Crypto sluit volgens deze visie ook beter aan op de manier waarop software nu al werkt: via API’s. Een dienst kan een betaalverzoek sturen, de agent kan de transactie autoriseren en de dienst kan het resultaat teruggeven zonder dat iemand kaartgegevens hoeft in te voeren of eerst een apart account moet aanmaken.
Dat betekent niet dat crypto toezicht of tussenpartijen overbodig maakt. Achter de schermen kunnen nog altijd exchanges, bewaarpartijen, walletaanbieders, uitgevers, blockchainnetwerken en compliance-systemen actief zijn. Het verschil zit vooral in de betaalinterface: die kan rechtstreeks in software worden ingebouwd.
Coinbase werkt al aan verschillende onderdelen van het AiFi-model.
Met Coinbase for Agents krijgt een AI-agent een afgescheiden financiële rekening binnen het Coinbase-account van een klant. Volgens de documentatie van Coinbase kan de agent geld aanhouden, een portefeuille beheren, handelen, valuta omwisselen en zelfstandig betalingen uitvoeren.
Die afgescheiden portefeuille is belangrijk. De bevoegdheden van de agent worden zo in principe losgekoppeld van de rest van het account. Een gebruiker kan een specifieke agent financieren en bepalen wat die wel en niet mag doen, in plaats van software onbeperkte toegang tot alle bezittingen te geven.
De Agentic Wallet is bedoeld voor agenten die USDC moeten aanhouden en uitgeven voor diensten die x402 ondersteunen. Coinbase beheert de wallet, waardoor de agent niet rechtstreeks met een private key hoeft te werken. De beheerder kan geld storten en bestedingslimieten instellen; de agent kan alleen binnen die grenzen betalen.
Die beperkingen zijn meer dan een gebruiksgemak. Ze laten het centrale compromis van AiFi zien: agenten moeten voldoende vrijheid hebben om snel te handelen, maar niet zoveel macht dat één gehackte instructie of malafide dienst een rekening kan leegtrekken.
In de voorgestelde infrastructuur van Coinbase vormt Base de netwerklaag en is USDC het belangrijkste betaalmiddel. Een aan de dollar gekoppelde stablecoin is voor API-facturering praktischer dan een sterk schommelend crypto-actief. Een dienst kan een prijs vaststellen en een agent kan een voorspelbaarder budget beheren — zolang de stablecoin zijn waarde behoudt en inwisselbaar blijft.
Het protocol x402 geeft de HTTP-statuscode 402 Payment Required
Een typische transactie tussen een agent en een dienst verloopt als volgt:
In de checkoutdocumentatie van Coinbase worden gasloze USDC-betalingen op Base beschreven. De client autoriseert de betaling, waarna Coinbase die aan de serverzijde vastlegt en afwikkelt.
Dat kan diensten met verbruikskosten eenvoudiger verkoopbaar maken. Een aanbieder kan bijvoorbeeld per data-opvraag, modelaanroep of toolgebruik afrekenen, zonder iedere klant in een abonnement of een klassiek API-keymodel te dwingen.
Nee. Volgens berichtgeving waarin Chainalysis wordt aangehaald, passeerde het aantal x402-betalingen in juli 2026 de grens van 100 miljoen. Diezelfde berichtgeving waarschuwde echter dat vroege activiteit deels samenhing met het farmen van memecoins. Alleen het aantal betalingen bewijst daarom niet dat AI-agenten al grootschalige, nuttige economische activiteit ondersteunen.
De belangrijkere test is of bedrijven agentbetalingen gaan inzetten voor terugkerende, legitieme toepassingen. Denk aan toegang tot data, rekenkracht, softwaretools, logistiek en andere diensten waarbij geautomatiseerd inkopen aantoonbare waarde oplevert.
Een autonome transactie roept direct de vraag op wie verantwoordelijk is. Als een agent fraude pleegt, sancties overtreedt, een ongeschikte transactie uitvoert of een contract aangaat, kan de aansprakelijkheid worden betwist tussen de exploitant van de agent, de modelaanbieder, de walletbeheerder, de klant en de handelaar.
