Korea Selatan berdepan dilema: Pelaburan cip AI bernilai 800 trilion won bertembung dengan minggu kerja 52 jam

Kisah jurutera di Hwaseong

Satu rencana pendapat South China Morning Post yang diterbitkan pada 30 Julai menggambarkan seorang jurutera tanpa nama di Hwaseong — antara pusat utama industri semikonduktor Korea Selatan — bekerja selepas tengah malam.

Di skrin komputernya, satu corak kecacatan pada cip mula kelihatan. Jika dikesan ketika itu juga, masalah berkenaan berpotensi menjimatkan masa pemprosesan wafer selama seminggu. Jurutera itu hampir menemui penyelesaian, tetapi terpaksa meninggalkan tempat kerja kerana had waktu yang ditetapkan undang-undang .

Kisah tersebut menjadi gambaran mudah tentang konflik yang lebih besar. Dalam kerja kejuruteraan tradisional, produktiviti sering dikaitkan dengan jumlah jam bekerja. Tetapi dalam era AI, satu pandangan tepat pada masanya — seperti mengenal pasti corak kecacatan atau melaraskan hasil pengeluaran — boleh menghasilkan nilai yang jauh lebih besar daripada ukuran masa di pejabat .

Persoalannya bukan semata-mata sama ada seseorang bekerja 10 atau 12 jam. Persoalannya ialah sama ada sistem berdasarkan jam masih mampu mengukur nilai kerja apabila AI membantu seorang jurutera menyelesaikan masalah yang sebelum ini memerlukan satu pasukan selama berminggu-minggu.

Cadangan pengecualian mula mengubah pendirian politik

Parti Demokrat Korea dan kerajaan kini sedang mempertimbangkan kelonggaran terhadap beberapa peraturan buruh di “zon mega khas”, termasuk kawasan hab semikonduktor Honam .

Antara cadangan utama ialah pengecualian golongan profesional berpendapatan tinggi, atau “white-collar exemption”. Di bawah cadangan yang sedang dibincangkan, pengurus dan kakitangan R&D tertentu — termasuk mereka dalam kelompok 3 peratus teratas dari segi pendapatan — mungkin dikecualikan daripada had 52 jam seminggu. Mereka juga berkemungkinan tidak tertakluk kepada bayaran tambahan kerja lebih masa, malam dan cuti, serta beberapa peruntukan rehat dan cuti berkanun .

Cadangan lain termasuk melonggarkan sekatan terhadap pekerja sementara dan pekerja yang ditempatkan melalui agensi, selain membenarkan sistem waktu kerja yang lebih fleksibel di seluruh zon mega .

Perubahan ini penting kerana Parti Demokrat sebelum ini menentang pengecualian umum bagi pekerja R&D industri cip. Kini, sokongan terhadap projek mega kerajaan mendorong parti itu mencari jalan untuk memberikan kelonggaran khusus kepada sektor strategik seperti semikonduktor .

Rang undang-undang mahu pengecualian diperluas ke seluruh negara

Perdebatan itu tidak terhad kepada Honam. Ahli Parlimen Koh Dong-jin daripada Parti Kuasa Rakyat, bekas ketua eksekutif Samsung Electronics, memfailkan rang undang-undang pada 31 Julai untuk mengecualikan semua pekerja R&D semikonduktor di seluruh Korea Selatan daripada had kerja 52 jam .

Langkah tersebut mencerminkan hujah industri bahawa pengecualian berdasarkan wilayah sahaja boleh menyebabkan ketidaksamarataan antara pekerja atau syarikat di kawasan berlainan. Sebelum ini, majlis penasihat sains dan teknologi kepada presiden juga mencadangkan kelonggaran terhad untuk syarikat pemula serta firma dalam teknologi strategik negara .

Namun, belum ada keputusan muktamad tentang bentuk pengecualian itu — sama ada ia hanya melibatkan zon mega, pekerja R&D berkemahiran tinggi, golongan berpendapatan tertentu atau seluruh industri.

Hujah industri: AI memerlukan ruang untuk “kerja mendalam”

Industri semikonduktor mengemukakan dua hujah utama.

Pertama, mereka berkata Korea Selatan menghadapi persaingan daripada Amerika Syarikat, China, Taiwan dan Jepun, yang menurut pihak industri tidak mempunyai had keras setara terhadap waktu R&D cip. Mereka bimbang penemuan yang boleh berlaku pada waktu malam di pusat teknologi seperti Hsinchu atau Austin tidak dapat berlaku di Hwaseong kerana jurutera terpaksa berhenti bekerja .

Kedua, AI menjadikan nilai kerja lebih tertumpu pada detik-detik tertentu. Larian latihan model, corak kecacatan yang muncul secara tiba-tiba atau idea untuk meningkatkan hasil pengeluaran mungkin tidak muncul mengikut jadual 9 pagi hingga 5 petang.

Dari perspektif ini, memaksa jurutera berhenti tepat ketika masalah hampir diselesaikan boleh menyebabkan kos kelewatan yang besar — bukan kerana mereka kurang bekerja, tetapi kerana sistem tidak membenarkan mereka meneruskan kerja ketika tumpuan dan maklumat yang diperlukan berada pada tahap paling tinggi.

Hujah pekerja: fleksibiliti boleh bertukar menjadi tekanan

Kesatuan sekerja dan kumpulan masyarakat sivil pula melihat cadangan itu sebagai langkah penyahkawalseliaan yang mengorbankan hak pekerja demi daya saing industri .

Mereka menyifatkan zon mega berkenaan sebagai “makmal buruh” — tempat peraturan waktu kerja diuji dan dilonggarkan bagi memenuhi keperluan syarikat. Kebimbangan utama mereka ialah “persetujuan” pekerja untuk bekerja lebih lama mungkin tidak benar-benar bebas apabila ia menjadi syarat tidak rasmi untuk mengekalkan pekerjaan atau kemajuan kerjaya .

Bagi golongan ini, had 52 jam bukan sekadar halangan birokrasi. Ia diwujudkan untuk melindungi kesihatan, masa rehat dan kehidupan di luar tempat kerja. Jika pengecualian diberikan kepada pekerja berpendapatan tinggi atau berkemahiran tinggi, tekanan kerja mungkin akhirnya merebak kepada kumpulan pekerja lain dalam rantaian bekalan cip.

Konflik sebenar: mengukur nilai kerja dalam era AI

Pertikaian Korea Selatan bukan sekadar pertentangan antara syarikat teknologi dan undang-undang buruh. Ia mencerminkan persoalan yang semakin penting dalam ekonomi AI: adakah nilai kerja masih wajar diukur berdasarkan jumlah jam?

Pihak industri melihat had 52 jam sebagai terlalu seragam untuk kerja R&D yang kadangkala bergantung pada penemuan tidak dijangka. Kumpulan buruh pula bimbang hujah tentang “detik penting” digunakan untuk menormalkan kerja berlebihan.

Korea Selatan kini cuba melakukan dua perkara pada masa yang sama: melabur ratusan trilion won untuk memenangi perlumbaan cip AI dan mengekalkan perlindungan buruh yang mengehadkan waktu kerja. Penyelesaian akhirnya mungkin memerlukan lebih daripada sekadar menghapuskan had jam — termasuk jaminan rehat, bayaran yang adil, persetujuan sebenar pekerja dan pengawasan supaya fleksibiliti tidak menjadi nama baharu untuk bekerja tanpa henti.