MOU AS-Iran: Teks Akhir Dimeterai, Tapi Jurang Tafsiran Masih Luas

Meskipun terdapat kejayaan yang optimistik ini, jurang perbezaan yang besar berterusan antara tafsiran kedua-dua negara terhadap perjanjian itu, didorong oleh pendirian awam dan tentangan domestik golongan pelampau di kedua-dua belah pihak . Perjanjian ini sama sekali bukanlah suatu perdamaian menyeluruh; ia adalah wadah yang rapuh bagi satu himpunan isu teras yang masih sangat dipertikaikan.

Rangka Kerja Berasaskan Prestasi Sebagai Teras MOU

MOU ini direka bentuk sebagai rangka kerja berasaskan prestasi. Daripada pertukaran konsesi secara pendahuluan, pendirian AS mengaitkan pelepasan sekatan dan pembebasan aset kewangan secara langsung dengan tindakan yang boleh disahkan oleh Iran di lapangan . Komponen teras perjanjian yang dipersetujui secara awam termasuk:

• Pelanjutan 60 hari gencatan senjata sedia ada untuk membolehkan rundingan perjanjian penamat perang yang kekal .
• Pembukaan semula segera Selat Hormuz tanpa tol, iaitu titik tumpu utama untuk bekalan tenaga global .
• Penarikan balik sekatan laut AS di pelabuhan Iran dalam tempoh 30 hari selepas menandatangani .
• Penubuhan rangka kerja untuk menguruskan rizab uranium diperkaya Iran, dengan sebarang komitmen nuklear yang mengikat ditunda kepada perjanjian akhir berikutnya .

Seorang pegawai kanan pentadbiran AS memberikan perjanjian ini peluang 80% hingga 85% untuk ditandatangani, tetapi memberi amaran bahawa golongan pelampau Iran masih berusaha untuk menggagalkan kejayaan ini .

Pertarungan Utama: Akses Segera vs Berfasa Kepada Aset Beku

Titik pertikaian paling hangat adalah mengenai masa pelepasan sekatan dan pembebasan aset Iran yang dibekukan. Kedua-dua belah pihak beroperasi dengan pendirian yang pada dasarnya tidak serasi.

Pendirian Iran: Perunding Iran, yang diketuai oleh tokoh seperti Timbalan Menteri Luar Kazem Gharibabadi, telah berterus terang: sekurang-kurangnya 50% daripada aset asing Iran yang dibekukan—iaitu paras minimum $12 bilion—mesti dikeluarkan serta-merta sebaik sahaja MOU ditandatangani . Baki dana, yang merupakan sebahagian daripada jumlah angka yang didakwa Tehran sebagai $24 bilion, mesti dibebaskan dalam masa 60 hari . Tuntutan ini bukanlah satu taktik rundingan tetapi merupakan prasyarat yang tidak boleh dirunding dari perspektif Tehran .

Pendirian AS: Washington secara mutlak menolak idea pembebasan dana secara pendahuluan. Pegawai AS menegaskan bahawa pelepasan sekatan, termasuk sebarang akses kepada aset yang dibekukan, akan distrukturkan secara berfasa berdasarkan kepatuhan Iran yang disahkan . Seorang pegawai kanan pentadbiran berkata dengan jelas, "pihak Iran tidak menerima sebarang wang tunai, dan tiada pelepasan sekatan pendahuluan ditawarkan" . AS telah mencadangkan mekanisme kemanusiaan, yang mungkin diuruskan dengan bantuan Qatar, boleh membenarkan Iran akses kepada sebahagian dana untuk pembelian yang tidak dikenakan sekatan, tetapi ini sangat jauh berbanding tuntutan Tehran .

Naratif Bersaing: Kisah Dua Perjanjian

Selain daripada perebutan aset, pegawai AS dan Iran secara terbuka memperihalkan dua perjanjian yang berbeza, mewujudkan kekeliruan dan ketidakpercayaan.

• Skop Perjanjian: Pegawai AS menyifatkan perjanjian interim yang sempit, tertumpu ketat kepada gencatan senjata dan pembukaan semula Selat Hormuz . Walau bagaimanapun, draf terbitan Iran yang dibocorkan oleh Agensi Berita Mehr yang bersekutu dengan golongan pelampau menggambarkan situasi yang sangat maksimum. Ia menyeru pembebasan aset $24 bilion, pelan pembinaan semula yang dibiayai AS bernilai sekurang-kurangnya $300 bilion, malah menegaskan Iran mengekalkan "pengurusan" Selat Hormuz .
• Pengecualian Isu Utama: Yang ketara, teks draf MOU dilaporkan tidak menyentuh program peluru berpandu balistik Iran atau sokongannya terhadap proksi serantau seperti Hizbullah . Iran telah berkeras agar topik-topik ini dikecualikan daripada perjanjian interim, manakala AS telah berusaha untuk memasukkannya dalam agenda rundingan susulan . Edaran draf maksimum oleh saluran yang bergabung dengan IRGC menunjukkan ia adalah taktik tekanan golongan pelampau yang bertujuan mengunci kedudukan ekstrem sebelum sebarang pemeteraian akhir .

Prasyarat Lubnan: Bagaimana Hizbullah Menjadikan MOU Sebagai Tebusan

Walaupun kompromi mengenai aset ditemui, masalah berasingan yang kelihatan sukar diatasi menghalang laluan ke arah pemeteraian. Iran telah mengisytiharkan gencatan senjata di Lubnan sebagai syarat yang tidak boleh dirunding untuk memuktamadkan sebarang perjanjian dengan AS .

Syarat ini tidak dipenuhi buat masa ini. Pada 4 Jun, pemimpin Hizbullah, Naim Qassem, secara rasmi menolak perjanjian gencatan senjata yang diusahakan AS antara Israel dan Lubnan, dengan mengatakan perjanjian itu berat sebelah dan memerlukan pejuangnya menyerah diri . Beliau menuntut pengunduran penuh tentera Israel dari seluruh wilayah Lubnan . Penolakan itu serta-merta meruntuhkan gencatan senjata yang rapuh, dengan permusuhan kembali tercetus antara tentera Israel dan Hizbullah .

Ini secara langsung menjejaskan keupayaan Iran untuk memenuhi prasyaratnya dan menyebabkan MOU AS-Iran tergantung. Selagi medan Lubnan masih aktif, Iran boleh menggunakannya untuk melengahkan proses, sambil menghadapi risiko diseret secara langsung ke dalam konflik yang lebih luas .

Pasukan Pengantara: Peranan Pakistan dan Qatar

Proses ini terus bertahan hasil daripada pasukan pengantaraan dua negara yang aktif.

• Pakistan telah muncul sebagai broker utama, dengan Perdana Menteri Shehbaz Sharif mengambil peranan peribadi dan awam dalam mendapatkan teks akhir . Ketua tentera Pakistan juga terlibat secara langsung, menghubungi Naib Presiden AS, Vance, beberapa kali dalam satu hari semasa fasa kritikal .
• Qatar telah memainkan peranan sokongan yang penting, terutamanya dalam perbincangan sekitar mekanisme kemanusiaan yang berpotensi untuk dana beku dan menjadi tuan rumah rundingan langsung .

Kementerian Luar Iran telah mengiktiraf secara terbuka pengantaraan kedua-dua negara, walaupun sambil menuduh Washington melakukan tindakan yang menjejaskan proses diplomatik . Diplomasi ulang-alik yang sengit telah meletakkan beban geopolitik yang besar kepada Islamabad dan Doha, yang kejayaannya boleh membawa kepada Hadiah Nobel Keamanan, tetapi kegagalannya boleh menjadi malapetaka.