Mengapa IMF mahu AS dan China kurangkan defisit secara beransur-ansur?

Amaran Tabung Kewangan Antarabangsa (IMF) berpusat pada satu kitaran yang saling menguatkan: defisit besar dan berpanjangan menambah hutang; kadar faedah yang tinggi pula menaikkan kos membiayai semula hutang itu; kemudian bil faedah yang semakin besar menjadikan defisit serta hutang masa depan bertambah lagi.

Sebab itu IMF menggesa pengukuhan fiskal — iaitu usaha mengurangkan defisit melalui gabungan langkah hasil dan perbelanjaan — yang meyakinkan serta beransur-ansur. Matlamatnya ialah memutuskan kitaran tersebut tanpa mengenakan kejutan penjimatan mendadak kepada ekonomi yang masih rapuh.

Hutang global meningkat lebih cepat daripada jangkaan

Hutang kerajaan kasar dunia hampir menyamai 94% daripada keluaran dalam negara kasar (KDNK) pada 2025. Berdasarkan hala tuju semasa, IMF menjangkakan ia mencapai 100% daripada KDNK pada 2029 — paras yang sebelum ini hanya dicatatkan selepas Perang Dunia Kedua. 615

Unjuran itu satu tahun lebih awal berbanding jangkaan IMF pada April 2025. Perbandingan dengan angka 2031 pula bergantung pada edisi atau tarikh unjuran terdahulu yang dirujuk. 1015

Paras 100% bukan bermaksud krisis pasti berlaku secara automatik. Namun, ia menunjukkan ruang kerajaan untuk menyerap kejutan ekonomi — seperti kemelesetan, kenaikan harga tenaga atau bencana — semakin sempit.

Mengapa Amerika Syarikat dan China menjadi tumpuan

Dua ekonomi terbesar dunia itu mempunyai pengaruh yang jauh lebih besar terhadap trajektori hutang global. IMF menyatakan peningkatan hutang dunia banyak didorong oleh China dan Amerika Syarikat. 711

Bagi Amerika Syarikat, IMF mengunjurkan defisit kerajaan am sekitar 7% hingga 8% daripada KDNK walaupun ekonomi beroperasi hampir pada kapasiti penuh. Hutang kasar kerajaan am AS pula dijangka mencecah 142% daripada KDNK pada 2031. 34

China turut berdepan defisit keseluruhan yang hampir 8% daripada KDNK, susulan pengembangan fiskal jangka pendek untuk menyokong permintaan domestik dalam keadaan tekanan deflasi. 34

Skala pinjaman kedua-dua negara menjadikan dasar fiskal mereka bukan sekadar isu domestik. Apabila negara yang penting secara sistemik terus meminjam secara besar-besaran, kesannya boleh merebak kepada kos pembiayaan dan risiko hutang di negara lain.

Bil faedah semakin mengehadkan pilihan belanjawan

Masalahnya bukan jumlah hutang semata-mata, tetapi harga untuk mengekalkannya. Kerajaan perlu membiayai semula bon dan obligasi matang pada kadar yang jauh lebih tinggi berbanding sebelum pandemik.

IMF melaporkan bayaran faedah global meningkat daripada sekitar 2% kepada hampir 3% daripada KDNK dunia dalam hanya empat tahun. 6

Di AS, hutang negara telah melepasi AS$40 trilion, manakala kos faedah tahunan melebihi AS$1 trilion. Ini menggambarkan bagaimana bayaran kepada pemegang hutang boleh mengambil ruang yang sepatutnya digunakan untuk keutamaan awam lain, termasuk pelaburan, perlindungan sosial atau perkhidmatan asas.

Defisit besar boleh menyukarkan usaha menurunkan inflasi

Dasar fiskal yang kekal longgar ketika sesebuah ekonomi hampir menggunakan kapasiti sepenuhnya boleh menambahkan tekanan permintaan dan seterusnya menyokong inflasi.

Dalam keadaan itu, bank pusat mungkin terpaksa mengekalkan kadar dasar lebih tinggi untuk tempoh lebih lama. Kesan lanjutannya jelas: kos pinjaman kerajaan meningkat, manakala pinjaman untuk isi rumah dan perniagaan juga menjadi lebih mahal. Pelaburan swasta boleh menjadi perlahan.

IMF menegaskan bahawa kadar faedah yang lebih tinggi dan sensitiviti pasaran yang meningkat terhadap berita fiskal telah mengecilkan ruang kerajaan untuk terus membiayai trajektori hutang semasa. 6

Kenaikan hasil bon AS boleh dirasai di seluruh dunia

Bon Perbendaharaan AS menjadi penanda aras penting dalam sistem kewangan global. Oleh itu, apabila hasil bon AS meningkat, kos pinjaman kerajaan dan syarikat di banyak negara turut cenderung naik.

Risiko ini lebih ketara bagi ekonomi sedang membangun yang mempunyai akses pembiayaan luar lebih terhad. IMF turut menyatakan bahawa kenaikan hasil bon di ekonomi maju memberi tekanan kepada keadaan pembiayaan negara lain.

Mengapa pelan itu mesti “meyakinkan”

Pasaran tidak hanya menilai jumlah hutang hari ini; pasaran juga menilai sama ada kerajaan mempunyai jalan yang realistik untuk mengawal hutang pada masa depan.

Pelan jangka sederhana yang jelas, dengan langkah hasil dan perbelanjaan yang benar-benar dilaksanakan, andaian ekonomi yang munasabah serta institusi fiskal yang kukuh, boleh mengurangkan ketidaktentuan. Ini berpotensi mengekang premium risiko dan kos pinjaman.

Sebaliknya, penangguhan pelarasan boleh menjadikan pasaran menuntut hasil lebih tinggi dengan lebih cepat. IMF mengingatkan bahawa kelewatan akan menjadikan usaha pembetulan pada masa depan lebih berat dan meningkatkan risiko pengukuhan fiskal tidak dapat dilakukan secara teratur.

Mengapa ia perlu dibuat secara beransur-ansur

IMF bukan menyeru kepada pemotongan perbelanjaan besar-besaran serta-merta. Penguncupan fiskal yang terlalu mendadak boleh melemahkan pertumbuhan, mengurangkan kutipan cukai dan dalam jangka pendek memburukkan nisbah hutang kepada KDNK.

Pendekatan yang lebih sesuai ialah pelarasan berfasa dan tersusun: melindungi pelaburan produktif serta isi rumah rentan, membaiki perbelanjaan yang tidak cekap, memperluas asas cukai, dan membiarkan dasar monetari memberi tumpuan kepada usaha mengembalikan inflasi kepada sasaran secara mampan.

Ringkasnya, IMF tidak mendakwa satu ambang hutang tertentu dengan sendirinya akan mencetuskan krisis. Sebaliknya, ia memberi amaran bahawa gabungan hutang yang sudah tinggi, defisit struktur yang besar, pembiayaan semula yang mahal, ketidaktentuan inflasi dan pasaran bon yang sangat saling berkait menjadikan tindakan lewat semakin berisiko — serta pembetulan terpaksa pada kemudian hari lebih menyakitkan.