Belangrijk is dat Neural Drive niet wordt gepresenteerd als een apparaat dat elke gedachte vrij kan uitlezen. De gemelde toepassing is beperkter en praktischer: iemand met weinig bewegingsvrijheid helpen om essentiële behoeften kenbaar te maken en eenvoudige keuzes te maken.
De draagbare unit gebruikt elektroden boven één oog en achter beide oren. Daarmee worden signalen voor elektro-oculografie — oogbewegingssignalen — en elektro-encefalografie, oftewel hersenactiviteit, opgevangen. Volgens de beschrijvingen van Neural Drive en zijn partners kan het systeem in ongeveer tien seconden worden gekalibreerd.
De interactie verloopt volgens een eenvoudig menuprincipe:
Die opzet is relevant voor mensen die geen nauwkeurige handbewegingen kunnen maken, moeilijk kunnen spreken of hun blik niet lang stabiel kunnen richten. Tegelijk blijft het aantal mogelijke opdrachten in eerste instantie overzichtelijk. Daardoor kan essentiële communicatie makkelijker te structureren en te controleren zijn dan het onbeperkt decoderen van gedachten.
De gemelde voorbeelden draaien vooral om alledaagse behoeften en bekende digitale diensten. Gepersonaliseerde menu’s kunnen onder meer opties bevatten om:
Via een verbonden laptop of tablet zou het systeem ook met externe apps en apparaten kunnen werken. Genoemde voorbeelden zijn het versturen van eenvoudige, vooraf geschreven WhatsApp-berichten, het bekijken van YouTube-video’s en het bedienen van smarthomefuncties.
Dat betekent niet automatisch dat iedere gebruiker elke functie van WhatsApp, YouTube of een smarthomesysteem kan bedienen. De beschikbare berichtgeving beschrijft specifieke acties en gepersonaliseerde menu’s, geen onbeperkte toegang tot alle mogelijkheden van die apps.
Tan Tock Seng Hospital (TTSH) heeft een klinische studie van 18 maanden aangekondigd, die in juni 2026 van start gaat. Naar verwachting doen ongeveer 30 patiënten mee. Het gaat onder meer om mensen die een beroerte hebben overleefd en kampen met communicatie- en bewegingsproblemen, mensen met motorneuronziekte en mensen met cerebrale parese.
De belangrijkste vraag is niet of het apparaat in een demonstratie werkt, maar of het in een zorgomgeving snel en betrouwbaar genoeg is. De onderzoekers willen vooral weten of Neural Drive bruikbaar is voor mensen die conventionele communicatiehulpmiddelen zoals spreken, schrijven, typen, aanwijzen of stabiel oogcontact niet goed kunnen gebruiken.
TTSH zal naar verwachting ook onderzoeken of de technologie kan worden ingepast in logopedische en spraaktherapeutische trajecten binnen acute zorg, revalidatie en de thuissituatie. Dat is een zwaardere test dan een vroege demonstratie: een hulpmiddel moet consistent functioneren voor mensen met verschillende aandoeningen, mogelijkheden en mantelzorgsituaties.
De genoemde ziekenhuisprijs voor een Neural Drive-unit bedraagt ongeveer S$ 2.500. Ter vergelijking: oogbestuurde communicatiesystemen kosten volgens de berichtgeving ongeveer S$ 10.000 tot S$ 25.000. Die systemen zijn bovendien niet voor iedereen geschikt; sommige gebruikers hebben moeite om hun blik of hoofd langdurig stabiel te houden.
Intracorticale BCI’s werken op een fundamenteel andere manier. Daarbij worden elektroden chirurgisch in de hersenen geplaatst om signalen met een hogere resolutie te registreren. Dat kan computer- of telefoonbediening mogelijk maken, maar brengt ook een operatie, medische risico’s en aanzienlijke technische ondersteuning met zich mee.
Het mogelijke voordeel van Neural Drive is daarom niet dat het dezelfde signaalresolutie biedt als een geïmplanteerde interface. De belofte is dat externe elektroden een minder ingrijpende en mogelijk betaalbaardere route kunnen vormen naar een beperkt aantal communicatieopdrachten met grote dagelijkse waarde. De studie bij TTSH moet uitwijzen hoe goed die afweging in de praktijk uitpakt.
Neural Drive werd begin 2025 opgericht door Khambhati Mohammed Huzefa, Kaushik Manian, Nyan Lin en Raymond Loong Ng. De oprichters leerden elkaar kennen tijdens hackathons en brachten studenten en afgestudeerden uit de Singaporese technologie- en ingenieurswereld samen.
Huzefa heeft verteld dat zijn ervaring als medic bij de Singapore Civil Defence Force de richting van het bedrijf beïnvloedde. Hij zag patiënten die na een beroerte bij bewustzijn waren, maar hun familie of behandelaars niet konden vertellen of ze pijn hadden of iets nodig hadden.
Die achtergrond verklaart de nadruk op korte, concrete boodschappen. Het doel is niet in de eerste plaats een futuristische demonstratie van computerbediening met gedachten, maar het verminderen van het giswerk rond iemands basisbehoeften.
Het team meldde tests van twee weken waarbij ongeveer 60 gebruikers feedback gaven. Een van de beschreven gevallen betrof een 67-jarige man die een beroerte had overleefd. Zijn familie moest eerder afgaan op onverstaanbare klanken en interpretatie, omdat hij geen duidelijke woorden kon vormen. Met het apparaat zou hij eenvoudige, directe keuzes kunnen maken.
Dergelijke ervaringen wijzen op mogelijke praktische waarde voor gebruikers en mantelzorgers, maar vormen nog geen gepubliceerd bewijs van klinische effectiviteit. De formele studie bij TTSH is een belangrijkere test van gebruiksgemak, betrouwbaarheid en klinische meerwaarde.
De beschikbare berichtgeving ondersteunt de beschrijving van het niet-invasieve ontwerp, de genoemde ziekenhuisprijs en de geplande studie bij TTSH. Daaruit blijkt niet dat het apparaat al ziekenhuis- of markttoelating heeft gekregen. Ook is er geen bevestigde planning voor rechtstreekse verkoop aan consumenten.
Verder is er onvoldoende onderbouwing voor een definitieve toezegging om 1.000 sets te doneren. Een mogelijk gesubsidieerd tarief van S$ 500 voor lokale gezinnen tegen het einde van 2026 of begin 2027 is wel gemeld, maar moet worden gezien als een verwachting en niet als een bevestigd verkoopprogramma.
Voor iemand die niet betrouwbaar kan spreken of bewegen, is de mogelijkheid om hulp te vragen, eten te kiezen, een bericht te sturen of een lamp aan te zetten meer dan alleen gemak. Het kan een direct kanaal bieden voor voorkeuren die anders volledig via de interpretatie van een verzorger lopen.
Daar ligt de sterkste productbelofte van Neural Drive: een relatief eenvoudige interface die dagelijkse regie probeert terug te geven zonder hersenoperatie. Of dat voor welke patiënten en onder welke omstandigheden betrouwbaar lukt, zal uiteindelijk afhangen van de resultaten van klinisch onderzoek — niet alleen van vroege demonstraties.