De schaduw van de maan raakt de aarde voor het eerst bij zonsopkomst boven het noordpoolgebied van Rusland, trekt vervolgens over Groenland, IJsland, de Noord-Atlantische Oceaan, Noord-Spanje en een klein hoekje van Noordoost-Portugal . Het pad van de totaliteit is op het breedste punt ongeveer 294 km breed .
Een diepe gedeeltelijke verduistering — met ongeveer 90% van de zon bedekt — is zichtbaar in het Verenigd Koninkrijk, Ierland en op het vasteland van Europa . In Nederland en België is de verduistering gedeeltelijk; de maan neemt een flinke hap uit de zon, maar het is niet volledig donker. In de Verenigde Staten is een gedeeltelijke verduistering te zien van Alaska tot North Carolina, maar de maan neemt daar slechts een klein beetje van de zon weg .
| Gebeurtenis | Tijd (UTC) |
|---|---|
| Gedeeltelijke verduistering begint | 15:34 UTC |
| Totaliteit begint | 16:58 UTC |
| Grootste verduistering | 17:45:53 UTC |
| Totaliteit eindigt | 18:34 UTC |
| Gedeeltelijke verduistering eindigt | 19:57 UTC |
Bron:
De maximale duur van de totaliteit is 2 minuten en 18,2 seconden, boven de Noord-Atlantische Oceaan voor de kust van westelijk IJsland . De zon staat tijdens de grootste verduistering ongeveer 26 graden boven de horizon . Ter vergelijking: dit is minder dan de helft van de duur van de totale zonsverduistering die in april 2024 Noord-Amerika trof .
De meteorenregen bereikt zijn hoogtepunt in de nacht van woensdag 12 augustus op donderdag 13 augustus . De hoogste meteorenactiviteit wordt voorspeld rond 14:53 UTC op 13 augustus, wat in Amerika overeenkomt met de late avond van 12 augustus .
Onder ideale donkere omstandigheden zijn tot 100 meteoren per uur mogelijk (Zenithal Hourly Rate, ZHR) . Realistischere aantallen vanaf een echt donkere locatie liggen meestal tussen de 60 en 90 meteoren per uur . De International Meteor Organization voorspelt voor 2026 een ZHR van 30–50 .
De nieuwe maan op 12 augustus betekent dat er geen maanlicht is om zwakke meteoren weg te spoelen — de beste omstandigheden voor de Perseïden in bijna twintig jaar . Astronomen merken op dat zulke perfecte maanloze omstandigheden tijdens de Perseïdenpiek pas in 2045 weer voorkomen .
Het aantal meteoren neemt toe na middernacht en bereikt een piek in de vroege ochtenduren (ongeveer 2:00 tot 6:00 uur lokale tijd), wanneer het radiantpunt in het sterrenbeeld Perseus het hoogst aan de hemel staat . Geen telescoop of verrekijker nodig — zoek gewoon een donkere plek weg van stadslichten en geef je ogen 20–30 minuten de tijd om aan het donker te wennen .
| Kenmerk | Totale zonsverduistering | Perseïden-meteorenregen |
|---|---|---|
| Wanneer? | Overdag (15:34–19:57 UTC) | 's Nachts (piek in de nacht van 12 op 13 aug) |
| Wat te zien? | Maan bedekt de zon volledig | Vallende sterren, vuurballen |
| Beste locaties | Pad van totaliteit: Groenland, IJsland, Noord-Spanje | Elke donkere hemel op het noordelijk halfrond |
| Benodigdheden | Gecertificeerde eclipsbril (ISO 12312-2) | Geen; alleen het blote oog |
| Zeldzaamheid | Eerste samenvallen met Perseïden in 5000 jaar | Maanloze omstandigheden keren pas in 2045 terug |
Bron:
Of je nu in het pad van de totaliteit bent en de dag kort in nacht ziet veranderen onder een diamanten ring, of onder een maanloze hemel ligt en vallende sterren telt, 12 augustus 2026 biedt een zeldzaam moment van kosmische synchroniciteit. Zet het in je agenda, verzamel je eclipsbrillen en zoek een donkere plek. Dit dubbelspektakel komt nog heel lang niet meer terug.