Bagaimana Polisi Imigresen A.S. Membayangi Piala Dunia FIFA 2026 Sebelum Sepak Mula

Piala Dunia FIFA 2026, yang pertama kali dianjurkan oleh tiga negara bersama, pada asalnya dibayangkan sebagai satu perayaan perpaduan global. Sebaliknya, persiapannya bertukar menjadi satu kajian kes tentang bagaimana polisi imigresen sesebuah negara boleh bertembung dengan arena sukan antarabangsa. Keengganan kerajaan A.S. untuk membenarkan kemasukan pengadil Somalia, Omar Abdulkadir Artan, dan penyekatan terhadap 11 kakitangan pasukan Iran telah mendedahkan satu ketegangan asas: hak berdaulat negara tuan rumah untuk mengawal sempadannya berbanding obligasi kontraknya untuk mengalu-alukan semua peserta yang layak. Semasa kontroversi ini berlangsung, dua lelaki yang pernah dan sedang menerajui FIFA menawarkan visi yang sangat berbeza tentang maksud obligasi tersebut.

Pengadil Somalia Ditolak di Pintu Masuk

Omar Abdulkadir Artan, pengadil Somalia berusia 34 tahun yang dinobatkan sebagai pengadil terbaik Afrika untuk tahun 2025, telah bersedia untuk menjadi rakyat Somalia pertama yang mengadili perlawanan di Piala Dunia . Beliau adalah salah seorang daripada hanya tujuh pegawai perlawanan Afrika yang dipilih untuk kejohanan tersebut . Dengan membawa pasport diplomatik dan pelbagai visa kemasukan A.S. yang sah, Artan terbang dari Istanbul ke Miami pada 6 Jun 2026 untuk menghadiri seminar pra-kejohanan yang wajib .

Beliau tidak berjaya melepasi kastam. Agensi Perlindungan Kastam dan Sempadan A.S. (CBP) telah menahan Artan di Lapangan Terbang Antarabangsa Miami, menolak kemasukannya, dan menempatkannya dalam penerbangan pulang ke Istanbul . Andrew Giuliani, pengarah eksekutif Pasukan Petugas Piala Dunia FIFA Rumah Putih, kemudian berkata Artan dinafikan kemasukan atas “sebab yang sangat kukuh” . Seorang pegawai pentadbiran Trump tanpa nama menghuraikan kepada media, dengan menyebut “kaitan dengan individu yang disyaki ahli pertubuhan pengganas” . CBP sendiri menyebut “kebimbangan tapisan” .

FIFA mengesahkan ia tidak akan mencabar keputusan itu. Seorang jurucakap menyatakan bahawa “FIFA tidak campur tangan dalam prosedur imigresen negara tuan rumah” dan “menjadi tanggungjawab kerajaan tuan rumah untuk memutuskan siapa yang diberikan visa” . Artan secara rasmi dikeluarkan daripada senarai pegawai Piala Dunia dan pulang ke tanah air dengan sambutan wira di Mogadishu, di mana ribuan orang berkumpul untuk menyambutnya . UEFA kemudian melantiknya untuk mengadili perlawanan akhir Piala Super UEFA pada bulan Ogos, satu pentas alternatif yang penuh makna buat pegawai yang dilarang itu .

Kesan pengecualian ini melampaui Artan. Ia secara langsung bercanggah dengan janji asas Piala Dunia: bahawa setiap pasukan dan pegawai yang layak, tanpa mengira kewarganegaraan, akan diberikan kebenaran masuk untuk menyertai. Janji itu, jelasnya kini, bukanlah satu janji yang kerajaan A.S. rasa terikat untuk ditunaikan—dan bukan juga satu janji yang FIFA sanggup kuatkuasakan.

Pasukan Iran Bermain di Bumi A.S., Tanpa Kakitangannya

Pengalaman pasukan kebangsaan Iran menambahkan lagi perasaan bahawa kejohanan ini sedang dikepung secara politik. Semua perlawanan peringkat kumpulan Iran dijadualkan di Amerika Syarikat, namun A.S. menolak visa untuk 15 anggota delegasi Iran, termasuk pemimpin kanan persekutuan, penasihat teknikal, dan kakitangan pentadbiran . Para pemain dan kakitangan kejurulatihan menerima visa, tetapi kakitangan sokongan utama telah disekat .

Kedutaan Iran di Turki menuduh A.S. melakukan “campur tangan bermotif politik dalam sukan” . Naib presiden persekutuan, Mehdi Mohammed Nabi, adalah antara yang dinafikan kemasukan . Empat daripada 15 pemohon kemudiannya berjaya merayu penolakan visa mereka, tetapi 11 kekal dilarang . Pasukan itu terpaksa memindahkan pangkalan latihan mereka dari Tucson, Arizona, ke Tijuana, Mexico, dan dilaporkan diwajibkan untuk masuk dan keluar dari A.S. hanya pada hari yang sama dengan perlawanan mereka .

