In plaats van een 'one-size-fits-all'-aanpak identificeerde het ICR-team voor elk kankertype specifieke biologische markers die voorspellen of een tumor waarschijnlijk zal reageren op een ROCK-remmer .
Over alle typen tumoren heen vertoonden cellen die gevoeliger waren voor ROCK-remmers ook een hogere activiteit in genen die de celidentiteit en celdeling reguleren – een breder signatuur voor patiëntenselectie .
Het onderzoek doorliep een strenge validatie in meerdere stappen. Het team analyseerde eerst een grote database met medicijngevoeligheden om patronen te vinden die ROCK-remmerrespons koppelen aan specifieke genetische en cellulaire kenmerken. Vervolgens bevestigden ze die patronen in directe laboratoriumexperimenten met patiënttumormonsters en in onderzoek met muismodellen .
Omdat ROCK-remmers zoals fasudil, netarsudil en ripasudil al zijn goedgekeurd voor glaucoom en een goed gedocumenteerd veiligheidsprofiel hebben , kan hergebruik ervan voor kanker het traject naar de patiënt drastisch versnellen. De medicijnen kunnen een groot deel van de vroege toxiciteits- en veiligheidstests overslaan die voor volledig nieuwe stoffen nodig zijn .
In de toekomst denkt het team aan een biopsiegebaseerde test: het analyseren van een patiënttumor op markers zoals een defect E-cadherine-gen, ronde celvorm met hoge NFKB-activiteit, of specifieke genveranderingen, kan snel aangeven of iemand baat heeft bij een ROCK-remmer .
De studie, die het ICR omschrijft als 'de basis leggen' voor precisie-hergebruik, heeft een duidelijke routekaart. Eerste auteur dr. Jaume Barcelo (nu bij het Barts Cancer Institute) verklaarde dat de volgende stap het testen van ROCK-remmers in combinatie met andere bestaande behandelingen is om het voordeel voor de patiënt te maximaliseren. Het team mikt op het starten van klinische proeven in de nabije toekomst .