Amerikaanse handelsgezant haalt hard uit: China speelt vuil spel, maar Washington faalde ook

Nieuwskanalen die de toespraak versloegen, omschreven de uitspraken als een 'verholen uithaal' naar Beijing, een echo van tientallen jaren Amerikaanse getuigenissen waarin China's handelspraktijken als fundamenteel marktverstorend werden bestempeld.

Kritiek op Amerikaans industriebeleid en nalatigheid

Even onomwonden was Kimmitt over de eigen fouten van Washington. Het probleem was niet alleen het gedrag van anderen, maar ook de Amerikaanse reactie:

• Overheidsstilzitten — 'Te vaak stond de Amerikaanse regering erbij en keek ernaar terwijl fabrieken sloten, productie naar het buitenland verhuisde en werknemers werden vergeten,' aldus Kimmitt.
• Ontkenning door leiders — Hij stelde dat Amerikaanse leiders te lang weigerden de realiteit van de-industrialisatie onder ogen te zien, of deze actief mogelijk maakten door beleidsverwaarlozing.

Deze zelfkritiek was een opmerkelijke afwijking van de gebruikelijke eenzijdige kritiek op China. Zoals een analyse samenvatte: Kimmitt 'verweet Amerikaanse leiders dat ze de industriële neergang hadden laten gebeuren door veel te lang achter het stuur in slaap te zijn gevallen.'

Het 'Trade Over Aid'-kader

Kimmitt plaatste deze kritiek in het kader van een nieuwe benadering van economisch staatsmanschap die hij 'Trade Over Aid' noemt. Daarin benadrukt hij dat landen niet welvarend worden door blijvende afhankelijkheid van hulp, maar door productie, handel, bouwen, investeren, innovatie en concurrentie. Wel waarschuwde hij dat simpelweg de markt openstellen het probleem niet zou oplossen: het oude vertrouwen in vrijhandel alleen was volgens hem 'ontoereikend en onverstandig' gebleken in de omgang met handelspartners die markten structureel verstoren.

Context en implicaties

De toespraak van Kimmit weerspiegelt een aanhoudende tweepartijdige frustratie in Washington. Hoorzittingen in het Congres van de afgelopen twintig jaar hebben steeds weer dezelfde punten opgeroepen: de staatsgestuurde aanpak van China, het falen van de WTO om oneerlijke praktijken aan te pakken, en de uitholling van de Amerikaanse maakindustrie. Wat Kimmitts opmerkingen bijzonder maakte, was de expliciete erkenning dat Amerikaans beleidsfalen—en niet alleen Chinees gedrag—deel uitmaakt van het probleem.

De toespraak positioneert het handelsbeleid van de regering-Biden (of post-Biden) als een middenweg: marktverstoringen direct aanpakken, maar ook verantwoordelijkheid nemen voor de wederopbouw van de eigen industriële basis. De vraag blijft of deze dubbele kritiek zal leiden tot concrete beleidsveranderingen, of een retorische erkenning blijft van problemen die al tientallen jaren worden gediagnosticeerd.