‘De ochtend nadat ze een bom gebruiken, zullen alle Amerikaanse militaire bases over de hele wereld bezet zijn. Tegenwoordig liggen de dingen anders dan in de Tweede Wereldoorlog,’ zei Naqdi tegen PBS, volgens een transcript van het interview .

De waarschuwing sluit aan bij een al lang bestaande IRGC-doctrine: dat de Verenigde Staten wereldwijde kwetsbaarheden hebben die Iran via asymmetrische middelen kan uitbuiten, zelfs zonder Amerikaanse nucleaire capaciteiten te evenaren.

Rechtvaardiging voor het niet nastreven van kernwapens

Naqdi stelde dat Iran geen kernbom hoeft na te streven omdat het vertrouwt op volkssteun en publieke mobilisatie als zijn primaire afschrikmiddel . In het PBS-interview zei hij: ‘We moeten afschrikking bereiken zodat de vijand nooit durft ons aan te vallen, zodat we in veiligheid kunnen leven’ – maar hij plaatste die afschrikking als het resultaat van Irans vermogen tot langdurige asymmetrische oorlogsvoering en het opleggen van kosten, niet van een nucleair arsenaal .

Dit standpunt sluit aan bij het aloude officiële beleid van Iran om geen kernwapens na te streven, hoewel de internationale zorgen over het Iraanse nucleaire programma al tientallen jaren aanhouden.

De strategie om Trump te overleven

Naqdi schetste expliciet een strategie om de oorlog met de Verenigde Staten opzettelijk te rekken tot president Donald Trump zijn ambt verlaat in januari 2029 . De belangrijkste elementen van dit plan zijn:

• De Amerikaanse regering uitzitten: Hij zei dat Iran het conflict kan verlengen tot in de volgende ambtstermijn van de Amerikaanse president om elke toekomstige regering te laten zien dat ‘er een prijskaartje hangt’ aan vijandige acties tegen Iran .
• De VS uitputten: Naqdi beweerde dat Iran in vijf maanden oorlog ‘heeft geleerd hoe het Amerika moet bevechten’ en dat ‘de overwinning aan onze kant staat’ .
• Afschrikking opbouwen door uitputting: Een langdurig conflict wordt gepresenteerd als een manier om blijvende afschrikking op te bouwen, zodat de vijand ‘nooit durft ons aan te vallen’ .
• Operaties over de grenzen heen uitbreiden: Hij stelde dat de IRGC de opdracht heeft gekregen om offensieve capaciteiten te ontwikkelen voor operaties buiten de Iraanse grenzen .

‘Eén manier is om deze oorlog te rekken tot we in de volgende ambtstermijn van het presidentschap komen en uitputting te veroorzaken, zodat als iemand anders Iran wil aanvallen, ze weten dat er een prijskaartje aan zit,’ zei Naqdi .

Hoe deze dreigingen passen in Irans bredere strategie

Naqdi’s uitspraken zijn geen geïsoleerde retoriek. Ze sluiten aan bij een reeks gecoördineerde Iraanse zetten op drie fronten: de Straat van Hormuz, compensatieclaims voor olielekkage en vastgelopen diplomatie.

Controle over de Straat van Hormuz: Het Iraanse parlement behandelt een wetsvoorstel om Amerikaanse en Israëlische schepen uit de Straat van Hormuz te weren en andere landen tol te laten betalen totdat Teheran schadevergoeding heeft ontvangen voor de oorlog . Iran zegt dat het een akkoord heeft bereikt met Oman dat nieuwe scheepvaartroutes definieert die Amerikaanse en Israëlische vaartuigen zouden verbieden, met boetes tot 20% van de ladingwaarde voor overtreders . Iran heeft de heropening van de waterweg gekoppeld aan Amerikaanse concessies, waaronder schadevergoeding, opheffing van sancties en beëindiging van de zeeblokkade .