Ini bukanlah satu pertelingkahan yang tiba-tiba. Beberapa bulan sebelumnya, Iran telah memboikot undian Piala Dunia 2026 di Washington selepas A.S. hanya memberikan empat visa kepada delegasi sembilan orang, tanpa melibatkan presiden persekutuan Mehdi Taj . Coraknya jelas: satu sekatan perjalanan A.S. yang meliputi 39 negara, termasuk peserta Piala Dunia Iran, Haiti, Ivory Coast, dan Senegal, secara sistematik menyekat bukan sahaja peminat tetapi tulang belakang operasi pasukan yang menyertai .

Kritikan Sepp Blatter yang Semakin Meningkat

Sepp Blatter, yang menerajui FIFA dari 1998 hingga 2015, muncul sebagai suara institusi paling lantang untuk mengutuk krisis visa ini. Kritikannya meningkat dalam tempoh beberapa bulan:

• Januari 2026: Blatter secara terbuka menyokong seruan daripada peguam Switzerland, Mark Pieth, agar peminat memboikot perlawanan yang dihoskan oleh A.S. “Buat peminat, hanya ada satu nasihat: jauhi Amerika Syarikat!” tulisnya di X . Beliau berhujah bahawa tindakan keras imigresen Presiden Donald Trump menjadikan A.S. tidak selamat untuk pelawat antarabangsa.
• Februari 2026: Beliau mengkritik pembahagian perlawanan yang tidak sama rata antara tiga negara tuan rumah (A.S. mendapat bahagian terbesar) dan format 48 pasukan yang diperluaskan, dengan menyebutnya “tidak dalam semangat mengembangkan bola sepak” .
• Jun 2026, selepas penolakan Artan: Blatter melancarkan serangan paling tajamnya, menegaskan bahawa negara tuan rumah Piala Dunia mempunyai “dua tanggungjawab asas”: keselamatan negara dan “kemasukan tanpa sekatan bagi semua pasukan, pegawai, dan pengadil yang layak” . Beliau berhujah bahawa FIFA telah menggagalkan Artan dengan tidak menjamin aksesnya sebagai syarat hak penganjuran. “Kes pengadil Omar Artan dari Somalia adalah bertentangan dengan salah satu peraturan asas ini,” katanya .

Retorik Blatter membingkaikan isu ini sebagai pelanggaran kepada perjanjian teras FIFA dengan negara-negara anggotanya. Baginya, A.S. bukan sekadar bersikap tidak ramah—ia melanggar syarat-syarat di mana Piala Dunia itu dianugerahkan.

Respons Infantino: ‘Tenang, Berehatlah’

Presiden FIFA semasa, Gianni Infantino, menawarkan pendirian yang sangat berbeza. Pada sidang media pra-kejohanan di Bandar Raya Mexico pada 10 Jun 2026, beliau memberitahu para wartawan yang berkumpul untuk “tenang dan berehatlah” . Beliau menyifatkan kes Artan sebagai “malang” tetapi menegaskan bahawa FIFA “tidak boleh mendikte kerajaan A.S. tentang siapa yang boleh dibenarkan masuk ke negaranya” . “Kami bukan raja dunia yang boleh memerintah kerajaan dan pasukan polis,” katanya. “Kami adalah sebuah organisasi sukan” .

Infantino tidak menyatakan sebarang kekesalan kerana memilih A.S. sebagai tuan rumah bersama dan mempertahankan hak prerogatif keselamatan pentadbiran Trump. BBC menyifatkan komen beliau sebagai satu peluang yang terlepas untuk mempertahankan integriti kejohanan . Daripada menegaskan sebarang pengaruh moral atau kontrak ke atas negara tuan rumah, Infantino menyerahkan sepenuhnya ruang itu kepada budi bicara kedaulatan.

Kejohanan Yang Retak Sebelum Sepak Mula

Pertikaian visa tidak berlaku dalam ruang kosong. Ia bersilang dengan corak sekatan yang lebih luas: sekatan perjalanan A.S. yang meliputi 39 negara, penolakan visa yang meluas untuk wartawan, dan pembatalan peruntukan tiket Iran hanya beberapa hari sebelum kejohanan . Kanada dan Mexico, dua lagi negara tuan rumah, mengekalkan peraturan kemasukan yang lebih longgar, mendedahkan infrastruktur kejohanan yang retak dan tidak sekata .

Apa yang akhirnya didedahkan oleh krisis visa Piala Dunia 2026 adalah ketiadaan sebarang mekanisme yang boleh dikuatkuasakan untuk memastikan polisi imigresen negara tuan rumah tidak mengatasi janji asas sesebuah kejohanan. FIFA, di bawah Infantino, enggan mengenakan mekanisme sedemikian. Hasilnya adalah sebuah Piala Dunia di mana seorang perintis pengadilan ditolak di lapangan terbang, sebuah pasukan kebangsaan dipisahkan daripada kakitangannya, dan kesejagatan sukan global direndahkan menjadi aspirasi yang tiada siapa berkuasa sanggup menjamin.