Bagi kerajaan Teluk, desakan untuk menangguhkan serangan didorong oleh kebimbangan strategik dan ekonomi. Peningkatan konflik tentera boleh menarik rantau ini ke dalam konflik yang lebih luas dan mengancam laluan perkapalan minyak yang penting kepada ekonomi global. Oleh itu, negara-negara Teluk mendesak Washington untuk mengutamakan diplomasi sebelum menggunakan kekerasan.

Diplomasi Terpengantara Antara AS dan Iran

Usaha diplomatik semasa banyak bergantung pada rundingan tidak langsung dan bukannya perbincangan terus AS–Iran. Pakistan telah memainkan peranan utama sebagai pengantara, menyampaikan mesej dan cadangan antara Washington dan Tehran serta membantu merangka rangka kerja untuk gencatan senjata atau penyelesaian yang lebih luas.

Laporan menunjukkan perbincangan tertumpu pada rangka kerja perjanjian awal atau memorandum persefahaman yang boleh menghentikan permusuhan dan membuka pintu kepada rundingan yang lebih terperinci. Beberapa cadangan termasuk gencatan senjata segera dan tempoh singkat—minggu dan bukannya bulan—untuk merundingkan perjanjian jangka panjang.

Rundingan ini mengikuti pusingan awal rundingan nuklear antara Amerika Syarikat dan Iran yang bermula pada 2025 di Muscat, Oman, dan kemudiannya diteruskan di Rom, selalunya dijalankan secara tidak langsung dengan pengantara menyampaikan mesej antara delegasi.

Walaupun beberapa pusingan diplomasi, kemajuan digambarkan sebagai terhad, dengan pertikaian besar masih belum diselesaikan.

Mengapa Program Nuklear Kekal Sebagai Pertikaian Utama

Di tengah-tengah rundingan adalah program nuklear Iran. Amerika Syarikat dan rakan serantaunya mahu had ketat ke atas pengayaan uranium dan langkah pengesahan untuk menghalang Tehran daripada membangunkan senjata nuklear.

Iran, bagaimanapun, menegaskan program nuklearnya adalah untuk tujuan aman dan enggan tuntutan untuk meninggalkan sepenuhnya pengayaan. Perselisihan faham mengenai tahap pengayaan dan mekanisme pengesahan telah berulang kali menemui jalan buntu.

Pegawai Teluk memberi amaran bahawa sebarang perjanjian yang gagal mengawal program nuklear Iran—dan keupayaan peluru berpandu serta dronnya—hanya boleh menangguhkan krisis yang lebih besar pada masa hadapan.

Pelepasan Sekatan dan Aset Beku Iran

Isu ekonomi sama pentingnya dengan kebimbangan keselamatan dalam rundingan.

Iran telah menjadikan pelepasan sekatan AS dan akses kepada aset kewangan beku sebagai tuntutan utama dalam sebaran penyelesaian. Pegawai Iran berkata langkah-langkah ini perlu untuk menghidupkan semula ekonomi negara yang terjejas dan menjadikan konsesi nuklear boleh dilaksanakan dari segi politik.

Beberapa cadangan dilaporkan termasuk potensi pembebasan aset beku Iran yang dipegang di luar negara sebagai langkah membina keyakinan, walaupun langkah sedemikian masih dipertikaikan dan sensitif dari segi politik.

Pada intinya, rundingan berkisar pada pertukaran: sekatan nuklear dan jaminan keselamatan sebagai balasan untuk kelegaan ekonomi.

Kepentingan Strategik Selat Hormuz

Satu lagi titik pertikaian utama ialah Selat Hormuz, laluan air sempit antara Iran dan Oman yang dilalui sebahagian besar penghantaran minyak global.

Pemimpin Teluk dan rakan antarabangsa menegaskan bahawa sebarang perjanjian damai mesti menjamin kebebasan pelayaran melalui selat itu. Penasihat presiden UAE, Anwar Gargash, telah memberi amaran bahawa membenarkan Iran mengawal atau mempolitikkan akses ke Hormuz akan menetapkan duluan berbahaya dan boleh mengancam keselamatan tenaga global.

