeten rekening houden met risico’s die in verschillende productieregio’s tegelijk optreden, bijvoorbeeld via:

• betere droogtemonitoring tijdens de gevoeligste groeifasen van tarwe;
• aanpassing van gewassen en ontwikkeling van sterkere rassen;
• klimaatbeleid om de toename van gelijktijdige waterschaarste te beperken;
• meer diversiteit in handelsroutes en importbronnen; en
• noodmaatregelen voor voedsel en voorraadbeheer om kwetsbare consumenten te beschermen.

De kern is eenvoudig: een lokale droogte kan lokaal blijven, maar gelijktijdige droogte in meerdere grote tarweregio’s kan zich door wereldwijde toeleveringsketens verspreiden en voedsel wereldwijd minder betaalbaar maken. Door die gezamenlijke blootstelling te meten, kunnen beleidsmakers een volgende prijsschok beter voorzien.