Kemarau Serentak di Kawasan Pengeluar Gandum Boleh Menggandakan Harga Global

Kemarau besar-besaran boleh menaikkan harga gandum jauh melampaui kawasan ladang yang mula-mula mengalami kekurangan air. Satu kajian antarabangsa mendapati kekurangan air yang teruk (severe water scarcity, SWS) menerangkan kira-kira 74% turun naik tahunan harga gandum dunia antara 2000 hingga 2021. Berdasarkan hubungan antara kekurangan air dan harga, penyelidik menganggarkan harga purata gandum sekitar AS$273 setiap tan pada pemanasan global 2°C dan AS$364 setiap tan pada 3°C—angka terakhir itu kira-kira tiga kali ganda harga gandum dunia pada 2010 selepas diselaraskan dengan inflasi. 8

Dapatan ini tidak bermakna kemarau secara automatik menentukan setiap perubahan harga. Kos tenaga dan baja, stok simpanan, dasar perdagangan, konflik serta gangguan pengangkutan turut mempengaruhi pasaran gandum. Namun, kajian tersebut menunjukkan mengapa kemarau menjadi risiko ekonomi global apabila beberapa kawasan pengeluar atau pengeksport utama dilanda kekeringan pada masa yang sama.

Apa yang kajian temui tentang kemarau dan harga gandum

Kajian itu menggunakan SWS sebagai petunjuk yang mengambil kira keluasan geografi serta tempoh berlarutan kemarau ketika tanaman memerlukan air. Penemuan utamanya ialah keluasan kawasan penanaman gandum yang terdedah kepada SWS bergerak seiring dengan turun naik harga gandum dunia secara luar biasa rapat sepanjang 2000 hingga 2021. 38

Dalam keadaan sejarah, kira-kira 5% kawasan penanaman gandum dunia berdepan SWS pada tahun biasa. Dalam tahun yang sangat kering—termasuk 2000, 2010, 2012 dan 2020—bahagian kawasan terjejas meningkat melebihi 15%. 8

Perbezaan ini penting. Kemarau yang hanya melanda satu wilayah kadangkala boleh diimbangi oleh hasil tuaian dari kawasan lain. Tetapi kemarau serentak mengurangkan jumlah kawasan yang mampu menampung kehilangan pengeluaran, sekali gus mendedahkan pengimport dan pedagang kepada kejutan bekalan global.

Mengapa gandum lebih terdedah

Gandum merupakan komoditi yang banyak didagangkan di peringkat antarabangsa, manakala sebahagian besar bekalan dunia datang daripada kumpulan kawasan pengeksport yang agak tertumpu. Apabila kekurangan air melanda beberapa kawasan tersebut secara serentak, kerugian pengeluaran boleh diterjemahkan dengan pantas kepada kenaikan harga antarabangsa dan bil import makanan.

Risiko itu boleh menjadi lebih buruk apabila laluan perdagangan utama terganggu. Rusia dan Ukraine menyumbang kira-kira satu perempat daripada gandum dan barli yang didagangkan di seluruh dunia, manakala sekitar 40% perdagangan gandum dan bijirin kasar terdedah kepada laluan sempit perdagangan yang dikaji dalam satu analisis. 28

Kajian tersebut mendapati hubungan antara kekurangan air yang meluas dengan harga gandum jauh lebih kuat berbanding hubungan SWS dengan harga jagung. Tiada hubungan yang setanding ditemui bagi beras. Perbandingan ini perlu ditafsirkan dengan berhati-hati: bukti yang ada menunjukkan hubungan statistik yang kukuh, bukan satu-satunya mekanisme yang terbukti untuk menjelaskan semua perbezaan antara tanaman. Pendedahan gandum kepada perdagangan global serta kepekatan bekalan di kawasan pengeksport utama merupakan antara penjelasan yang munasabah mengapa harganya lebih sensitif. 3

Bagaimana harga boleh berubah pada pemanasan 2°C dan 3°C

Anggaran kajian itu meletakkan harga purata gandum dunia pada kira-kira AS$273 setiap tan dengan pemanasan 2°C dan AS$364 setiap tan dengan pemanasan 3°C. Anggaran 3°C itu kira-kira tiga kali ganda penanda aras harga gandum dunia pada 2010 selepas mengambil kira inflasi.

