Apabila Mythos mengendalikan setiap sasaran secara berasingan dalam sesi 24 jam, kadarnya meningkat kepada 35.1%. Namun, prestasi mengikut sasaran sangat tidak sekata — daripada 0% hingga 90%. Oleh itu, angka keseluruhan tersebut tidak wajar ditafsirkan sebagai bukti bahawa Claude sentiasa mahir untuk semua jenis sasaran.

Apa yang berlaku di makmal?

Daripada 1,320 protein yang direka dan diuji, 354 mengikat sasaran yang dimaksudkan, bersamaan kadar keseluruhan 26.8%. Hanya sasaran MBP tidak menghasilkan sebarang pengikat.

Adaptyv Bio menerima reka bentuk itu tanpa mengetahui asalnya, mensintesis DNA, menghasilkan protein dan mengukur ikatan menggunakan kaedah resonans plasmon permukaan. Ujian tersebut turut menggunakan ulangan dan kawalan kualiti. Twist Bioscience pula menghasilkan serta menguji reka bentuk secara berasingan.

Ini merupakan pengesahan yang lebih bermakna berbanding penanda aras komputer semata-mata. Tetapi ia tetap hanya mengesahkan bahawa protein berkenaan boleh mengikat sasaran — bukan bahawa ia berkesan sebagai ubat.

Bagaimana Claude menjalankan tugasan itu?

Seorang pakar reka bentuk protein menyediakan arahan awal kira-kira 30,000 token. Selepas itu, dengan campur tangan manusia yang minimum, Claude:

• mengkaji sasaran protein;
• memilih tapak yang sesuai untuk ikatan;
• memanggil dan menyelaraskan alat awam khusus untuk ramalan struktur serta reka bentuk protein;
• menghasilkan calon protein; dan
• menapis serta menyusun calon berdasarkan keputusan yang diramalkan.

Kempen itu menggunakan beberapa sasaran penanda aras yang telah diketahui dalam bidang berkenaan, selain dua sasaran pertandingan yang lebih baharu. Pemilihan ini bertujuan mengurangkan kemungkinan keputusan sekadar mengulang contoh yang sudah biasa kepada model.

Keputusan yang paling menonjol

Anthropic melaporkan bahawa sekurang-kurangnya enam sasaran menghasilkan pengikat berafiniti tinggi, manakala keputusan bagi sekurang-kurangnya empat sasaran menyamai atau mengatasi afiniti yang pernah dilaporkan sebelum ini. Sesetengah reka bentuk terbaik dikatakan mengikat beberapa kali lebih kuat berbanding keputusan terbaik yang diterbitkan sebelum ini.

Bagi sasaran RBX1, kadar kejayaan yang dilaporkan Claude ialah kira-kira 40%, berbanding 3.7% dalam kalangan peserta pertandingan terdahulu. Anthropic juga berkata reka bentuk Claude mengatasi reka bentuk pemenang pertandingan sebelumnya.

“Pengikat” bukan bermaksud “ubat”

Protein pengikat ialah protein kecil yang direka untuk melekat pada sasaran tertentu. Ia boleh menjadi asas kepada ubat, alat diagnostik atau reagen penyelidikan.

Namun, keupayaan mengikat sahaja tidak membuktikan bahawa protein itu:

• cukup selektif terhadap sasaran yang betul;
• menghasilkan kesan biologi yang dikehendaki;
• stabil dalam badan;
• boleh dihantar ke lokasi yang diperlukan;
• mempunyai profil farmakokinetik yang sesuai;
• tidak mencetuskan tindak balas imun atau toksik; atau
• boleh dihasilkan secara ekonomik dalam skala besar.

Anthropic sendiri menggambarkan eksperimen ini sebagai kerja pada peringkat awal pembangunan ubat, bukannya sistem penemuan ubat yang lengkap.

Kritikan terhadap tuntutan Anthropic

Martin Shkreli berhujah bahawa sebahagian nilai afiniti yang dilaporkan terlalu rendah untuk menyokong gambaran besar mengenai aplikasi farmaseutikal. Beliau juga mengkritik tumpuan eksperimen terhadap sasaran luar sel, yang biasanya lebih mudah dicapai oleh protein pengikat, berbanding sasaran sukar di dalam sel.

Kritikan itu menekankan batasan penting, walaupun ia tidak membatalkan dapatan terukur bahawa banyak protein yang direka Claude benar-benar mengikat sasaran masing-masing.

