EU wijst Amerikaanse druk af en houdt vast aan versoberde duurzaamheidswetten

De Amerikaanse kritiek op 14 augustus 2026

De Amerikaanse ambassadeur bij de EU, Andrew Puzder, plaatste op X dat "het tijd is dat de EU haar beloften nakomt" over afspraken in een eerdere handelsovereenkomst, dat de groene regels de handel tussen de VS en de EU niet zouden belemmeren . Specifieke kritiekpunten waren:

• De CSDDD en CSRD leggen nog steeds onevenredige lasten op aan Amerikaanse bedrijven, zelfs na de terugdraaiingen van 2025 .
• De wijzigingen van december 2025 verminderden de Amerikaanse nalevingskosten naar schatting met slechts 27–36 procent, waardoor aanzienlijke kosten overblijven. Een onderzoek van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden schatte de meetbare initiële nalevingskosten op tussen de 637 miljard en 1,093 biljoen dollar .
• Vooraanstaande Amerikaanse commissievoorzitters (Guthrie, Hill, Jordan) stuurden een brief aan Europese Commissarissen waarin ze verdere terugdraaiingen eisten, met het argument dat de regels de geest van de Amerikaans-EU Handels- en Technologieraad schenden .
• Puzder noemde het CBAM een "verkapte importheffing" die de Amerikaanse export oneerlijk benadeelt .

De Amerikaanse regering erkende dat de EU "enkele positieve hervormingen" had doorgevoerd, maar zei dat deze "de Amerikaanse zorgen niet volledig wegnamen". Ze waarschuwde dat de VS "alle noodzakelijke maatregelen zal nemen om onredelijke lasten voor de Amerikaanse handel aan te pakken" .

De concessies van december 2025 (Omnibus I)

Op 9 december 2025 bereikten het Europees Parlement en de Raad een voorlopig akkoord. Het Parlement nam het aan op 16 december 2025 en de Raad finaliseerde het op 24 februari 2026 . De Omnibus I-wijzigingen werden op 26 februari 2026 gepubliceerd in het Publicatieblad van de EU en traden op 18 maart 2026 in werking .

De belangrijkste concessies waren:

In totaal vrijwaarden de Omnibus I-wijzigingen ongeveer 80 procent van de bedrijven die anders onder de oorspronkelijke richtlijnen zouden vallen . Toch bleek uit het Amerikaanse onderzoek dat de wijzigingen de meetbare initiële nalevingskosten voor Amerikaanse bedrijven slechts met 27 tot 35 procent hadden verminderd .

De bredere handelsspanningen: CBAM en Chinese wederuitvoer

Het geschil gaat veel verder dan CSRD en CSDDD.

CBAM (Carbon Border Adjustment Mechanism):

• Het CBAM trad op 1 januari 2026 in zijn definitieve regime, waarbij EU-importeurs certificaten moeten kopen die de EU-koolstofprijs weerspiegelen voor de invoer van cement, ijzer/staal, aluminium, meststoffen, elektriciteit en waterstof .
• De VS beschouwt CBAM als een verkapte importheffing die fors zal stijgen. Een zending van 10.000 ton staal kost nu bijvoorbeeld ongeveer €66.000 aan koolstofkosten, maar kan bij volledige kracht in 2034 meer dan €2,6 miljoen bedragen .
• Brussel verdedigt CBAM als een noodzakelijk klimaatinstrument om koolstoflekkage te voorkomen en benadrukt dat het WTO-conform is .

Risico's van Chinese wederuitvoer:

• Washington beschuldigde Brussel ervan de Chinese ontwijking van Amerikaanse importheffingen te faciliteren. Volgens de VS worden Chinese goederen via EU-havens omgeleid om Amerikaanse rechten te omzeilen .
• De VS stelt dat de relatief open handelshouding van de EU en haar duurzaamheidsregels (die nalevingskosten voor Amerikaanse bedrijven opleggen, maar niet voor Chinese staatsbedrijven) een onevenwichtig speelveld creëren .
• Deze beschuldiging voegt een geopolitieke wrijvingslaag toe: de VS wil dat de EU de douanehandhaving tegen wederuitvoer verscherpt, terwijl ze tegelijkertijd eist dat de EU haar eigen groene regels versoepelt .

Conclusie

Op 15 augustus 2026 werd geen akkoord bereikt. De EU hield stand en benadrukte dat haar Omnibus I-concessies definitief waren. De VS voerde de retoriek over CSRD, CSDDD en CBAM op, terwijl het geschil over wederuitvoer onopgelost blijft. Beide partijen wijzen naar elkaar wat betreft eerlijkheid en WTO-verenigbaarheid, en het risico op verdere handelsescalatie blijft groot.