Angka tersebut ialah anggaran berdasarkan senario dan hubungan antara kemarau dengan harga. Ia bukan ramalan tepat bagi mana-mana tahun tertentu dan tidak bermaksud perubahan iklim menjadi satu-satunya punca kenaikan harga masa depan. 8

Kajian lain menunjukkan risiko yang berkaitan: dalam senario pemanasan 2°C, lonjakan harga pengguna yang pada masa ini berlaku kira-kira sekali setiap 20 tahun mungkin berlaku sekali setiap 17 tahun. 7 Lonjakan yang lebih kerap paling membebankan isi rumah dan negara yang menggunakan sebahagian besar belanjawan atau pendapatan tukaran asing mereka untuk mengimport makanan.

Risiko kemarau jangka panjang terhadap kawasan gandum

Unjuran iklim terdahulu mendapati bahawa, tanpa usaha pengurangan pelepasan di bawah laluan emisi tinggi, sehingga 60% kawasan penanaman gandum dunia hari ini boleh berdepan kejadian kekurangan air teruk secara serentak menjelang penghujung abad, berbanding kira-kira 15% pada masa ini. Usaha menstabilkan iklim yang sejajar dengan Perjanjian Paris boleh mengurangkan risiko itu dengan ketara, tetapi tidak menghapuskannya; kesan yang diunjurkan masih lebih tinggi daripada keadaan semasa. 5

Unjuran ini merujuk kepada bahagian tanah pertanian yang terdedah kepada kekurangan air secara serentak, bukannya kehilangan 60% pengeluaran gandum secara pasti. Hasil sebenar juga bergantung pada jenis benih, pengairan, pengurusan ladang, penyesuaian, perdagangan dan keupayaan mengalihkan pengeluaran ke kawasan lain.

Mengapa gangguan pasaran semasa turut penting

Kemarau akibat perubahan iklim hanyalah salah satu tekanan terhadap pasaran gandum. Konflik dan masalah logistik boleh menghasilkan tekanan bekalan yang sama walaupun keadaan tuaian bukan punca utama. Serangan terbaharu terhadap infrastruktur bijirin di Laut Hitam telah mengganggu penghantaran, meningkatkan risiko keselamatan makanan bagi pengimport utama dan menaikkan harga hadapan gandum penanda aras di Chicago lebih 17% sejak awal Julai dalam laporan yang dirujuk.

Gabungan kejutan iklim dan gangguan pengangkutan lebih berbahaya berbanding setiap risiko secara berasingan. Apabila kemarau mengurangkan bekalan yang tersedia dan pelabuhan atau laluan perkapalan yang rosak mengehadkan jumlah yang boleh dihantar, pengimport mempunyai lebih sedikit pilihan alternatif dan harga boleh bertindak balas dengan lebih mendadak.

Kemarau ialah isu keselamatan makanan antarabangsa

Pengajaran lebih luas daripada kajian ini ialah kemarau di kawasan gandum tidak seharusnya dilihat sebagai himpunan krisis pertanian tempatan semata-mata. Kejutan pengeluaran yang berlaku serentak boleh merebak melalui perdagangan, stok simpanan, rangkaian pengangkutan dan harga pengguna.

Mengurangkan risiko ini memerlukan dua pendekatan serentak: mengurangkan pelepasan untuk mengehadkan peningkatan kekurangan air, serta membuat persediaan menghadapi gangguan iklim yang tidak lagi dapat dielakkan sepenuhnya. Pengeluaran yang lebih berdaya tahan, laluan perdagangan yang boleh dipercayai, stok mencukupi dan sokongan untuk negara yang bergantung kepada import semuanya boleh membantu mengurangkan kesan kemarau serentak.

Bukti yang ada menyokong supaya langkah-langkah ini dijadikan sebahagian daripada dasar pasaran antarabangsa dan keselamatan makanan—bukan sekadar strategi penyesuaian di peringkat ladang. 35