Waarom WTI rond 87 dollar bleef ondanks een Amerikaanse olievoorraadtoename van 4,4 miljoen vaten

WTI bleef op vrijdag 21 augustus dicht bij 87 dollar per vat omdat de oliemarkt niet alleen keek naar hoeveel ruwe olie er beschikbaar was, maar vooral naar de vraag of die olie ook veilig, betaalbaar en op tijd bij afnemers kan komen. De Amerikaanse commerciële voorraden namen in de week tot en met 14 augustus met 4,4 miljoen vaten toe tot 428,8 miljoen vaten. Dat volgde op een uitzonderlijk grote stijging van 17,4 miljoen vaten in de voorgaande week. Toch bleef West Texas Intermediate rond 87,06 dollar staan.

De verklaring ligt in de risicopremie rond de Straat van Hormuz. Zolang onzeker blijft of tankers de belangrijkste vaarroute uit de Perzische Golf betrouwbaar kunnen gebruiken, kan een geopolitieke en logistieke schok zwaarder wegen dan een voorraadopbouw in de Verenigde Staten.

De Amerikaanse voorraadcijfers waren duidelijk bearish

Op zichzelf vormde het Amerikaanse rapport slecht nieuws voor de kortetermijnvooruitzichten van WTI. De voorraden stegen voor de derde week op rij en kwamen uit op ongeveer het vijfjarig gemiddelde voor deze periode van het jaar. Analisten hadden juist op een daling gerekend.

De eerdere stijging van 17,4 miljoen vaten bracht de voorraad op 7 augustus al naar 424,4 miljoen vaten. Over twee weken kwam de totale toename daarmee uit op ruim 21 miljoen vaten.

Dat wijst op een relatief ruime Amerikaanse balans, zeker wanneer de binnenlandse productie hoog blijft. Maar Amerikaanse opslagcijfers vertellen niet het hele verhaal van de wereldmarkt. Een vat dat in de Verenigde Staten ligt opgeslagen, is geen directe vervanging voor een vat dat vanuit de Golfregio naar een raffinaderij in Azië of Europa moet worden vervoerd.

De markt vergeleek daardoor twee tegengestelde signalen:

• Bearish: stijgende Amerikaanse voorraden en aanhoudende accumulatie.
• Bullish: een groter risico dat olie uit het Midden-Oosten niet betrouwbaar kan worden geleverd.

In een normale markt zou het eerste signaal waarschijnlijk de overhand hebben. Tijdens een verstoring van een strategische zeestraat kan het leveringsrisico echter domineren.

Hormuz hield de aanvoer­premie hoog

Voor het conflict begon, liep ongeveer een vijfde van de wereldwijde olie- en lng-aanvoer door de Straat van Hormuz. De stromen van ruwe olie en geraffineerde producten, die vóór de oorlog gemiddeld circa 18 miljoen vaten per dag bedroegen, waren volgens Reuters in juli teruggevallen tot ongeveer 4,8 miljoen vaten per dag. In augustus lag het gemiddelde tot en met 18 augustus rond 2 miljoen vaten per dag.

Ook het aantal schepen bleef ongewoon laag. Reuters meldde dat op een recente dinsdag slechts zes goederenschepen de zeestraat passeerden, tegenover een tiendaags daggemiddelde van elf. Eerdere berichtgeving sprak over een bijna stilgevallen verkeer nadat opnieuw schepen waren aangevallen en de Verenigde Staten dreigden de druk op Iran te handhaven.

Voor handelaren draait het daarom niet alleen om het nominale aantal beschikbare vaten. De cruciale vraag is of die olie kan worden geladen, verzekerd, verscheept en afgeleverd. Aanvallen, vertragingen, beperkingen voor de scheepvaart en hogere verzekeringskosten vergroten de kans dat theoretisch beschikbare olie niet als tijdige fysieke aanvoer op de markt verschijnt.

Dat verklaart waarom WTI stevig kon blijven ondanks de Amerikaanse voorraadstijging.

Regionale escalatie maakt een snelle normalisering moeilijker

Het risico bleef bovendien niet beperkt tot één incident in Hormuz. De Verenigde Arabische Emiraten meldden dat twee tankers van staatsbedrijf ADNOC tijdens de doorvaart waren aangevallen. Later kondigde het land aan alle handels- en financiële transacties met Iran op te schorten. Daarmee nam de vrees toe dat de verstoring zich verder door de regio zou verspreiden.

