FIFA benadrukte dat het zelf de zeggenschap over competities, regelgeving en sportieve beslissingen zou behouden. Toch zagen critici het voorstel als een gedeeltelijke privatisering van inkomsten uit het WK. De beoogde hoofdinvesteerder maakte het plan bovendien extra gevoelig: Thrive Eternal is een investeringsvehikel van Joshua Kushner, de broer van voormalig topadviseur van de Amerikaanse regering Jared Kushner.
Het voorstel moest nog worden goedgekeurd door de 211 nationale voetbalbonden van FIFA, maar kwam nooit tot een stemming.
De tegenstand kwam vrijwel onmiddellijk en bleek te groot om te negeren.
UEFA kwam als eerste hard in verzet. De Europese voetbalbond verklaarde dat de commerciële bezittingen van FIFA “niet aan FIFA toebehoren om te verkopen” en sprak van een “slordige deal achter gesloten deuren”. UEFA dreigde bovendien dat zijn 55 leden FIFA-evenementen zouden boycotten als het plan doorgang zou vinden.
Ook andere continentale bonden haakten af. Drie van de zes confederaties — UEFA, CONCACAF en de AFC — spraken zich formeel tegen het voorstel uit. CONCACAF, de bond voor Noord- en Midden-Amerika en het Caribisch gebied, noemde de gang van zaken een “ernstig falen van het bestuur” en eiste een grondige evaluatie van het FIFA-leiderschap.
Binnen FIFA groeide de weerstand. Senior adviseur Carlos Cordeiro nam ontslag vanwege het voorstel. Chief operating officer Kevin Lamour omschreef FFE als “een project van één persoon”, wat erop wees dat het plan intern onvoldoende was besproken.
De zorgen gingen verder dan geld alleen. Tegenstanders vreesden dat private investeerders invloed zouden krijgen op toekomstige commerciële belangen van het WK en andere FIFA-toernooien. Volgens critici was de constructie te ondoorzichtig en vormde zij een ongepaste verkoop van bezittingen die het voetbal als geheel aangaan.
Ook buiten de voetbalorganisaties nam de druk toe. De Britse premier Andy Burnham en La Liga-voorzitter Javier Tebas riepen Infantino op om af te treden.
Op 31 juli trok Infantino het voorstel in. Hij zei dat het project “verdeeldheid van een aard heeft veroorzaakt die, ongeacht de mate van steun, niet langer verenigbaar is met de doelstellingen van FIFA”.
Het intrekken van FFE maakte een einde aan het plan, maar niet aan de crisis. Integendeel: de mislukking heeft de machtspositie van Infantino op meerdere fronten aangetast.
UEFA verklaarde formeel dat het zijn vertrouwen in Infantino kwijt is. Volgens de Europese bond mag “geen enkele optie van tafel zijn” als het gaat om zijn toekomst. UEFA overweegt daarnaast juridische stappen tegen de manier waarop het voorstel tot stand kwam en werd behandeld.
Verschillende prominente voetbalbestuurders en politici hebben opgeroepen tot zijn aftreden, onder wie de Britse premier en de voorzitter van de Spaanse competitie. Binnen FIFA zouden tegenstanders hun pogingen opvoeren om Infantino tot vertrek te dwingen.
Infantino werd gezien als een belangrijke kandidaat voor herverkiezing tijdens het FIFA-congres in het voorjaar van 2027. De snelheid waarmee het FFE-plan instortte, heeft zijn geloofwaardigheid en politieke steun echter zwaar beschadigd. De val van een voorzitter die lange tijd onaantastbaar leek, wordt door bronnen omschreven als buitengewoon snel.
CONCACAF en andere voetbalorganisaties eisen een brede evaluatie van FIFA’s leiderschap en besluitvormingsprocedures. De kernvraag is niet alleen waarom het plan werd gelanceerd, maar ook waarom het zo beperkt intern lijkt te zijn afgestemd voordat het publiek werd gemaakt.
De affaire heeft bovendien vragen opgeroepen over Infantino’s persoonlijke belangen. Een bron vertelde aan de Sunday Times dat de FIFA-voorzitter mogelijk “tientallen miljoenen” aan de deal had kunnen verdienen. Dat is geen vastgestelde persoonlijke opbrengst, maar de bewering voedt wel de zorgen over mogelijke belangenverstrengeling.
Infantino is begin augustus 2026 nog steeds FIFA-voorzitter. Zijn positie is echter aanzienlijk verzwakt. UEFA, CONCACAF en andere invloedrijke voetbalorganisaties proberen hem politiek in te dammen en sluiten maatregelen tegen zijn leiderschap niet uit.
De mislukking van FFE laat daarmee meer zien dan alleen een gestrand investeringsplan. In minder dan een week werd duidelijk hoe snel steun kan verdampen wanneer FIFA’s commerciële macht, de toekomst van het WK en de rol van private investeerders in één voorstel samenkomen. Voor Infantino is de vraag nu niet langer hoe hij FIFA verder kan uitbreiden, maar of hij het volgende FIFA-congres überhaupt haalt.