Deze toenadering leverde felle kritiek op. De mensenrechtenorganisatie FairSquare diende een formele ethische klacht in, met het argument dat Infantino FIFA's statutaire verplichting tot politieke neutraliteit had geschonden . Op een persconferentie vlak voor het toernooi, op 10 juni, verdubbelde Infantino zijn inzet. Hij verklaarde dat het WK 'onmogelijk' zou zijn geweest zonder de directe betrokkenheid van Trump . De Franse krant Le Monde omschreef Infantino als een 'volgzame lakei' die FIFA heeft laten samenvallen met de regering-Trump in plaats van de onafhankelijkheid van de sport te bewaken .

Het 'Chill and Relax'-moment: De uitzetting van Omar Artan

Dagen voor de openingswedstrijd arriveerde de Somalische scheidsrechter Omar Artan (34) op de luchthaven Miami International voor een verplicht seminar. Ondanks dat hij in het bezit was van een geldig Amerikaans visum en een diplomatiek paspoort, werd hij aangehouden en de toegang geweigerd door de Amerikaanse grensbewaking (CBP). Zij beriepen zich op niet nader gespecificeerde 'veiligheidsrisico's' . Artan werd op een vliegtuig naar Istanbul gezet en verwijderd uit het toernooi . Hij zou geschiedenis schrijven als de eerste Somalische official op een mannen-WK, een droom die volgens The New York Times 'aan scherven' lag .

Toen hem hierover werd gevraagd tijdens de persconferentie van 10 juni in Mexico-Stad, reageerde Infantino op een manier die critici verbijsterde. Hij riep het publiek op om te 'chillen en relaxen', met de woorden: 'We moeten respecteren dat wij niet de koningen van de wereld zijn' en dat FIFA geen visumregels aan overheden kan opleggen . De reactie werd meteen weggezet als toondoof. De BBC Sport betoogde dat Infantino een duidelijke kans kreeg om 'op te komen voor het WK' en zijn eigen official te verdedigen, maar in plaats daarvan koos voor passiviteit .

De UEFA benoemde Artan later tot scheidsrechter voor de UEFA Super Cup-finale in augustus, als professionele troostprijs .

Een web van visumweigeringen en reisbarrières

De zaak-Artan was het meest spraakmakende voorbeeld, maar geenszins een geïsoleerd incident. Sinds Trumps terugkeer in het Witte Huis in januari 2025 voerde zijn regering reisverboden in tegen landen als Senegal, Ivoorkust, Iran en Haïti – allemaal landen die zich hadden geplaatst voor het uitgebreide toernooi . De gevolgen waren ernstig:

• Iran: De Iraanse delegatie werd het hardst getroffen. De ambassade in Turkije beschuldigde de VS van 'opzettelijke en discriminerende behandeling' nadat naar schatting vijftien officials, coaches en medewerkers een visum werd geweigerd . Het team werd gedwongen zijn operatiebasis naar Mexico te verplaatsen .
• Journalisten: De Internationale Sportpersassociatie (AIPS) schreef een brief aan FIFA en bestempelde de visumweigeringen voor geaccrediteerde journalisten uit Iran en Afrikaanse landen als 'onaanvaardbaar' . Velen ontvingen slechts een enkelvoudig inreisvisum, waardoor ze hun teams niet over de verschillende gastlanden konden volgen .
• Fans: Uit een analyse van de BBC World Service bleek dat fans uit meer dan een kwart van de deelnemende landen aanzienlijke belemmeringen ondervonden. Voor sommige landen met een volledig reisverbod was het verkrijgen van een toeristenvisum vrijwel onmogelijk . Al Jazeera meldde dat Iraanse fans massaal hun tickets werden ontnomen door Amerikaanse functionarissen, te midden van de militaire spanningen tussen de twee landen .
• Ongekende omvang: NPR omschreef de cumulatieve visumbeperkingen als 'ongekend voor een WK' en wees op het verlammende effect op de wereldwijde fanbeleving .

De 'Sycophant-ino'-kritiek: Lineker en Boykoff spreken zich uit

Vooraanstaande figuren spaarden hun kritiek op zowel Infantino als de koers van het toernooi niet.

