Waarom de Straat van Hormuz cruciaal is voor de Aziatische industrie

De Straat van Hormuz is een van de meest kritieke knelpunten voor de wereldwijde energietoevoer. Een groot deel van de wereldwijde export van olie en vloeibaar aardgas (LNG) gaat via deze smalle waterweg tussen Iran en Oman naar Azië.

Toen de zeestraat tijdens de oorlog in 2026 effectief werd geblokkeerd, zorgden de verstoringen in de scheepvaart voor hogere wereldwijde brandstofprijzen en zetten ze de energiemarkten op zijn kop.

Voor Zuidoost-Azië, dat sterk afhankelijk is van geïmporteerde energie om zijn fabrieken draaiende te houden, vertaalde dit zich direct in hogere productiekosten. Energie-intensieve industrieën, van petrochemie tot elektronica-assemblage, kregen te maken met stijgende elektriciteits- en transportkosten, wat de marges onder druk zette en de prijzen van eindproducten opdreef.

Het groeimomentum in de ASEAN-industrie neemt af

Voor de geopolitieke schok kende de industrie in de ASEAN-landen een sterke expansie. De regionale inkoopmanagersindex (PMI) bereikte in februari 2026 een recordhoogte van 53,8, wat duidde op een snelle groei van nieuwe orders en productie.

Maar het momentum verzwakte in de maanden daarna. Volgens S&P Global zag de ASEAN-industrie:

• Een tragere groei van nieuwe orders en productie
• Stijgende inputkosten en verkoopprijzen
• Dalende voorraden en langere levertijden

Deze trends duwden de regionale PMI omlaag van de piek in februari, wat wijst op een afkoelende industriële cyclus.

Ook de werkgelegenheidsgroei is verzwakt. Hoewel er in de regio geen sprake is van een ineenstorting van de banen in de industrie, is het aannemen van nieuw personeel vertraagd en worden de toenames in werkgelegenheid in recente PMI-enquêtes slechts als marginaal omschreven.

Indonesië en Vietnam laten de sterkste afkoeling zien

Uit PMI-gegevens per land blijkt waar de vertraging het zichtbaarst is.

In Vietnam daalde de PMI in maart 2026 naar 51,2, van 54,3 in februari, wat wijst op een tragere expansie van de fabrieksactiviteit.

Indonesië zag een vergelijkbare verschuiving, met een PMI die in maart daalde tot ongeveer 50–51, na een stand van boven de 53 in de voorgaande maand.

Deze dalingen betekenen geen krimp – beide waarden liggen nog boven de neutrale 50-grens – maar ze laten zien dat de groei van productie en nieuwe orders sinds het begin van het jaar aanzienlijk is afgekoeld.

De vertraging is het gevolg van verschillende, elkaar overlappende drukfactoren:

• Hogere kosten voor geïmporteerde energie
• Wereldwijde verstoringen van de scheepvaart
• Toenemende onzekerheid die de vraag naar export beïnvloedt

Producenten in beide landen zijn bijzonder gevoelig voor energieprijzen vanwege hun grote exportsectoren in elektronica, textiel en industriële goederen.

Een gemengder beeld in Maleisië

Het vooruitzicht voor de Maleisische industrie is tot nu toe wat veerkrachtiger dan dat van Indonesië of Vietnam.

Het land profiteert van een gediversifieerde export en een sterke vraag in de toeleveringsketens van elektronica en halfgeleiders. Sommige analisten merken ook op dat hogere wereldwijde energieprijzen Maleisië deels kunnen bevoordelen door hogere inkomsten uit LNG.

Hierdoor is Maleisië, ondanks aanvoerverstoringen als gevolg van de Hormuz-crisis, relatief stabiel gebleven in vergelijking met sommige andere landen in de regio.

Groeiverwachtingen voor Azië worden naar beneden bijgesteld

Naast de fabrieksvloeren heeft de geopolitieke schok ook invloed op de regionale economische prognoses.

De Wereldbank verwacht nu dat de groei in ontwikkelend Oost-Azië en de Stille Oceaan zal vertragen tot 4,2% in 2026, een daling ten opzichte van 5,0% in 2025, als gevolg van hogere energieprijzen en mondiale onzekerheid door het conflict in het Midden-Oosten.

