WHO schroeft aantal verdachte ebolagevallen drastisch terug na testen: malaria en meningitis bleken de boosdoener

Bevestigde gevallen en sterfgevallen per land

De bijgewerkte cijfers van 31 mei schetsen een duidelijker beeld van de ware omvang van de epidemie.

Democratische Republiek Congo

• 321 bevestigde gevallen
• 48 bevestigde sterfgevallen
• Het epicentrum is de provincie Ituri, met 264 bevestigde gevallen. De uitbraak heeft zich echter ook verspreid naar de provincies Noord-Kivu en Zuid-Kivu .

Oeganda

• 9 bevestigde gevallen
• 1 bevestigd sterfgeval
• Alle gevallen in Oeganda zijn gelinkt aan grensoverschrijdende import vanuit de DRC. Er zijn geen lokale transmissieketens gedocumenteerd .

Samen hebben de twee landen ongeveer 330 bevestigde gevallen en 49 bevestigde sterfgevallen gemeld . Het is belangrijk om te weten dat zelfs deze cijfers kunnen veranderen naarmate het onderzoek naar de resterende 116 verdachte gevallen vordert.

Een wereldwijde gezondheidscrisis door een zeldzame stam

De uitbraak werd officieel uitgeroepen op 15 mei 2026, nadat laboratoriumtests de oorzaak bevestigden: het Bundibugyo-ebolavirus (BDBV) . Binnen twee dagen, op 17 mei, riep de directeur-generaal van de WHO de situatie uit tot een Public Health Emergency of International Concern (PHEIC) — een internationale gezondheidscrisis — het hoogste alarmniveau binnen de mondiale gezondheidsregelgeving .

De noodverklaring werd niet alleen ingegeven door het stijgende aantal gevallen en de grensoverschrijdende verspreiding, maar ook door "aanzienlijke onzekerheden over de ware omvang van de epidemie". Gezondheidsfunctionarissen geloven dat het virus zich waarschijnlijk enkele weken onopgemerkt heeft verspreid voordat de eerste officiële bevestiging kwam. Dit komt doordat vroege ebolasymptomen zoals koorts, vermoeidheid en hoofdpijn notoir aspecifiek zijn. In een regio met een hoge ziektelast van malaria, tyfus en griep kan een uitbraak zich gemakkelijk in het zicht verbergen tot een cluster van sterfgevallen de aandacht trekt .

De cruciale lacune: geen goedgekeurde medische tegenmaatregelen

Dit is niet de Zaïre-stam van ebola, waarvoor goedgekeurde vaccins en behandelingen met monoklonale antilichamen op voorraad liggen. Het Bundibugyo-virus is genetisch verschillend, en die bestaande middelen zijn er niet effectief tegen. Er is geen goedgekeurd vaccin of specifieke antivirale behandeling voor het Bundibugyo-ebolavirus .

• Vaccins: Het breed beschikbare rVSV-ZEBOV (Ervebo) vaccin werkt alleen tegen de Zaïre-stam .
• Therapieën: De antilichaambehandelingen Inmazeb en Ebanga zijn eveneens alleen specifiek voor de Zaïre-variant .

Dit laat gezondheidswerkers met een beperkte gereedschapskist achter. De klinische respons is volledig afhankelijk van ondersteunende zorg: agressieve vocht- en elektrolyttoediening, pijn- en koortsbestrijding, en de behandeling van bijkomende infecties zoals malaria . Inperking en bron- en contactonderzoek zijn de voornaamste verdedigingslinies tegen verdere verspreiding. De WHO heeft met spoed aanbevolen om twee kandidaat-antilichamen en het antivirale middel obeldesivir met prioriteit te evalueren in klinische studies .

Herstellende patiënten zonder specifieke behandeling

Ondanks deze therapeutische leemte zijn er tekenen dat goede ondersteunende zorg levens kan redden. In Bunia, een stad in het hart van de uitbraakzone in Ituri, hebben de gezondheidsautoriteiten van de DRC gemeld dat ten minste zes ebolapatiënten zijn hersteld en ontslagen uit het ziekenhuis. Onder de overlevenden bevinden zich verpleegkundigen en een laboratoriumtechnicus — mensen die aan het front van de bestrijding besmet raakten . Deze genezingen onderstrepen het belang van het vroegtijdig opnemen van patiënten in behandelcentra, zelfs wanneer een gericht medicijn nog niet beschikbaar is.

Internationale respons: Amerikaanse inreisbeperkingen

De internationale gemeenschap heeft snel gereageerd om het virus geografisch in te dammen. Op 18 mei 2026 vaardigde de Amerikaanse CDC een tijdelijke volksgezondheidsmaatregel uit, waarbij gebruik werd gemaakt van haar Title 42-autoriteit. Deze maatregel schort de toegang tot de Verenigde Staten op voor vrijwel alle niet-Amerikaanse burgers die in de 21 dagen voorafgaand aan aankomst fysiek aanwezig zijn geweest in de DRC, Oeganda of Zuid-Soedan .

• Wie is geweigerd: Niet-Amerikaanse staatsburgers (inclusief houders van een niet-immigrantenvisum) die in de voorgaande 21 dagen naar de drie aangewezen landen zijn gereisd .
• Wie nog mag inreizen: Amerikaanse staatsburgers, wettig permanente ingezetenen en Amerikaanse onderdanen zijn vrijgesteld, maar zij volgen een strikt protocol. Zij moeten via een van de aangewezen luchthavens inreizen, een uitgebreide gezondheidsscreening ondergaan en zichzelf gedurende 21 dagen na vertrek uit de getroffen regio controleren op symptomen .
• Waarom Zuid-Soedan: Het land heeft zelf geen bevestigde gevallen, maar de lange gedeelde grens met Oeganda en de algemene onzekerheid over de epidemie maakten het een doelwit voor preventieve maatregelen .

De maatregel van 30 dagen ging onmiddellijk in. Het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid leidde getroffen vluchten om naar luchthavens als Washington-Dulles (IAD), Atlanta (ATL) en Houston (IAH) voor screening .