Ook de Rode Zee en de Straat van Bab el-Mandeb werden onderdeel van de marktberekening. Volgens Reuters daalde het scheepvaartverkeer door zowel Hormuz als Bab el-Mandeb sterk nadat Houthi’s zeiden een Saudische tanker te hebben aangevallen.

Dat maakt omvaren rond het Arabisch Schiereiland geen volwaardig alternatief. Een alternatieve route kan langer, duurder of moeilijker te verzekeren zijn. Voor de oliemarkt is daarom niet alleen van belang of een vaarweg politiek „open” wordt verklaard. Belangrijker is of het commerciële verkeer er vervolgens duurzaam en controleerbaar terugkeert.

Petroline vangt een deel van de schok op

Saudi-Arabië beschikt met de East-West Petroline over een belangrijke omleidingsroute. Deze ongeveer 1.200 kilometer lange pijpleiding transporteert ruwe olie van de oostelijke olievelden naar Yanbu aan de Rode Zee en kan tot 7 miljoen vaten per dag vervoeren. Saudi-Arabië overweegt bovendien de capaciteit met maximaal 2 miljoen vaten per dag uit te breiden.

De route stelt het land in staat een deel van zijn export weg te leiden van Hormuz. Aramco heeft zijn logistieke operaties aangepast om veiligheid en continuïteit voorop te stellen, onder meer door volumes voor klanten die de Arabische Golf niet kunnen bereiken naar Yanbu om te leiden.

Toch is Petroline geen volledige vervanging voor de normale doorvoer door Hormuz. Na aankomst in Yanbu zijn nog opslag, terminalcapaciteit, tankers, verzekering en een veilige vaarroute nodig. De risico’s in de Rode Zee en rond Bab el-Mandeb blijven dus bestaan.

De pijplijn werkt het best als een schokdemper: ze verkleint de hoeveelheid olie die direct aan Hormuz is blootgesteld, maar herstelt niet alle weggevallen stromen en neemt de risicopremie niet volledig weg.

Productiecapaciteit is nog geen beschikbare olie

Ook ongebruikte productiecapaciteit binnen OPEC+ kan de prijsstijging beperken, maar alleen wanneer extra vaten de afnemers daadwerkelijk kunnen bereiken. Daarvoor zijn functionerende pijpleidingen, exportterminals, schepen, verzekeringen en open vaarroutes nodig.

Dat onderscheid is tijdens een transportcrisis essentieel. Extra productie bij een olieveld compenseert niet onmiddellijk ladingen die achter een maritieme flessenhals vastzitten. Zodra de scheepvaart normaliseert, wordt reservecapaciteit een krachtiger stabiliserende factor. Zolang tankers worden tegengehouden of aangevallen, is het directe effect veel kleiner.

Hetzelfde geldt voor de hoge Amerikaanse productie. Meer binnenlandse olie en grotere voorraden drukken op de onderliggende balans van WTI, maar lossen niet automatisch een internationaal tekort aan leverbare olie uit de Golfregio op.

Wat betekent dit voor de vooruitzichten van WTI?

De markt zal waarschijnlijk sterk reageren op nieuwe krantenkoppen. Nieuwe aanvallen, strengere beperkingen voor de scheepvaart of mislukte diplomatie kunnen WTI verder omhoog duwen. Een geloofwaardige en aanhoudende terugkeer van commerciële schepen door Hormuz en Bab el-Mandeb kan daarentegen een groot deel van de risicopremie wegnemen. In dat scenario zouden de stijgende Amerikaanse voorraden opnieuw zwaarder op de prijs kunnen drukken.

De Amerikaanse Energy Information Administration beschreef al hoe verstoringen van oliestromen uit het Midden-Oosten in het tweede kwartaal van 2026 bijdroegen aan hogere en volatielere olieprijzen. Kopers zochten alternatieve bevoorrading, terwijl Amerikaanse raffinagemarges, productie en export toenamen.

De kern is eenvoudig: Amerikaanse opslagcijfers meten fysieke overvloed binnen één markt, terwijl een verstoring in Hormuz de wereldwijde leverbaarheid van olie bedreigt. Zolang scheepvaart, veiligheid en verzekerbaarheid niet aantoonbaar normaliseren, kan dat leveringsrisico zwaarder blijven wegen dan een verrassend grote stijging van de Amerikaanse olievoorraden.