Irans 2026-Golfcampagne: een complete tijdlijn van raketaanvallen, VAE-defensie en de Straat van Hormuz-crisis

Op 28 februari 2026 voerden de Verenigde Staten en Israël een gecoördineerde aanval uit op Iran, waarna een massale en aanhoudende Iraanse vergeldingscampagne volgde in de hele Perzische Golf . In de maanden daarna lanceerde Iran duizenden ballistische raketten en drones tegen buurlanden, met name de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). Dit artikel geeft een complete tijdlijn van de aanvallen, de defensieve reacties, de diplomatieke geschillen en de gevolgen voor de wereldwijde luchtvaart en energiemarkten.

De aanleiding: Amerikaans-Israëlische aanvallen en onmiddellijke vergelding

Het conflict begon op 28 februari 2026 met militaire aanvallen van de VS en Israël op Iran . Binnen enkele uren reageerde Iran met een meerdaagse stroom raketten en drones gericht op meerdere Golfstaten, waaronder de VAE, Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit, Oman en Bahrein . De aanvallen waren onmiddellijk en breed van opzet.

Defensiestatistieken: het onderscheppingsrecord van de VAE

De VAE meldde tot 9 april 2026 een extreem hoog aantal onderschepte projectielen:

• 537 ballistische raketten
• 2.256 drones
• Dit cijfer heeft betrekking op alle Iraanse projectielen die sinds eind februari op de VAE zijn afgevuurd .

Deze aantallen omvatten niet de onderscheppingen door andere Golfstaten of projectielen die na 9 april zijn onderschept. Het tempo van de aanvallen bleef hoog in maart en april, met dagelijkse salvo's in de hele Golf . De VAE zette Amerikaanse THAAD- en Patriot-raketsystemen in om deze onderscheppingen te realiseren .

De aanval op Kharg-eiland en de beschuldigingscyclus

Een cruciaal moment in het conflict vond plaats op 13 maart 2026, toen de Amerikaanse luchtmacht een grote bomaanval uitvoerde op Kharg-eiland, de belangrijkste Iraanse olie-exportterminal. De aanvallen troffen meer dan 90 Iraanse militaire locaties, maar vermeden opzettelijk olie- en gasinfrastructuur .

De volgende dag beweerde de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi dat de Amerikaanse aanvallen waren gelanceerd vanaf Emiratisch grondgebied. Hij zei dat Amerikaanse troepen vrachtwagen gemonteerde M142 HIMARS-raket systemen hadden gebruikt die gestationeerd waren in 'havens, dokken en schuilplaatsen' in de Emiraten, met name in Ras Al Khaimah en een locatie nabij Dubai .

De VAE wees de beschuldiging resoluut van de hand. Diplomatiek adviseur van de president Anwar Gargash noemde de claim 'ongegrond en misplaatst' en stelde dat het 'verwarde beleid' en de 'verloren wijsheid' van Iran 'zijn eigen land had veroordeeld, zijn isolatie had versterkt en zijn agressie had blootgelegd' . De VAE benadrukte zijn recht op zelfverdediging en zei geen aanvallen vanaf zijn grondgebied te hebben toegestaan . Het Amerikaanse leger weigerde commentaar te geven op de beschuldiging .

Iran volgde de beschuldiging met een ongekende evacuatiewaarschuwing voor drie grote havens in de VAE – waaronder Jebel Ali, de drukste in het Midden-Oosten – de eerste keer dat Teheran openlijk niet-Amerikaanse bezittingen van een buurland bedreigde . Iran waarschuwde de VAE ook tegen het toestaan van toekomstige aanvallen vanuit zijn grondgebied op Iraans gecontroleerde eilanden (Abu Musa, Groot-Tunb en Klein-Tunb) .

Fasen van de aanvalscampagne

Fase 1 (eind februari – maart): onmiddellijke vergelding

Dagelijkse raket- en drone-salvo's in de hele Golf. Iran dreigde 'de oorlog te verbreden' en riep op tot havenevacuaties in de VAE . Puin van onderscheppingen veroorzaakte branden in de Fujairah Oil Industry Zone .

Fase 2 (4–5 mei): een nieuwe golf

De VAE onderschepte 15 raketten en 4 drones die vanuit Iran werden afgevuurd tijdens één enkele actie. Drie mensen raakten gewond. Inkomende vluchten werden verstoord . Iran ontkende de VAE te hebben aangevallen, maar waarschuwde voor een 'beslissende reactie' als er in de toekomst aanvallen vanaf Emiratisch grondgebied zouden worden gelanceerd .