Oleh kerana selat itu dianggap sebagai laluan perkapalan minyak paling kritikal di dunia, gangguan di sana boleh mencetuskan kenaikan harga tenaga dan kejutan ekonomi utama di seluruh dunia.

Amaran Teluk Mengenai Risiko Konflik Baharu

Pegawai serantau berulang kali memberi amaran bahawa peningkatan konflik tentera boleh memburukkan lagi krisis. Gargash berkata peluang perjanjian AS–Iran yang berjaya hanya kira-kira "50-50," menekankan bahawa pertempuran baru akan menjejaskan kestabilan Timur Tengah.

Beliau dan pembuat dasar Teluk yang lain berpendapat bahawa rantau ini akhirnya memerlukan penyelesaian politik dan bukannya satu lagi kitaran konfrontasi tentera. Tanpa menangani pertikaian asas—terutamanya pembangunan nuklear, sekatan, dan keselamatan maritim—sebarang gencatan senjata sementara boleh runtuh dengan cepat.

Laluan Rapuh Ke Arah Perjanjian

Buat masa ini, strategi diplomatik yang diteruskan oleh negara-negara Teluk bertujuan untuk membeli masa: menangguhkan peningkatan, memastikan rundingan terus hidup, dan menggalakkan kompromi yang menangani kedua-dua kebimbangan keselamatan dan ekonomi.

Sama ada usaha ini berjaya bergantung kepada sama ada Washington dan Tehran boleh mendamaikan tuntutan teras mereka. Amerika Syarikat dan rakan kongsinya mahukan had yang boleh dikuatkuasakan ke atas keupayaan nuklear Iran dan jaminan untuk keselamatan serantau, manakala Iran mendesak pelepasan sekatan, akses kepada aset beku, dan perlindungan daripada serangan selanjutnya.

Sehingga keutamaan yang bersaing ini dirapatkan, peluang untuk perjanjian yang berkekalan masih tidak menentu—dan risiko konflik baharu di salah satu rantau paling strategik di dunia kekal tinggi.

Bagi kerajaan Teluk, desakan untuk menangguhkan serangan didorong oleh kebimbangan strategik dan ekonomi. Peningkatan konflik tentera boleh menarik rantau ini ke dalam konflik yang lebih luas dan mengancam laluan perkapalan minyak yang penting kepada ekonomi global. Oleh itu, negara-negara Teluk mendesak Washington untuk mengutamakan diplomasi sebelum menggunakan kekerasan.

Diplomasi Terpengantara Antara AS dan Iran

Usaha diplomatik semasa banyak bergantung pada rundingan tidak langsung dan bukannya perbincangan terus AS–Iran. Pakistan telah memainkan peranan utama sebagai pengantara, menyampaikan mesej dan cadangan antara Washington dan Tehran serta membantu merangka rangka kerja untuk gencatan senjata atau penyelesaian yang lebih luas.

Laporan menunjukkan perbincangan tertumpu pada rangka kerja perjanjian awal atau memorandum persefahaman yang boleh menghentikan permusuhan dan membuka pintu kepada rundingan yang lebih terperinci. Beberapa cadangan termasuk gencatan senjata segera dan tempoh singkat—minggu dan bukannya bulan—untuk merundingkan perjanjian jangka panjang.

Rundingan ini mengikuti pusingan awal rundingan nuklear antara Amerika Syarikat dan Iran yang bermula pada 2025 di Muscat, Oman, dan kemudiannya diteruskan di Rom, selalunya dijalankan secara tidak langsung dengan pengantara menyampaikan mesej antara delegasi.

Walaupun beberapa pusingan diplomasi, kemajuan digambarkan sebagai terhad, dengan pertikaian besar masih belum diselesaikan.

Mengapa Program Nuklear Kekal Sebagai Pertikaian Utama

Di tengah-tengah rundingan adalah program nuklear Iran. Amerika Syarikat dan rakan serantaunya mahu had ketat ke atas pengayaan uranium dan langkah pengesahan untuk menghalang Tehran daripada membangunkan senjata nuklear.