Compensatie voor olielekkage: Op 13 augustus 2026 eiste Iran compensatie van scheepvaartlanden nadat een olievlek het zuidelijke Qeshm-eiland had bereikt, verwijzend naar milieuschade in de Straat van Hormuz . Het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken stelde dat de olievlek ‘de wateren van de Golf en de Zee van Oman heeft aangetast’ . TankerTrackers, een in de VS gevestigde monitoringdienst, meldde dat de leek het gevolg leek te zijn van een Iraanse aanval op het bulkcarrier Minoan Pioneer in Omaanse wateren op 3 augustus .

Vastgelopen diplomatie: Het interim-akkoord tussen de VS en Iran – een 14-punten ‘Islamabad Memorandum of Understanding’ dat in juni 2026 werd ondertekend en een einde aan de oorlog en een staakt-het-vuren van 60 dagen afkondigde – is feitelijk ingestort . Een hoge Iraanse bron meldt dat er ‘absoluut geen vooruitgang’ is geboekt in de gesprekken om het te doen herleven, en dat Teheran geen verlenging van het staakt-het-vuren bespreekt . Iran zegt dat Washington eerst terug moet keren naar het interim-akkoord van juni en een tijdschema voor toezeggingen moet vaststellen voordat verdere gesprekken kunnen plaatsvinden . Beide partijen wisselen eisen uit voor schadevergoeding van elkaar, wat de vooruitzichten op heropening van de Straat van Hormuz en beëindiging van het conflict verder verduistert .

Wat dit betekent

Naqdi’s PBS-interview is een van de meest directe verwoordingen van de huidige militaire en diplomatieke strategie van Iran. De combinatie van een nucleaire waarschuwing, een op volksmobilisatie gebaseerde afschrikkingsdoctrine en een tijdlijn voor een uitputtingsoorlog die erop gericht is de regering-Trump te overleven, suggereert dat Teheran zich voorbereidt op een langdurige confrontatie in plaats van te zoeken naar een snelle diplomatieke uitweg. De ineenstorting van het interim-akkoord van juni, de aanhoudende blokkade van de Straat van Hormuz en de wederzijdse compensatie-eisen tussen Washington en Teheran versterken deze koers.

‘De ochtend nadat ze een bom gebruiken, zullen alle Amerikaanse militaire bases over de hele wereld bezet zijn. Tegenwoordig liggen de dingen anders dan in de Tweede Wereldoorlog,’ zei Naqdi tegen PBS, volgens een transcript van het interview .

De waarschuwing sluit aan bij een al lang bestaande IRGC-doctrine: dat de Verenigde Staten wereldwijde kwetsbaarheden hebben die Iran via asymmetrische middelen kan uitbuiten, zelfs zonder Amerikaanse nucleaire capaciteiten te evenaren.

Rechtvaardiging voor het niet nastreven van kernwapens

Naqdi stelde dat Iran geen kernbom hoeft na te streven omdat het vertrouwt op volkssteun en publieke mobilisatie als zijn primaire afschrikmiddel . In het PBS-interview zei hij: ‘We moeten afschrikking bereiken zodat de vijand nooit durft ons aan te vallen, zodat we in veiligheid kunnen leven’ – maar hij plaatste die afschrikking als het resultaat van Irans vermogen tot langdurige asymmetrische oorlogsvoering en het opleggen van kosten, niet van een nucleair arsenaal .

Dit standpunt sluit aan bij het aloude officiële beleid van Iran om geen kernwapens na te streven, hoewel de internationale zorgen over het Iraanse nucleaire programma al tientallen jaren aanhouden.

De strategie om Trump te overleven

Naqdi schetste expliciet een strategie om de oorlog met de Verenigde Staten opzettelijk te rekken tot president Donald Trump zijn ambt verlaat in januari 2029 . De belangrijkste elementen van dit plan zijn:

• De Amerikaanse regering uitzitten: Hij zei dat Iran het conflict kan verlengen tot in de volgende ambtstermijn van de Amerikaanse president om elke toekomstige regering te laten zien dat ‘er een prijskaartje hangt’ aan vijandige acties tegen Iran .
• De VS uitputten: Naqdi beweerde dat Iran in vijf maanden oorlog ‘heeft geleerd hoe het Amerika moet bevechten’ en dat ‘de overwinning aan onze kant staat’ .
• Afschrikking opbouwen door uitputting: Een langdurig conflict wordt gepresenteerd als een manier om blijvende afschrikking op te bouwen, zodat de vijand ‘nooit durft ons aan te vallen’ .
• Operaties over de grenzen heen uitbreiden: Hij stelde dat de IRGC de opdracht heeft gekregen om offensieve capaciteiten te ontwikkelen voor operaties buiten de Iraanse grenzen .