Cita-cita lebih besar dalam pembangunan ubat

Anthropic melihat reka bentuk protein pengikat dan analisis data kimia sebagai sebahagian daripada usaha lebih besar untuk membina aliran kerja pelbagai modal yang boleh mempercepatkan pembangunan ubat. Syarikat itu juga menyatakan bahawa banyak halangan yang masih ada berkaitan operasi dan dasar, bukan semata-mata kemampuan model.

Keupayaan sains hayat paling canggihnya kini masih dihadkan. Anthropic berkata ia berhasrat mewujudkan program akses untuk saintis yang disaring, manakala Opus 5 merupakan model yang paling berkuasa dan tersedia secara umum untuk tugasan sains hayat.

Mengapa keselamatan menjadi isu?

Aliran kerja autonomi yang mempercepatkan reka bentuk protein untuk tujuan perubatan juga boleh mengurangkan kepakaran dan masa yang diperlukan untuk kerja biologi berbahaya. Sebab itu Anthropic mengehadkan tugasan penyelidikan biologi lanjutan pada model paling canggihnya dan memberi isyarat bahawa akses terkawal atau disaring lebih sesuai berbanding pelepasan terbuka.

Cabaran tadbir urusnya adalah untuk membolehkan penyelidikan terapeutik yang sah tanpa membantu kejuruteraan patogen, kerja berkaitan toksin atau aktiviti biologi dwiguna yang lain.

Kesimpulan

Eksperimen ini menunjukkan bahawa Claude sangat berkesan dalam menyelaraskan alat reka bentuk protein yang sedia ada dan menghasilkan kadar ikatan makmal yang jelas melebihi penanda aras biasa. Ia juga menunjukkan bahawa model AI boleh mengurus sebahagian besar aliran kerja awal dengan campur tangan manusia yang minimum.

Tetapi Claude belum mencipta ubat secara autonomi. Eksperimen itu belum menyelesaikan masalah sasaran di dalam sel, keberkesanan terapeutik, keselamatan, penghantaran atau laluan panjang eksperimen dan kawal selia yang diperlukan sebelum sesuatu pengikat boleh menjadi ubat sebenar.

Apabila Mythos mengendalikan setiap sasaran secara berasingan dalam sesi 24 jam, kadarnya meningkat kepada 35.1%. Namun, prestasi mengikut sasaran sangat tidak sekata — daripada 0% hingga 90%. Oleh itu, angka keseluruhan tersebut tidak wajar ditafsirkan sebagai bukti bahawa Claude sentiasa mahir untuk semua jenis sasaran.

Apa yang berlaku di makmal?

Daripada 1,320 protein yang direka dan diuji, 354 mengikat sasaran yang dimaksudkan, bersamaan kadar keseluruhan 26.8%. Hanya sasaran MBP tidak menghasilkan sebarang pengikat.

Adaptyv Bio menerima reka bentuk itu tanpa mengetahui asalnya, mensintesis DNA, menghasilkan protein dan mengukur ikatan menggunakan kaedah resonans plasmon permukaan. Ujian tersebut turut menggunakan ulangan dan kawalan kualiti. Twist Bioscience pula menghasilkan serta menguji reka bentuk secara berasingan.

Ini merupakan pengesahan yang lebih bermakna berbanding penanda aras komputer semata-mata. Tetapi ia tetap hanya mengesahkan bahawa protein berkenaan boleh mengikat sasaran — bukan bahawa ia berkesan sebagai ubat.

Bagaimana Claude menjalankan tugasan itu?

Seorang pakar reka bentuk protein menyediakan arahan awal kira-kira 30,000 token. Selepas itu, dengan campur tangan manusia yang minimum, Claude:

• mengkaji sasaran protein;
• memilih tapak yang sesuai untuk ikatan;
• memanggil dan menyelaraskan alat awam khusus untuk ramalan struktur serta reka bentuk protein;
• menghasilkan calon protein; dan
• menapis serta menyusun calon berdasarkan keputusan yang diramalkan.

Kempen itu menggunakan beberapa sasaran penanda aras yang telah diketahui dalam bidang berkenaan, selain dua sasaran pertandingan yang lebih baharu. Pemilihan ini bertujuan mengurangkan kemungkinan keputusan sekadar mengulang contoh yang sudah biasa kepada model.