Internationale regelgeving maakt het nog ingewikkelder. De Financial Stability Board — een internationaal orgaan dat aanbevelingen doet voor de stabiliteit van het financiële systeem — meldde vooruitgang, maar ook grote hiaten en inconsistenties bij de uitvoering van regels voor cryptoactiva en stablecoins in verschillende jurisdicties.
Voor AiFi op grote schaal zijn duidelijkere regels nodig voor identiteit, bevoegdheden, rapportage, consumentenbescherming en aansprakelijkheid.
Volatiele cryptoactiva zijn lastig te gebruiken voor terugkerende diensten of micropayments. De prijs kan tussen autorisatie en afwikkeling veranderen, waardoor het budget van een agent minder voorspelbaar wordt en de inkomsten van een handelaar moeilijker te verantwoorden zijn.
Het praktische AiFi-model wordt daardoor sterk afhankelijk van stablecoins. Die beperken dagelijkse prijsschommelingen, maar alleen als hun reserves, inwisselmechanismen, liquiditeit, operationele systemen en juridische status betrouwbaar zijn.
Toezichthouders en internationale financiële instellingen wijzen bij stablecoins op risico’s rond financiële stabiliteit, illegale financiering, privacy, cybersecurity en grensoverschrijdend toezicht. De Bank for International Settlements stelt bovendien dat de huidige ontwerpen van stablecoins niet voldoen aan belangrijke eigenschappen die van betrouwbaar geld worden verwacht.
Een AI-agent koopkracht geven vergroot de gevolgen van een fout of aanval. Mogelijke risico’s zijn onder meer promptinjectie, kwaadaardige API-antwoorden, gestolen inloggegevens, frauduleuze handelaren, gecompromitteerde modellen, kwetsbaarheden in smart contracts en gebrekkige bestedingsregels.
Afgescheiden accounts, bestedingslimieten, goedgekeurde tegenpartijen, transactiemonitoring, beleidsregels, herstelprocedures en menselijke escalatie kunnen het risico beperken. Elke extra beveiligingslaag zorgt echter ook voor meer frictie en vermindert de volledig autonome ervaring die AiFi belooft.
Betalingen op openbare blockchains kunnen transactiegeschiedenissen en tegenpartijen relatief eenvoudig analyseerbaar maken. Gereguleerde financiële systemen kunnen tegelijkertijd eisen stellen aan klantidentificatie, sanctiescreening, antiwitwascontroles, auditsporen en het bewaren van gegevens.
Een systeem voor agentbetalingen moet daarom verschillende belangen tegen elkaar afwegen: privacy van gebruikers, vertrouwelijkheid van bedrijven, zichtbaarheid voor toezichthouders en de mogelijkheid om een verantwoordelijke partij aan te wijzen wanneer er iets misgaat. Dat is minstens zozeer een bestuurs- en beleidsprobleem als een technisch probleem.
AiFi is voorlopig het overtuigendst als model voor programmeerbare handel tussen softwarediensten, waarbij stablecoins worden gebruikt. x402 pakt een echte beperking van web-API’s aan door betaling onderdeel te maken van de aanvraag. De agentaccounts en wallets van Coinbase bieden vervolgens een manier om software gecontroleerde toegang tot geld te geven.
De grotere claim — dat crypto het standaard financiële systeem voor autonome agenten wordt — blijft voorwaardelijk. Daarvoor zijn betrouwbare stablecoins nodig, regels die over grenzen heen werken, veilige systemen voor agentidentiteit en autorisatie en aansprakelijkheidsnormen die autonome uitgaven controleerbaar maken.
Voorlopig is AiFi het best te begrijpen als een infrastructuurweddenschap. Coinbase bereidt zich voor op een wereld waarin software niet alleen aankopen aanbeveelt, maar zelf diensten ontdekt, toegang regelt en daarvoor betaalt. Of die wereld uitgroeit tot een nieuw financieel systeem, hangt uiteindelijk minder af van de slogan dan van de betrouwbaarheid van de controles eronder.