SpaceX stelde de lancering een dag uit, verhielp het probleem en bracht de raket de volgende avond met succes tot lancering.
Toen de raket eindelijk lanceerde, verliet het gestapelde geheel—bestaande uit de Super Heavy-booster en de Ship 39-bovenste trap—met succes het lanceerplatform en begon aan de klimfase.
Tijdens de klim verloor Starship een van zijn zes Raptor-motoren, maar het voertuig bleef normaal functioneren en bleef op koers voor zijn geplande baan.
De raket bereikte een bijna-baan om de aarde en zond live video uit tijdens de missie, waarmee de opgewaardeerde mogelijkheden van het nieuwe V3-ontwerp werden gedemonstreerd.
Na de trappenscheiding moest de Super Heavy-booster een reeks brandmanoeuvres uitvoeren om terug te keren naar een gesimuleerde landingszone in de Golf van Mexico.
Die terugkeermanoeuvre mislukte. Berichten geven aan dat de motoren van de booster niet goed herstartten voor de langdurige brand die nodig was voor de landingssequentie, waardoor hij ongecontroleerd in het water terechtkwam in plaats van een gecontroleerde terugkeer te voltooien.
De booster werd niet geborgen en explodeerde waarschijnlijk na de inslag in de Golf.
Hoewel teleurstellend, was het missieprofiel niet gericht op het bergen van de booster, dus de mislukking verhinderde niet dat de rest van de vlucht doorging.
De bovenste trap, Ship 39, behaalde de meeste belangrijke testdoelen.
Tijdens de bijna-baanvlucht zette het ruimtevaartuig met succes 22 nep-Starlink-satellieten uit, waarmee het lanceringssysteem voor toekomstige operationele vluchten werd gevalideerd.
Het voertuig keerde vervolgens ongeveer een uur na de lancering terug in de atmosfeer van de aarde. Het hitteschild presteerde goed, en het ruimtevaartuig voerde een landingsbrand uit met twee motoren voordat het neerkwam in de Indische Oceaan.
Het ruimtevaartuig kantelde en brak na de landing uiteen—een verwachte uitkomst voor deze test, omdat SpaceX niet van plan was het voertuig te bergen.
Zelfs met de booster-mislukking demonstreerde de vlucht verschillende kritieke capaciteiten voor de langetermijnstrategie van SpaceX.
Ten eerste toonde het aan dat de opgewaardeerde Starship:
Deze mijlpalen zijn essentieel voor de geplande rol van Starship bij het lanceren van grote batches Starlink-satellieten, een belangrijk onderdeel van SpaceX' commerciële activiteiten.
De test vond ook plaats terwijl het bedrijf zich voorbereidt op een mogelijke Nasdaq-notering, naar verluidt gepland voor medio 2026 onder de ticker “SPCX,” waardoor technische vooruitgang met Starship bijzonder belangrijk is voor het vertrouwen van investeerders.
Tot slot is de ontwikkeling van Starship nauw verbonden met NASA's Artemis-programma. NASA werkt samen met SpaceX aan een maanlander-versie van Starship—de Starship Human Landing System (HLS)—om astronauten van een baan om de maan naar het maanoppervlak te brengen tijdens toekomstige missies zoals Artemis III en Artemis IV.
NASA streeft momenteel naar begin 2028 voor de Artemis IV-missie, waar naar verwachting een bemande maanlanding zal plaatsvinden.
De eerste Starship V3-lancering van SpaceX toonde zowel vooruitgang als onvoltooid werk. De bovenste trap voerde veel van de beoogde taken uit, waaronder satellietuitzetting en terugkeer, maar de mislukte terugkeer van de Super Heavy-booster benadrukte de aanhoudende uitdagingen bij het bereiken van volledige herbruikbaarheid.
Voor SpaceX bracht de test het programma desondanks vooruit—door de mogelijkheden van het nieuwe voertuig te demonstreren en tegelijkertijd de technische problemen te identificeren die moeten worden opgelost voordat Starship routinematige lanceringen, massale satellietuitzettingen en uiteindelijk missies naar de maan en Mars kan ondersteunen.