Buyback bon AS meningkat: Mengapa dolar jatuh, hasil bon susut dan yen mengukuh

Apa yang berlaku kepada pasaran?

Keputusan Perbendaharaan Amerika Syarikat untuk memperbesar pembelian balik bon jangka panjang segera membantu meredakan hasil bon di bahagian hujung panjang keluk hasil. Apabila hasil bon AS menurun, aset berdenominasi dolar menjadi sedikit kurang menarik kepada pelabur antarabangsa dari segi pulangan, lalu dolar turut melemah.

Indeks dolar susut 0.75% kepada 98.90. Pada masa sama, yen mengukuh kepada sekitar 159.32 yen bagi setiap dolar, menjauhi paras penting 160.

Mengapa Perbendaharaan AS bertindak?

Perbendaharaan menaikkan had operasi pembelian balik bagi sekuriti jangka panjang daripada AS$2 bilion kepada sekurang-kurangnya AS$4 bilion bagi setiap operasi. Perubahan itu berkuat kuasa dari 9 September hingga 4 November.

Langkah tersebut diumumkan sehari selepas hasil bon kerajaan AS 30 tahun melepasi 5.30%, paras yang menghampiri paras tertinggi dalam kira-kira 19 tahun. Lonjakan itu berlaku ketika pelabur menjual bon jangka panjang secara meluas, didorong kebimbangan terhadap peningkatan hutang kerajaan dan bekalan bon yang besar.

Alasan rasmi Perbendaharaan ialah untuk menyokong kecairan dalam bon jangka panjang yang mempunyai “sokongan pasaran yang kukuh”. Dalam erti kata mudah, kerajaan mahu memastikan urus niaga bon besar boleh dilakukan dengan lebih lancar dan mengurangkan tekanan jualan yang terlalu pantas.

Saiz pembelian balik itu kecil berbanding keseluruhan pasaran bon Perbendaharaan AS. Namun, pengumuman tersebut memberi isyarat bahawa pihak berkuasa tidak selesa dengan kepantasan dan skala kenaikan hasil bon jangka panjang.

Bagaimana Deutsche Bank mentafsir langkah itu?

Penganalisis Deutsche Bank, George Saravelos, menyifatkan tindakan berkenaan sebagai sesuatu yang menyerupai “Operation Twist” — istilah yang lazimnya merujuk kepada usaha pihak berkuasa mempengaruhi bentuk keluk hasil dengan mengurangkan bekalan bon jangka panjang yang berada di pasaran.

Beliau turut menggambarkannya sebagai bentuk “penindasan kewangan lembut”: campur tangan kerajaan untuk mengehadkan kos pinjaman jangka panjang, dan bukannya membiarkan pasaran menentukan kos tersebut sepenuhnya. Ini ialah tafsiran analitis Deutsche Bank, bukan pengesahan bahawa Perbendaharaan atau Rizab Persekutuan secara rasmi melaksanakan dasar sedemikian.

Logiknya ialah Perbendaharaan mungkin perlu menerbitkan lebih banyak bil Perbendaharaan — instrumen hutang jangka pendek — untuk membiayai usaha mengurangkan tempoh matang purata hutang yang berada di pasaran. Jika kerajaan lebih bergantung pada pembiayaan jangka pendek dan kurang menawarkan bon jangka panjang, tempoh matang efektif pembiayaannya menjadi lebih pendek.

Pada pandangan Deutsche Bank, keadaan itu boleh mengurangkan daya tarikan bon Perbendaharaan jangka panjang kepada pelabur asing dan menjadi faktor negatif kepada dolar dalam jangka struktur. Namun, kesan tersebut mungkin berbeza daripada kesan segera program berkenaan, iaitu menstabilkan pasaran bon dan menurunkan hasil.

Langkah itu juga boleh merumitkan tugas Rizab Persekutuan. Jika Perbendaharaan sendiri membantu menekan hasil bon jangka panjang, bank pusat mungkin perlu mengekalkan pendirian lebih ketat untuk memastikan keadaan kewangan tidak terlalu longgar serta mengekalkan keyakinan terhadap usaha membendung inflasi. Tetapi ini kekal sebagai kemungkinan analitis; bukti yang diberikan tidak membuktikan setiap unsur pandangan Deutsche Bank sebagai hasil dasar yang pasti.

Apa maknanya untuk hasil bon dan dolar selepas ini?

Pasaran masih menunggu minit mesyuarat Jawatankuasa Pasaran Terbuka Persekutuan, atau FOMC — badan yang menetapkan dasar kadar faedah AS. Beberapa pegawai dikatakan bersedia menaikkan kadar jika inflasi tidak terus menurun. Jika minit itu dibaca sebagai hawkish, hasil bon boleh meningkat semula dan dolar mendapat sokongan buat sementara.

Pada masa yang sama, Pengerusi Rizab Persekutuan Kevin Warsh menegaskan kepentingan kestabilan harga tetapi memberikan sedikit panduan tentang cara bank pusat akan bertindak. Kekurangan panduan ke hadapan itu menyebabkan pelabur kurang pasti tentang tindak balas bank pusat terhadap inflasi, pertumbuhan dan kenaikan hasil bon.

Harga minyak yang kekal pada paras tertinggi dalam tiga minggu susulan ketegangan di Timur Tengah turut menambah risiko inflasi. Jika minyak terus mahal, hasil bon jangka panjang boleh kekal tinggi dan tugas Rizab Persekutuan menjadi lebih sukar.

Justeru, terdapat dua kuasa yang bertentangan. Inflasi dan minyak yang tinggi boleh mengekalkan tekanan menaik terhadap hasil bon. Sebaliknya, tanda-tanda pertumbuhan ekonomi yang lebih perlahan — atau kegagalan Rizab Persekutuan melaksanakan kenaikan kadar yang telah dijangka pasaran — boleh menolak hasil bon lebih rendah dan memanjangkan kelemahan dolar.

Dalam senario kedua, program pembelian balik Perbendaharaan menguatkan lagi hujah bearish terhadap dolar kerana ia membantu mengehadkan hasil bon jangka panjang dan mengurangkan sokongan pulangan kepada mata wang AS. Yen pula berpotensi menjadi antara penerima manfaat, selain mendapat sokongan tersendiri daripada campur tangan AS-Jepun baru-baru ini untuk mengukuhkan mata wang Jepun.

Kesimpulan

Pembelian balik yang lebih besar bukanlah penyelesaian menyeluruh kepada masalah hutang atau tekanan jualan bon AS. Buat masa ini, ia lebih kepada langkah sokongan kecairan yang berjaya menenangkan bahagian jangka panjang pasaran dan menekan hasil bon.

Kesan pasaran yang lebih berpanjangan bergantung pada sama ada inflasi reda, ekonomi AS kehilangan momentum dan Rizab Persekutuan memilih untuk menaikkan kadar atau mengekalkan pendirian ketat. Jika hasil bon terus turun, kelebihan kadar faedah dolar akan mengecil dan yen berpeluang mengukuh lagi.