Gary Lineker, de voormalig Engels voetballer en presentator, bestempelde de dynamiek tussen Trump en Infantino als 'heel eigenaardig, heel vreemd' en grapte dat de FIFA-baas nu 'Sycophant-ino' zou moeten heten . Hij wees op de absurditeit dat een gastland 'in oorlog is met een van de deelnemende landen' en vroeg zich openlijk af of de ticketprijzen niet zo waren vastgesteld dat 'gewone mensen worden buitengesloten' .

Professor Jules Boykoff van de Pacific University, auteur van het boek Red Card: The 2026 World Cup, Sportswashing, and the FIFA Greed Machine, leverde een meer structurele kritiek. Hij stelde dat het toernooi een 'nieuw dieptepunt' voor de sport markeert, waarbij Trump zich schuldig maakt aan moderne 'sportswashing' en Infantino fungeert als zijn 'voornaamste handlanger', die de Verenigde Staten gebruikt als 'FIFA's privé geldmachine' .

De ticketdrempel van 1.000 dollar

Financiële toegankelijkheid werd een ander conflictpunt. Voor sommige gewilde wedstijden lagen de ticketprijzen boven de 1.000 dollar per stoel . Zelfs Trump bekritiseerde de kosten en zei tegen de New York Post dat hij niet zoveel voor een wedstrijd zou betalen . In combinatie met de visumbeperkingen droegen de hoge prijzen bij aan het wijdverbreide gevoel dat het WK werd gebouwd voor de happy few en bedrijfsbelangen, niet voor de gewone fan .

Een toernooi onder een politiek wolkendek

Het WK 2026 moest historisch worden: de eerste editie met 48 teams en de eerste keer dat drie landen over een heel continent het toernooi organiseerden. Maar terwijl op 11 juni de wedstrijden in Mexico-Stad begonnen, zag de voetbalbond zich genoodzaakt niet alleen de voorbereidingen, maar ook haar eigen politieke ziel te verdedigen. Met een bespotte 'vredesprijs', een gedeporteerde scheidsrechter en buitengesloten fans, had het 'mooie spel' er nog zelden zo bezoedeld uitgezien door de politiek eromheen.

Deze toenadering leverde felle kritiek op. De mensenrechtenorganisatie FairSquare diende een formele ethische klacht in, met het argument dat Infantino FIFA's statutaire verplichting tot politieke neutraliteit had geschonden . Op een persconferentie vlak voor het toernooi, op 10 juni, verdubbelde Infantino zijn inzet. Hij verklaarde dat het WK 'onmogelijk' zou zijn geweest zonder de directe betrokkenheid van Trump . De Franse krant Le Monde omschreef Infantino als een 'volgzame lakei' die FIFA heeft laten samenvallen met de regering-Trump in plaats van de onafhankelijkheid van de sport te bewaken .

Het 'Chill and Relax'-moment: De uitzetting van Omar Artan

Dagen voor de openingswedstrijd arriveerde de Somalische scheidsrechter Omar Artan (34) op de luchthaven Miami International voor een verplicht seminar. Ondanks dat hij in het bezit was van een geldig Amerikaans visum en een diplomatiek paspoort, werd hij aangehouden en de toegang geweigerd door de Amerikaanse grensbewaking (CBP). Zij beriepen zich op niet nader gespecificeerde 'veiligheidsrisico's' . Artan werd op een vliegtuig naar Istanbul gezet en verwijderd uit het toernooi . Hij zou geschiedenis schrijven als de eerste Somalische official op een mannen-WK, een droom die volgens The New York Times 'aan scherven' lag .

Toen hem hierover werd gevraagd tijdens de persconferentie van 10 juni in Mexico-Stad, reageerde Infantino op een manier die critici verbijsterde. Hij riep het publiek op om te 'chillen en relaxen', met de woorden: 'We moeten respecteren dat wij niet de koningen van de wereld zijn' en dat FIFA geen visumregels aan overheden kan opleggen . De reactie werd meteen weggezet als toondoof. De BBC Sport betoogde dat Infantino een duidelijke kans kreeg om 'op te komen voor het WK' en zijn eigen official te verdedigen, maar in plaats daarvan koos voor passiviteit .

De UEFA benoemde Artan later tot scheidsrechter voor de UEFA Super Cup-finale in augustus, als professionele troostprijs .