Andere voorspellingen wijzen in dezelfde richting. De groeiprognoses voor de ASEAN-6-economieën zijn bijgesteld naar ongeveer 4,5% voor 2026, wat de weerslag van de energieschok en het geopolitieke risico weerspiegelt.

De Aziatische Ontwikkelingsbank (ADB) heeft ook gewaarschuwd dat langdurige spanningen de groei in ontwikkelend Azië verder kunnen verminderen als de aanvoerverstoringen aanhouden.

Waarom de ASEAN-industrie niet is ingestort

Ondanks deze tegenwind heeft de industriële sector in Zuidoost-Azië geen brede neergang doorgemaakt.

Een belangrijke reden is de aanhoudende kracht van de elektronica-cyclus. De vraag naar export van elektrische machines en elektronica – met name die welke verband houden met AI-infrastructuur en digitale apparaten – blijft robuust in delen van de ASEAN-regio.

Deze exportsterkte helpt de zwakkere handel in grondstoffen en de hogere inputkosten te compenseren, wat de productie stabiliseert in landen met grote elektronica-sectoren zoals Maleisië en Vietnam.

Conclusie

De Hormuz-crisis heeft niet geleid tot een ineenstorting van de industrie in Zuidoost-Azië, maar heeft het groeimomentum van de sector duidelijk verzwakt.

De belangrijkste effecten tot nu toe zijn:

• Hogere energie- en inputkosten voor fabrieken
• Tragere PMI-groei in de hele ASEAN-regio
• Toegenomen onzekerheid voor exporteurs en investeerders
• Naar beneden bijgestelde regionale groeiverwachtingen

Indonesië en Vietnam hebben de scherpste PMI-dalingen doorgemaakt, terwijl Maleisië veerkrachtiger lijkt dankzij een gediversifieerde export en inkomsten uit energie. Tegelijkertijd fungeert de sterke vraag naar elektronica als een belangrijke buffer.

Kortom: de ASEAN-industrie groeit nog steeds, maar staat onder toenemende druk van energieschokken en geopolitieke onzekerheid als gevolg van de crisis in de Straat van Hormuz.

Waarom de Straat van Hormuz cruciaal is voor de Aziatische industrie

De Straat van Hormuz is een van de meest kritieke knelpunten voor de wereldwijde energietoevoer. Een groot deel van de wereldwijde export van olie en vloeibaar aardgas (LNG) gaat via deze smalle waterweg tussen Iran en Oman naar Azië.

Toen de zeestraat tijdens de oorlog in 2026 effectief werd geblokkeerd, zorgden de verstoringen in de scheepvaart voor hogere wereldwijde brandstofprijzen en zetten ze de energiemarkten op zijn kop.

Voor Zuidoost-Azië, dat sterk afhankelijk is van geïmporteerde energie om zijn fabrieken draaiende te houden, vertaalde dit zich direct in hogere productiekosten. Energie-intensieve industrieën, van petrochemie tot elektronica-assemblage, kregen te maken met stijgende elektriciteits- en transportkosten, wat de marges onder druk zette en de prijzen van eindproducten opdreef.

Het groeimomentum in de ASEAN-industrie neemt af

Voor de geopolitieke schok kende de industrie in de ASEAN-landen een sterke expansie. De regionale inkoopmanagersindex (PMI) bereikte in februari 2026 een recordhoogte van 53,8, wat duidde op een snelle groei van nieuwe orders en productie.

Maar het momentum verzwakte in de maanden daarna. Volgens S&P Global zag de ASEAN-industrie:

• Een tragere groei van nieuwe orders en productie
• Stijgende inputkosten en verkoopprijzen
• Dalende voorraden en langere levertijden

Deze trends duwden de regionale PMI omlaag van de piek in februari, wat wijst op een afkoelende industriële cyclus.

Ook de werkgelegenheidsgroei is verzwakt. Hoewel er in de regio geen sprake is van een ineenstorting van de banen in de industrie, is het aannemen van nieuw personeel vertraagd en worden de toenames in werkgelegenheid in recente PMI-enquêtes slechts als marginaal omschreven.

Indonesië en Vietnam laten de sterkste afkoeling zien

Uit PMI-gegevens per land blijkt waar de vertraging het zichtbaarst is.