Fase 3 (12–13 juli): escalatie na Amerikaanse aanvallen

Na een nieuwe ronde van Amerikaanse aanvallen op Iran, richtte Teheran zich opnieuw op Golfstaten, waaronder de VAE, Qatar, Koeweit, Oman en Bahrein . De VS kondigde op 13 juli een marineblokkade aan van de hele Iraanse kustlijn, die alle havens, olieterminals en schepen omvatte, ongeacht hun vlag . Meer dan 1.500 vluchten werden door deze golf alleen al getroffen .

Fase 4 (8 augustus – lopend): gericht op scheepvaart

De VAE beschuldigde Iran ervan een ADNOC-tanker met een raket te hebben geraakt terwijl deze de Straat van Hormuz overstak, wat leidde tot snelle veroordeling door Golf- en Arabische regeringen . Per 12 augustus 2026 liepen gesprekken om de oorlog te beëindigen opnieuw vast en gingen de aanvallen op de scheepvaart door .

Ontwrichting van de burgerluchtvaart

Het conflict veroorzaakte een van de zwaarste schokken voor de wereldwijde luchtvaart in de recente geschiedenis:

• 28 feb – 1 mrt: Grote luchthavens in het Midden-Oosten, waaronder Dubai ('s werelds drukste internationale hub), Abu Dhabi en Doha, werden gesloten. Emirates schortte alle operaties op. Duizenden vluchten werden geannuleerd .
• 6 maart: Emiratische luchtvaartmaatschappijen hervatten beperkte vluchten, maar een repatriëringsvlucht van Air France moest keren vanwege raketaanvallen, en een Lufthansa-toestel week uit uit veiligheidsoverwegingen .
• 12 maart: Drone-aanvallen veroorzaakten materiële schade op Koeweit International Airport .
• 16 maart: Een drone-aanval veroorzaakte een brandstoftankbrand nabij Dubai International Airport, wat leidde tot tijdelijke sluiting en omleidingen naar Dubai's Maktoum Airport .
• 4 mei: Drone- en raketaanvallen verstoorden opnieuw inkomende vluchten naar de VAE .
• 12 juli: Een nieuwe golf Iraanse aanvallen trof meer dan 1.500 vluchten in de hele Golf .
• Lopend: Het European Union Aviation Safety Agency (EASA) verlengde zijn Conflict Zone Information Bulletin waarin luchtvaartmaatschappijen wordt geadviseerd om het luchtruim van bepaalde delen van het Midden-Oosten te vermijden tot ten minste 31 augustus 2026 .

De Straat van Hormuz-crisis en de schok op de oliemarkt

De sluiting van de Straat van Hormuz, een knelpunt voor ongeveer 20% van de wereldwijde olievoorziening, werd een centraal kenmerk van de crisis .

• Op 4 maart 2026 verklaarden Iraanse troepen de Straat 'gesloten' en begonnen ze schepen die probeerden over te steken aan te vallen of te bedreigen . Het verkeer door de Straat daalde sterk .
• Brent-ruwe olie sprong 8% van $71,32/vat op 27 februari naar $77,24 op 28 februari .
• Op 14 juli stond Brent op $84,95 te midden van hernieuwde Amerikaans-Iraanse aanvallen .
• Op 23 juli sloot Brent boven de $100/vat voor het eerst sinds mei, gedreven door aanvallen van de Houthi's in de Rode Zee die de voorzieningsangsten versterkten .
• Per 12 augustus 2026 werd Brent verhandeld op $89,26/vat, op weg naar een zesde dag van winst, omdat aanvallen op schepen de zorgen over de bevoorrading versterkten en vredesbesprekingen vastliepen .

De Congressional Research Service beschreef de crisis als een 'zeer sterke daling' van het verkeer in de Straat van Hormuz met ernstige gevolgen voor de wereldwijde olie-, aardolieproducten- en aardgasprijzen .

Diplomatiek status

Meerdere rondes van Amerikaans-Iraanse gesprekken hebben geen staakt-het-vuren opgeleverd. Het conflict is medio augustus 2026 nog steeds actief, zonder dat er een oplossing in zicht is . Iran blijft Golfstaten als legitieme doelwitten beschouwen vanwege hun vermeende samenwerking met Amerikaanse militaire operaties, terwijl de VAE en andere Golfregeringen vasthouden aan hun recht op zelfverdediging en ontkennen aanvallen op Iran te hebben gefaciliteerd .