Iran, bagaimanapun, menegaskan program nuklearnya adalah untuk tujuan aman dan enggan tuntutan untuk meninggalkan sepenuhnya pengayaan. Perselisihan faham mengenai tahap pengayaan dan mekanisme pengesahan telah berulang kali menemui jalan buntu.

Pegawai Teluk memberi amaran bahawa sebarang perjanjian yang gagal mengawal program nuklear Iran—dan keupayaan peluru berpandu serta dronnya—hanya boleh menangguhkan krisis yang lebih besar pada masa hadapan.

Pelepasan Sekatan dan Aset Beku Iran

Isu ekonomi sama pentingnya dengan kebimbangan keselamatan dalam rundingan.

Iran telah menjadikan pelepasan sekatan AS dan akses kepada aset kewangan beku sebagai tuntutan utama dalam sebaran penyelesaian. Pegawai Iran berkata langkah-langkah ini perlu untuk menghidupkan semula ekonomi negara yang terjejas dan menjadikan konsesi nuklear boleh dilaksanakan dari segi politik.

Beberapa cadangan dilaporkan termasuk potensi pembebasan aset beku Iran yang dipegang di luar negara sebagai langkah membina keyakinan, walaupun langkah sedemikian masih dipertikaikan dan sensitif dari segi politik.

Pada intinya, rundingan berkisar pada pertukaran: sekatan nuklear dan jaminan keselamatan sebagai balasan untuk kelegaan ekonomi.

Kepentingan Strategik Selat Hormuz

Satu lagi titik pertikaian utama ialah Selat Hormuz, laluan air sempit antara Iran dan Oman yang dilalui sebahagian besar penghantaran minyak global.

Pemimpin Teluk dan rakan antarabangsa menegaskan bahawa sebarang perjanjian damai mesti menjamin kebebasan pelayaran melalui selat itu. Penasihat presiden UAE, Anwar Gargash, telah memberi amaran bahawa membenarkan Iran mengawal atau mempolitikkan akses ke Hormuz akan menetapkan duluan berbahaya dan boleh mengancam keselamatan tenaga global.

Oleh kerana selat itu dianggap sebagai laluan perkapalan minyak paling kritikal di dunia, gangguan di sana boleh mencetuskan kenaikan harga tenaga dan kejutan ekonomi utama di seluruh dunia.

Amaran Teluk Mengenai Risiko Konflik Baharu

Pegawai serantau berulang kali memberi amaran bahawa peningkatan konflik tentera boleh memburukkan lagi krisis. Gargash berkata peluang perjanjian AS–Iran yang berjaya hanya kira-kira "50-50," menekankan bahawa pertempuran baru akan menjejaskan kestabilan Timur Tengah.

Beliau dan pembuat dasar Teluk yang lain berpendapat bahawa rantau ini akhirnya memerlukan penyelesaian politik dan bukannya satu lagi kitaran konfrontasi tentera. Tanpa menangani pertikaian asas—terutamanya pembangunan nuklear, sekatan, dan keselamatan maritim—sebarang gencatan senjata sementara boleh runtuh dengan cepat.

Laluan Rapuh Ke Arah Perjanjian

Buat masa ini, strategi diplomatik yang diteruskan oleh negara-negara Teluk bertujuan untuk membeli masa: menangguhkan peningkatan, memastikan rundingan terus hidup, dan menggalakkan kompromi yang menangani kedua-dua kebimbangan keselamatan dan ekonomi.

Sama ada usaha ini berjaya bergantung kepada sama ada Washington dan Tehran boleh mendamaikan tuntutan teras mereka. Amerika Syarikat dan rakan kongsinya mahukan had yang boleh dikuatkuasakan ke atas keupayaan nuklear Iran dan jaminan untuk keselamatan serantau, manakala Iran mendesak pelepasan sekatan, akses kepada aset beku, dan perlindungan daripada serangan selanjutnya.

Sehingga keutamaan yang bersaing ini dirapatkan, peluang untuk perjanjian yang berkekalan masih tidak menentu—dan risiko konflik baharu di salah satu rantau paling strategik di dunia kekal tinggi.