‘Eén manier is om deze oorlog te rekken tot we in de volgende ambtstermijn van het presidentschap komen en uitputting te veroorzaken, zodat als iemand anders Iran wil aanvallen, ze weten dat er een prijskaartje aan zit,’ zei Naqdi .

Hoe deze dreigingen passen in Irans bredere strategie

Naqdi’s uitspraken zijn geen geïsoleerde retoriek. Ze sluiten aan bij een reeks gecoördineerde Iraanse zetten op drie fronten: de Straat van Hormuz, compensatieclaims voor olielekkage en vastgelopen diplomatie.

Controle over de Straat van Hormuz: Het Iraanse parlement behandelt een wetsvoorstel om Amerikaanse en Israëlische schepen uit de Straat van Hormuz te weren en andere landen tol te laten betalen totdat Teheran schadevergoeding heeft ontvangen voor de oorlog . Iran zegt dat het een akkoord heeft bereikt met Oman dat nieuwe scheepvaartroutes definieert die Amerikaanse en Israëlische vaartuigen zouden verbieden, met boetes tot 20% van de ladingwaarde voor overtreders . Iran heeft de heropening van de waterweg gekoppeld aan Amerikaanse concessies, waaronder schadevergoeding, opheffing van sancties en beëindiging van de zeeblokkade .

Compensatie voor olielekkage: Op 13 augustus 2026 eiste Iran compensatie van scheepvaartlanden nadat een olievlek het zuidelijke Qeshm-eiland had bereikt, verwijzend naar milieuschade in de Straat van Hormuz . Het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken stelde dat de olievlek ‘de wateren van de Golf en de Zee van Oman heeft aangetast’ . TankerTrackers, een in de VS gevestigde monitoringdienst, meldde dat de leek het gevolg leek te zijn van een Iraanse aanval op het bulkcarrier Minoan Pioneer in Omaanse wateren op 3 augustus .

Vastgelopen diplomatie: Het interim-akkoord tussen de VS en Iran – een 14-punten ‘Islamabad Memorandum of Understanding’ dat in juni 2026 werd ondertekend en een einde aan de oorlog en een staakt-het-vuren van 60 dagen afkondigde – is feitelijk ingestort . Een hoge Iraanse bron meldt dat er ‘absoluut geen vooruitgang’ is geboekt in de gesprekken om het te doen herleven, en dat Teheran geen verlenging van het staakt-het-vuren bespreekt . Iran zegt dat Washington eerst terug moet keren naar het interim-akkoord van juni en een tijdschema voor toezeggingen moet vaststellen voordat verdere gesprekken kunnen plaatsvinden . Beide partijen wisselen eisen uit voor schadevergoeding van elkaar, wat de vooruitzichten op heropening van de Straat van Hormuz en beëindiging van het conflict verder verduistert .

Wat dit betekent

Naqdi’s PBS-interview is een van de meest directe verwoordingen van de huidige militaire en diplomatieke strategie van Iran. De combinatie van een nucleaire waarschuwing, een op volksmobilisatie gebaseerde afschrikkingsdoctrine en een tijdlijn voor een uitputtingsoorlog die erop gericht is de regering-Trump te overleven, suggereert dat Teheran zich voorbereidt op een langdurige confrontatie in plaats van te zoeken naar een snelle diplomatieke uitweg. De ineenstorting van het interim-akkoord van juni, de aanhoudende blokkade van de Straat van Hormuz en de wederzijdse compensatie-eisen tussen Washington en Teheran versterken deze koers.