Brent Crude stortte in van $126 naar niveau van vóór de oorlog: waarom deze schijnrust niet standhoudt

Geleidelijke terugkeer van tankerverkeer. Hoewel de doorvoer nog verre van normaal is, begonnen tankers de Straat weer te passeren. Toen er op 23 juni slechts ongeveer 2 miljoen vaten doorheen gingen — een fractie van de normale dagelijkse stroom — daalden de futures-prijzen fors, omdat handelaren de verwachting van normalisering inprijsden .

Vraagvernietiging. De hoge prijzen in april en mei vernietigden de vraag in importerende landen, wat de correctie versnelde . Voor het eerst sinds het begin van de oorlog verlaagden analisten hun olieprijsverwachtingen voor 2026 in een peiling van Reuters onder 31 economen. De gemiddelde Brent-voorspelling daalde van $90,44 naar $84,50 per vat .

Waarom analisten waarschuwen dat de prijsverlichting bedrieglijk is

Meerdere analisten en Reuters-commentaren hebben gewaarschuwd dat de schijnbare rust fragiel is. Een Reuters-analyse van 14 mei droeg de veelzeggende titel "De bedrieglijke rust op de oliemarkt zal niet standhouden" en merkte op dat de tijdelijke stabiliteit werd opgehouden door verminderde Chinese aankopen en een piek in Amerikaanse export — beide niet duurzaam .

Belangrijkste zorgen:

• Het MOU is een tijdelijk 60-dagenakkoord, geen permanente vrede. De nucleaire voorraad van Iran blijft intact, de regering is niet veranderd en de toekomst van Libanon is onopgelost . Als de onderhandelingen na 21 augustus mislukken, kan de Straat van Hormuz onmiddellijk opnieuw worden gesloten.

• De fysieke stromen zijn nog steeds verstoord. Het Internationaal Energieagentschap (IEA) schat dat de VAE slechts op ongeveer 85% van haar capaciteit van vóór de oorlog exporteert . De infrastructuur in de Golf liep schade op tijdens het conflict en het verkeer door de Straat van Hormuz blijft onder het normale niveau .

• Commerciële voorraden zijn gevaarlijk dun. JPMorgan Chase voorspelde in een rapport met de titel "The Illusion of Plenty" dat de voorraden in rijke landen al begin augustus "operationele spanningsniveaus" en in september "operationele minimumniveaus" zouden kunnen bereiken .

• De volatiliteit blijft extreem. SEB-grunstoffenanalist Ole R. Hvalbye waarschuwde dat de prijs er "op papier ordelijk uitziet", maar dat dagelijkse schommelingen van 5 tot 10 procent in beide richtingen aanhouden .

De uitputting van strategische reserves: een structureel risico

De Amerikaanse Strategic Petroleum Reserve (SPR) daalde in de week eindigend op 26 juni 2026 tot 325,7 miljoen vaten — het laagste niveau sinds mei 1983 . Dit maakt deel uit van een vrijgave van 172 miljoen vaten die is goedgekeurd om het aanbodtekort als gevolg van de oorlog met Iran op te vangen . Op 6 juli meldde Reuters dat de SPR nog steeds daalde .

Het mondiale beeld is even zorgwekkend. Hoewel het exacte wereldwijde cijfer moeilijk uit één bron te halen is, is de Amerikaanse onttrekking alleen al goed voor 172 miljoen vaten. Ook andere grote importeurs — China, Japan, India en IEA-leden — hebben zwaar uit hun strategische reserves getapt tijdens de crisis. Er is geen duidelijk openbaar plan om deze ondergrondse opslagplaatsen weer te vullen .

Waarom dit gevaarlijk is:

• De SPR van 325,7 miljoen vaten biedt ruwweg 16 dagen Amerikaanse importdekking — ver onder de historische rol van een buffer van 30 tot 90 dagen .
• Het bijvullen zou betekenen dat er op de open markt moet worden gekocht, wat de prijzen zelf zou opdrijven — een dilemma waar geen enkele regering een oplossing voor heeft .
• Fortune en Yahoo Finance hebben er beide op gewezen dat de uitputting van de SPR "nieuwe vragen oproept over het vermogen van het land om te reageren op toekomstige aanbodschokken" .
• Ook de commerciële voorraden naderen hun minimum. De totale Amerikaanse voorraden — inclusief commerciële en SPR-voorraden — zijn sinds het begin van de oorlog met 111,4 miljoen vaten gedaald tot 743,3 miljoen vaten per 19 juni, het laagste niveau sinds 1984 .

Conclusie

De daling van 42% van de Brentolieprijs is reëel en biedt welkome verlichting voor olie-importerende landen. Maar ze steunt op een tijdelijk politiek akkoord, beschadigde infrastructuur en strategisch uitgeputte reserves. Zonder een plan om de mondiale strategische reservebuffer aan te vullen, zal de volgende aanbodschok — of die nu komt van een sluiting van de Straat van Hormuz, een OPEC+-productieverlaging of een grote storing bij een producent — een markt treffen die vrijwel geen noodbuffer meer heeft . Het mondiale energievangnet is dunner dan het in decennia is geweest, en er is geen mechanisme om het te herstellen.