In Vietnam daalde de PMI in maart 2026 naar 51,2, van 54,3 in februari, wat wijst op een tragere expansie van de fabrieksactiviteit.

Indonesië zag een vergelijkbare verschuiving, met een PMI die in maart daalde tot ongeveer 50–51, na een stand van boven de 53 in de voorgaande maand.

Deze dalingen betekenen geen krimp – beide waarden liggen nog boven de neutrale 50-grens – maar ze laten zien dat de groei van productie en nieuwe orders sinds het begin van het jaar aanzienlijk is afgekoeld.

De vertraging is het gevolg van verschillende, elkaar overlappende drukfactoren:

• Hogere kosten voor geïmporteerde energie
• Wereldwijde verstoringen van de scheepvaart
• Toenemende onzekerheid die de vraag naar export beïnvloedt

Producenten in beide landen zijn bijzonder gevoelig voor energieprijzen vanwege hun grote exportsectoren in elektronica, textiel en industriële goederen.

Een gemengder beeld in Maleisië

Het vooruitzicht voor de Maleisische industrie is tot nu toe wat veerkrachtiger dan dat van Indonesië of Vietnam.

Het land profiteert van een gediversifieerde export en een sterke vraag in de toeleveringsketens van elektronica en halfgeleiders. Sommige analisten merken ook op dat hogere wereldwijde energieprijzen Maleisië deels kunnen bevoordelen door hogere inkomsten uit LNG.

Hierdoor is Maleisië, ondanks aanvoerverstoringen als gevolg van de Hormuz-crisis, relatief stabiel gebleven in vergelijking met sommige andere landen in de regio.

Groeiverwachtingen voor Azië worden naar beneden bijgesteld

Naast de fabrieksvloeren heeft de geopolitieke schok ook invloed op de regionale economische prognoses.

De Wereldbank verwacht nu dat de groei in ontwikkelend Oost-Azië en de Stille Oceaan zal vertragen tot 4,2% in 2026, een daling ten opzichte van 5,0% in 2025, als gevolg van hogere energieprijzen en mondiale onzekerheid door het conflict in het Midden-Oosten.

Andere voorspellingen wijzen in dezelfde richting. De groeiprognoses voor de ASEAN-6-economieën zijn bijgesteld naar ongeveer 4,5% voor 2026, wat de weerslag van de energieschok en het geopolitieke risico weerspiegelt.

De Aziatische Ontwikkelingsbank (ADB) heeft ook gewaarschuwd dat langdurige spanningen de groei in ontwikkelend Azië verder kunnen verminderen als de aanvoerverstoringen aanhouden.

Waarom de ASEAN-industrie niet is ingestort

Ondanks deze tegenwind heeft de industriële sector in Zuidoost-Azië geen brede neergang doorgemaakt.

Een belangrijke reden is de aanhoudende kracht van de elektronica-cyclus. De vraag naar export van elektrische machines en elektronica – met name die welke verband houden met AI-infrastructuur en digitale apparaten – blijft robuust in delen van de ASEAN-regio.

Deze exportsterkte helpt de zwakkere handel in grondstoffen en de hogere inputkosten te compenseren, wat de productie stabiliseert in landen met grote elektronica-sectoren zoals Maleisië en Vietnam.

Conclusie

De Hormuz-crisis heeft niet geleid tot een ineenstorting van de industrie in Zuidoost-Azië, maar heeft het groeimomentum van de sector duidelijk verzwakt.

De belangrijkste effecten tot nu toe zijn:

• Hogere energie- en inputkosten voor fabrieken
• Tragere PMI-groei in de hele ASEAN-regio
• Toegenomen onzekerheid voor exporteurs en investeerders
• Naar beneden bijgestelde regionale groeiverwachtingen

Indonesië en Vietnam hebben de scherpste PMI-dalingen doorgemaakt, terwijl Maleisië veerkrachtiger lijkt dankzij een gediversifieerde export en inkomsten uit energie. Tegelijkertijd fungeert de sterke vraag naar elektronica als een belangrijke buffer.

Kortom: de ASEAN-industrie groeit nog steeds, maar staat onder toenemende druk van energieschokken en geopolitieke onzekerheid als gevolg van de crisis in de Straat van Hormuz.