De grootste drijvende kracht is het waargenomen aanbodrisico door het conflict en de blokkade van de Straat van Hormuz. Het Amerikaanse Energie Informatie Agentschap (EIA) stelt dat de verstoringen en productiestops belangrijke redenen zijn dat Brent in maart gemiddeld $103 kostte en in het tweede kwartaal van 2026 zou kunnen pieken op $115. De risicopremie blijft bestaan zolang er onzekerheid is over hoe lang de verstoringen duren. Het EIA voegt eraan toe dat de nabije verstoringen en gerelateerde productiestops de Brentprijs hoog zullen houden, zelfs voordat de Golfexport volledig is genormaliseerd.
Marktpartijen richten zich ook op de lage en dalende voorraden. Energieadviesbureau Enverus zegt dat zijn visie op een langdurig hoge prijs wordt gedreven door de sluiting van de Straat van Hormuz, die de olie-instroom raakt, terwijl de voorraden ruwe olie en producten in OESO-landen laag zijn. Dit maakt de markt gevoeliger voor elke extra verstoring. Lage voorraden betekenen in de praktijk minder buffers, waardoor elke aanbodschok een groter prijseffect heeft.
De vrijgave van strategische reserves helpt, maar wordt niet gezien als een blijvende oplossing. De VS kondigde een vrijgave van 172 miljoen vaten aan om de markt te stabiliseren. Maar noodvoorraden zijn tijdelijk, en handelaren zien ze als tijdwinst, niet als een oplossing voor het onderliggende aanbodrisico van de verstoorde Golfstromen en de stilgelegde productie. De SPR-reactie kan de markt zelfs verder aanwakkeren als de noodbuffers leegraken. De Amerikaanse SPR-voorraden zijn aanzienlijk gedaald, wat ertoe doet omdat een kleinere reserve minder beleidsruimte overlaat als de verstoringen aanhouden of verergeren.
Een andere reden voor de $100-visie is de beperkte productierespons van de Amerikaanse schalieolie. Enverus handhaafde een Brent-voorspelling van $95 voor de rest van 2026 en $100 voor 2027, mede omdat de aanbodreactie buiten de verstoorde regio niet sterk genoeg is geweest om de verloren vaten en de krappe voorraden snel te compenseren. Dat is belangrijk omdat het gebruikelijke mechanisme van 'hoge prijzen leiden tot snelle schaliegroei' zwakker lijkt dan in voorgaande cycli.
Er is wel enige discussie over hoe duurzaam de $100 zal zijn. Enverus stelt dat Brent in 2027 gemiddeld rond de $100 kan blijven in een scenario van langdurig hoge prijzen, gekoppeld aan verstoorde stromen en lage voorraden. Het EIA is voorzichtiger: het ziet een kortetermijnpiek door de Hormuz-verstoringen, maar verwacht dat de prijzen zullen dalen zodra de stromen zijn hersteld en de productie zich hervat. Het EIA voorspelt dat Brent in het vierde kwartaal van 2026 onder de $90 zal zakken en in 2027 gemiddeld $76 zal zijn.
De $100-verwachting is dus in wezen een verhaal van 'een krappe markt plus een aanhoudend geopolitiek risico': het conflictrisico bedreigt het aanbod, Hormuz-verstoringen versterken die dreiging, de voorraden zijn al dun, SPR-vrijgaven verzachten de klap slechts tijdelijk en schalie reageert niet agressief genoeg om het evenwicht snel te herstellen.
De grootste drijvende kracht is het waargenomen aanbodrisico door het conflict en de blokkade van de Straat van Hormuz. Het Amerikaanse Energie Informatie Agentschap (EIA) stelt dat de verstoringen en productiestops belangrijke redenen zijn dat Brent in maart gemiddeld $103 kostte en in het tweede kwartaal van 2026 zou kunnen pieken op $115. De risicopremie blijft bestaan zolang er onzekerheid is over hoe lang de verstoringen duren. Het EIA voegt eraan toe dat de nabije verstoringen en gerelateerde productiestops de Brentprijs hoog zullen houden, zelfs voordat de Golfexport volledig is genormaliseerd.
Marktpartijen richten zich ook op de lage en dalende voorraden. Energieadviesbureau Enverus zegt dat zijn visie op een langdurig hoge prijs wordt gedreven door de sluiting van de Straat van Hormuz, die de olie-instroom raakt, terwijl de voorraden ruwe olie en producten in OESO-landen laag zijn. Dit maakt de markt gevoeliger voor elke extra verstoring. Lage voorraden betekenen in de praktijk minder buffers, waardoor elke aanbodschok een groter prijseffect heeft.
De vrijgave van strategische reserves helpt, maar wordt niet gezien als een blijvende oplossing. De VS kondigde een vrijgave van 172 miljoen vaten aan om de markt te stabiliseren. Maar noodvoorraden zijn tijdelijk, en handelaren zien ze als tijdwinst, niet als een oplossing voor het onderliggende aanbodrisico van de verstoorde Golfstromen en de stilgelegde productie. De SPR-reactie kan de markt zelfs verder aanwakkeren als de noodbuffers leegraken. De Amerikaanse SPR-voorraden zijn aanzienlijk gedaald, wat ertoe doet omdat een kleinere reserve minder beleidsruimte overlaat als de verstoringen aanhouden of verergeren.
Een andere reden voor de $100-visie is de beperkte productierespons van de Amerikaanse schalieolie. Enverus handhaafde een Brent-voorspelling van $95 voor de rest van 2026 en $100 voor 2027, mede omdat de aanbodreactie buiten de verstoorde regio niet sterk genoeg is geweest om de verloren vaten en de krappe voorraden snel te compenseren. Dat is belangrijk omdat het gebruikelijke mechanisme van 'hoge prijzen leiden tot snelle schaliegroei' zwakker lijkt dan in voorgaande cycli.
Er is wel enige discussie over hoe duurzaam de $100 zal zijn. Enverus stelt dat Brent in 2027 gemiddeld rond de $100 kan blijven in een scenario van langdurig hoge prijzen, gekoppeld aan verstoorde stromen en lage voorraden. Het EIA is voorzichtiger: het ziet een kortetermijnpiek door de Hormuz-verstoringen, maar verwacht dat de prijzen zullen dalen zodra de stromen zijn hersteld en de productie zich hervat. Het EIA voorspelt dat Brent in het vierde kwartaal van 2026 onder de $90 zal zakken en in 2027 gemiddeld $76 zal zijn.
De $100-verwachting is dus in wezen een verhaal van 'een krappe markt plus een aanhoudend geopolitiek risico': het conflictrisico bedreigt het aanbod, Hormuz-verstoringen versterken die dreiging, de voorraden zijn al dun, SPR-vrijgaven verzachten de klap slechts tijdelijk en schalie reageert niet agressief genoeg om het evenwicht snel te herstellen.