Een web van visumweigeringen en reisbarrières

De zaak-Artan was het meest spraakmakende voorbeeld, maar geenszins een geïsoleerd incident. Sinds Trumps terugkeer in het Witte Huis in januari 2025 voerde zijn regering reisverboden in tegen landen als Senegal, Ivoorkust, Iran en Haïti – allemaal landen die zich hadden geplaatst voor het uitgebreide toernooi . De gevolgen waren ernstig:

• Iran: De Iraanse delegatie werd het hardst getroffen. De ambassade in Turkije beschuldigde de VS van 'opzettelijke en discriminerende behandeling' nadat naar schatting vijftien officials, coaches en medewerkers een visum werd geweigerd . Het team werd gedwongen zijn operatiebasis naar Mexico te verplaatsen .
• Journalisten: De Internationale Sportpersassociatie (AIPS) schreef een brief aan FIFA en bestempelde de visumweigeringen voor geaccrediteerde journalisten uit Iran en Afrikaanse landen als 'onaanvaardbaar' . Velen ontvingen slechts een enkelvoudig inreisvisum, waardoor ze hun teams niet over de verschillende gastlanden konden volgen .
• Fans: Uit een analyse van de BBC World Service bleek dat fans uit meer dan een kwart van de deelnemende landen aanzienlijke belemmeringen ondervonden. Voor sommige landen met een volledig reisverbod was het verkrijgen van een toeristenvisum vrijwel onmogelijk . Al Jazeera meldde dat Iraanse fans massaal hun tickets werden ontnomen door Amerikaanse functionarissen, te midden van de militaire spanningen tussen de twee landen .
• Ongekende omvang: NPR omschreef de cumulatieve visumbeperkingen als 'ongekend voor een WK' en wees op het verlammende effect op de wereldwijde fanbeleving .

De 'Sycophant-ino'-kritiek: Lineker en Boykoff spreken zich uit

Vooraanstaande figuren spaarden hun kritiek op zowel Infantino als de koers van het toernooi niet.

Gary Lineker, de voormalig Engels voetballer en presentator, bestempelde de dynamiek tussen Trump en Infantino als 'heel eigenaardig, heel vreemd' en grapte dat de FIFA-baas nu 'Sycophant-ino' zou moeten heten . Hij wees op de absurditeit dat een gastland 'in oorlog is met een van de deelnemende landen' en vroeg zich openlijk af of de ticketprijzen niet zo waren vastgesteld dat 'gewone mensen worden buitengesloten' .

Professor Jules Boykoff van de Pacific University, auteur van het boek Red Card: The 2026 World Cup, Sportswashing, and the FIFA Greed Machine, leverde een meer structurele kritiek. Hij stelde dat het toernooi een 'nieuw dieptepunt' voor de sport markeert, waarbij Trump zich schuldig maakt aan moderne 'sportswashing' en Infantino fungeert als zijn 'voornaamste handlanger', die de Verenigde Staten gebruikt als 'FIFA's privé geldmachine' .

De ticketdrempel van 1.000 dollar

Financiële toegankelijkheid werd een ander conflictpunt. Voor sommige gewilde wedstijden lagen de ticketprijzen boven de 1.000 dollar per stoel . Zelfs Trump bekritiseerde de kosten en zei tegen de New York Post dat hij niet zoveel voor een wedstrijd zou betalen . In combinatie met de visumbeperkingen droegen de hoge prijzen bij aan het wijdverbreide gevoel dat het WK werd gebouwd voor de happy few en bedrijfsbelangen, niet voor de gewone fan .

Een toernooi onder een politiek wolkendek

Het WK 2026 moest historisch worden: de eerste editie met 48 teams en de eerste keer dat drie landen over een heel continent het toernooi organiseerden. Maar terwijl op 11 juni de wedstrijden in Mexico-Stad begonnen, zag de voetbalbond zich genoodzaakt niet alleen de voorbereidingen, maar ook haar eigen politieke ziel te verdedigen. Met een bespotte 'vredesprijs', een gedeporteerde scheidsrechter en buitengesloten fans, had het 'mooie spel' er nog zelden zo bezoedeld uitgezien door de politiek eromheen.