De diepste splijtzwam is het collectieve wantrouwen. In de getroffen provincies Ituri, Noord- en Zuid-Kivu geloven velen dat "westerlingen deze ziekte hebben bedacht" of dat ebola niet echt is . Geruchten verspreiden zich razendsnel. Families verbergen zieke familieleden uit angst voor de autoriteiten of omdat ze weigeren de cultureel belangrijke begrafenisrituelen los te laten
. In een dorp dreigden bewoners gewapende rebellen in te schakelen om gezondheidswerkers te verjagen; de familie begroef het slachtoffer zelf, met alle risico's van dien
.
Het traceren van contacten is de hoeksteen van ebolabestrijding, maar in Oost-Congo is dat een bijna onmogelijke opgave. Het percentage getraceerde contacten schommelt rond de 45%, terwijl minstens 90% nodig is om de keten te breken . De angst voor surveillanceteams is zo groot dat mensen actief onderduiken.
De toch al fragiele veiligheidssituatie in Oost-Congo, met aanhoudende gevechten tussen M23-rebellen en het regeringsleger, snijdt medische teams de pas af . Mobiele begrafenisteams in de provincie Ituri kunnen alleen nog onder militair en politie-escorte opereren
.
WHO-directeur-generaal Tedros Adhanom Ghebreyesus vat de kern van het probleem ijzig samen: technische snufjes gaan deze uitbraak niet stoppen. "Ebola is een ziekte die je oploopt als je voor iemand zorgt" , waarmee hij benadrukt dat sociale verbondenheid de motor van de transmissie is. Gemeenschapsvertrouwen en lokale leiders zijn hier de enige echte medicijnen
.
De inzet van lokale radiostations om desinformatie te ontkrachten is een druppel op een gloeiende plaat . De VN schaalt de respons op, maar blijft onveiligheid en misinformatie omschrijven als de "belangrijkste obstakels"
. Zolang de bevolking hulpverleners ziet als de vijand, blijft het virus onzichtbaar en ongrijpbaar doorrazen.
Comments
0 comments