Keputusan yang paling menonjol

Anthropic melaporkan bahawa sekurang-kurangnya enam sasaran menghasilkan pengikat berafiniti tinggi, manakala keputusan bagi sekurang-kurangnya empat sasaran menyamai atau mengatasi afiniti yang pernah dilaporkan sebelum ini. Sesetengah reka bentuk terbaik dikatakan mengikat beberapa kali lebih kuat berbanding keputusan terbaik yang diterbitkan sebelum ini.

Bagi sasaran RBX1, kadar kejayaan yang dilaporkan Claude ialah kira-kira 40%, berbanding 3.7% dalam kalangan peserta pertandingan terdahulu. Anthropic juga berkata reka bentuk Claude mengatasi reka bentuk pemenang pertandingan sebelumnya.

“Pengikat” bukan bermaksud “ubat”

Protein pengikat ialah protein kecil yang direka untuk melekat pada sasaran tertentu. Ia boleh menjadi asas kepada ubat, alat diagnostik atau reagen penyelidikan.

Namun, keupayaan mengikat sahaja tidak membuktikan bahawa protein itu:

• cukup selektif terhadap sasaran yang betul;
• menghasilkan kesan biologi yang dikehendaki;
• stabil dalam badan;
• boleh dihantar ke lokasi yang diperlukan;
• mempunyai profil farmakokinetik yang sesuai;
• tidak mencetuskan tindak balas imun atau toksik; atau
• boleh dihasilkan secara ekonomik dalam skala besar.

Anthropic sendiri menggambarkan eksperimen ini sebagai kerja pada peringkat awal pembangunan ubat, bukannya sistem penemuan ubat yang lengkap.

Kritikan terhadap tuntutan Anthropic

Martin Shkreli berhujah bahawa sebahagian nilai afiniti yang dilaporkan terlalu rendah untuk menyokong gambaran besar mengenai aplikasi farmaseutikal. Beliau juga mengkritik tumpuan eksperimen terhadap sasaran luar sel, yang biasanya lebih mudah dicapai oleh protein pengikat, berbanding sasaran sukar di dalam sel.

Kritikan itu menekankan batasan penting, walaupun ia tidak membatalkan dapatan terukur bahawa banyak protein yang direka Claude benar-benar mengikat sasaran masing-masing.

Cita-cita lebih besar dalam pembangunan ubat

Anthropic melihat reka bentuk protein pengikat dan analisis data kimia sebagai sebahagian daripada usaha lebih besar untuk membina aliran kerja pelbagai modal yang boleh mempercepatkan pembangunan ubat. Syarikat itu juga menyatakan bahawa banyak halangan yang masih ada berkaitan operasi dan dasar, bukan semata-mata kemampuan model.

Keupayaan sains hayat paling canggihnya kini masih dihadkan. Anthropic berkata ia berhasrat mewujudkan program akses untuk saintis yang disaring, manakala Opus 5 merupakan model yang paling berkuasa dan tersedia secara umum untuk tugasan sains hayat.

Mengapa keselamatan menjadi isu?

Aliran kerja autonomi yang mempercepatkan reka bentuk protein untuk tujuan perubatan juga boleh mengurangkan kepakaran dan masa yang diperlukan untuk kerja biologi berbahaya. Sebab itu Anthropic mengehadkan tugasan penyelidikan biologi lanjutan pada model paling canggihnya dan memberi isyarat bahawa akses terkawal atau disaring lebih sesuai berbanding pelepasan terbuka.

Cabaran tadbir urusnya adalah untuk membolehkan penyelidikan terapeutik yang sah tanpa membantu kejuruteraan patogen, kerja berkaitan toksin atau aktiviti biologi dwiguna yang lain.

Kesimpulan

Eksperimen ini menunjukkan bahawa Claude sangat berkesan dalam menyelaraskan alat reka bentuk protein yang sedia ada dan menghasilkan kadar ikatan makmal yang jelas melebihi penanda aras biasa. Ia juga menunjukkan bahawa model AI boleh mengurus sebahagian besar aliran kerja awal dengan campur tangan manusia yang minimum.

Tetapi Claude belum mencipta ubat secara autonomi. Eksperimen itu belum menyelesaikan masalah sasaran di dalam sel, keberkesanan terapeutik, keselamatan, penghantaran atau laluan panjang eksperimen dan kawal selia yang diperlukan sebelum sesuatu pengikat boleh menjadi ubat sebenar.